I SA/Bd 210/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz, Asesor sądowy Grzegorz Saniewski, Protokolant Magdalena Buczek, po rozpoznaniu w dniu 07 września 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi D.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2000r. oddala skargę Syg. akt I SA/Bd 210/04 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z (...) Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił zaskarżoną decyzję Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w B. z (...) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2000r w wysokości (...) i określił w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2000r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości (...). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na następujące ustalenia faktyczne: w następstwie przeprowadzonej u D.K., prowadzącego działalność w ramach Przedsiębiorstwa K.,, kontroli podatkowej w zakresie podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2000r.ustalono, iż rozliczając podatek od towarów i usług za kontrolowany miesiąc podatnik obniżył podatek należny o podatek naliczony w łącznej wysokości (...) wynikający z 10 faktur VAT wystawionych przez I. Sp. z o.o. z siedzibą w G. Kontrola krzyżowa wykazała, że wskazana Spółka prowadziła fikcyjną działalność gospodarczą. W konsekwencji (...) Urząd Skarbowy w B. uznał, iż odliczając podatek VAT z zakwestionowanych faktur zakupu skarżący naruszył zasadę określoną w § 50 ust. 40 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, co spowodowało zawyżenie podatku naliczonego w miesiącu październiku 2000r. o kwotę (...). Ustalono, iż 24 listopada 2000r. skarżący złożył deklarację dla podatku od towarów i usług za październik 2000r., w której wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w wysokości (...) oraz kwotę do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości (...), natomiast 8 grudnia 2000r. złożył korektę tej deklaracji, w której wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w wysokości (...) dokonując zmniejszenia podatku naliczonego o kwotę (...), w związku z otrzymanym odszkodowaniem za straty w środkach obrotowych z powodu kradzieży towaru. W dniu 21 stycznia 2001r. skarżący złożył wniosek, uzupełniony pismami z dnia 19 czerwca 2001r. i 12 grudnia 2001r., o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2000r. w kwocie (...) w związku z wykazaniem kwoty podatku przypadającego do zwrotu w wysokości mniejszej od należnej, twierdząc, iż postępując zgodnie ze stanowiskiem Urzędu zawartym w pismach z dnia 17 listopada 2000r i z dnia 18 stycznia 2001r. niesłusznie dokonał korekty podatku naliczonego - zatem na karcie kontowej powstała nadpłata. Organ pierwszej instancji rozpatrując przedmiotowy wniosek uznał, iż w korekcie deklaracji VAT-7 za miesiąc październik 2000r. prawidłowo skorygowany został podatek naliczony, pomniejszając go o kwotę wynikającą z faktur dokumentujących nabycie surowców i materiałów, które posłużyły do wytworzenia skradzionych produktów, za które otrzymał odszkodowanie. Zatem zdaniem urzędu nadpłata nie wystąpiła. Powyższe ustalenie stanowiło podstawę do wydania decyzji przez (...) Urząd Skarbowy w B. z dnia (...) od której podatnik odwołał się a Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia (...) utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W następstwie zaskarżenia decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy, Sąd wyrokiem z dnia 25 lutego 2003r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą uznając, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego przez błędne ich zastosowanie. W uzasadnieniu wyroku Sąd nie podzielił stanowiska organów podatkowych obu instancji w sprawie zastosowania dyspozycji § 50 ust. 4 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz w sprawie utraty prawa wynikającego z art. 19 ust. 1 w/cyt. ustawy o VAT do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących zakup surowców i materiałów, które posłużyły do wytworzenia skradzionych produktów, za które podatnik otrzymał odszkodowanie w kwocie netto. Mając na względzie powyższe rozstrzygnięcie organ podatkowy pierwszej instancji podjął czynności mające a celu potwierdzenie rzetelności przeprowadzonych transakcji zawartych pomiędzy Pana firmą, a Spółką z o.o. I. oraz sprawdzenie prawidłowości rozliczenia korygowanego podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT dokumentujących zakup surowców i materiałów, które posłużyły do wytworzenia skradzionych produktów. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż faktury VAT wystawione przez I. Sp. z o.o. z siedzibą w G. nie zostały potwierdzone kopią u sprzedawcy, wobec czego (...) Urząd Skarbowy w B. uznał, iż odliczając podatek VAT z zakwestionowanych faktur zakupu naruszył § 50 ust. 4 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r.w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, co spowodowało zawyżenie podatku naliczonego w miesiącu październiku 2000r. o kwotę (...). Ponadto organ podatkowy pierwszej instancji zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego w łącznej kwocie (...) wynikającego z faktur VAT wystawionych przez Spółkę z o.o. M. (...) ul. (...), Zakład E. , E. s.c., B. oraz Spółka Cywilna A. dokumentujących nabycie surowców i materiałów, które posłużyły do wytworzenia skradzionych produktów i stwierdził, iż nadpłata podatku VAT w miesiącu październiku 2000r. nie występuje. Powyższe ustalenia stały się podstawą do wydania przez Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w B. decyzji z dnia (...), od której podatnik złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie zwrotu podatku VAT za miesiąc październik 2000r. oraz wykonanie wyroku NSA Oddział Zamiejscowy w Bydgoszczy z dnia 25 lutego 2003r. zarzucając obrazę przepisów prawa procesowego, poprzez nie uznanie za dowód w postępowaniu podatkowym dokumentów urzędowych, poczynienie błędnych ustaleń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w sposób niezgodny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie normy prawnej w § 50 ust. 4 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, polegające na poczynionym założeniu, iż brak potwierdzenia kopii u dostawcy wywiedziony być może z okoliczności niesprawdzalnej, nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego. Organ odwoławczy po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału wskazał, że podstawową zasadę obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawiera art 19 ust 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, z którego wynika, iż podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Zgodnie z ust. 2 w/cyt. ustawy kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Jednakże § 50 ust. 4 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym stanowi, że w przypadku gdy nabywca posiada fakturę lub fakturę korygującą nie potwierdzoną kopią u sprzedawcy, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Przepis ten nie ma zastosowania w przypadku, o którym mowa w § 50 ust. 6 w/cyt. rozporządzenia, a więc gdy wystawca faktury lub faktury korygującej uwzględnił wykazaną w niej sprzedaż i podatek należny w deklaracji dla podatku od towarów i usług. Zatem utrata prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony występuje wtedy, gdy spełnione są jednocześnie dwie przesłanki: podatnik ma fakturę nie potwierdzoną kopią u sprzedawcy, a sprzedawca nie uwzględnił wykazanych w tej fakturze sprzedaży i podatku należnego w deklaracji dla podatku od towarów i usług. Z konstrukcji tego podatku wynika, że sprzedawca wystawiając fakturę VAT ma jednocześnie obowiązek uwzględnić wynikający z niej podatek w ramach swojego podatku należnego w rozliczeniu wobec budżetu państwa, a nabywca ma prawo do odliczenia podatku z tej faktury jedynie wówczas, gdy faktura ta stanowi element legalnego obrotu prawnego, co oznacza, że pochodzi od podatnika nie tylko uprawnionego do jej wystawienia, lecz również czyniącego zadość powyższemu obowiązkowi w zakresie rozliczenia podatku należnego. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż podatnik posiada faktury VAT dokumentujące zakup środków trwałych na łączną kwotę netto (...) i podatek VAT (...). Faktury te zostały wystawione przez I. Sp. z o.o. z siedzibą w G. i podpisane przez A.M., Dyrektora Spółki. Kierując się wytycznymi wyroku sądowego organ podatkowy pierwszej instancji podjął bezskuteczne próby ustalenia siedziby Spółki I. w celu przeprowadzenia czynności sprawdzających rzetelność przedmiotowych transakcji. Organ ustalił, że jedynym udziałowcem Spółki jest M.S., który przesłuchany w charakterze świadka zeznał, iż nie ma nic wspólnego ze Spółką I., nie przeprowadził żadnej transakcji w jej imieniu; wyjaśnił, że jak ustalono w postępowaniu karnym do posługiwania się jego danymi przyznał się L.P. Organ podatkowy pierwszej instancji przesłuchał L.P., który zeznał, iż nie przeprowadził żadnych transakcji z firmą D.K., nie posiada więc kopii przedmiotowych faktur VAT i nie rozliczył ich w deklaracji VAT-7 za miesiąc październik 2000r. Ponadto zeznał, iż wystawiał faktury posługując się nazwiskiem M.S. Przyznał także, iż do wystawienia faktur VAT w imieniu Spółki I. mógł być upoważniony ustnym pełnomocnictwem jeden z pracowników, A.M. Jednakże faktury VAT wystawione przez pracownika były dostarczone do niego w celu rozliczenia ich z urzędem skarbowym, ponieważ osobiście zajmował się księgowością Spółki I. i rozliczał się z urzędem skarbowym. Fakt nie posiadania przez Spółkę I. przedmiotowych faktur VAT znajduje potwierdzenie w piśmie Komendy Powiatowej Policji w S. z dnia 21 maja 2003r., w którym poinformowano o zabezpieczonych dokumentach uzyskanych po dokonaniu przeszukania zajmowane przez L.P. mieszkania w S.G. przy ul. (...). Wśród znalezionych dokumentów nie było żadnych faktur wystawionych przez Spółkę I. dla firmy D.K. Zdaniem Izby Skarbowej znamiennym w sprawie jest również fakt, iż Spółka I. w (...) Urzędzie Skarbowym w G., w którym była zarejestrowanym podatnikiem za miesiąc październik 2000r. nie złożyła deklaracji VAT-7, a mimo to, w dniu 5 lutego 2001r. złożyła korektę deklaracji VAT-7 za miesiąc październik 2000r., z której wynika, iż wartość netto sprzedaży opodatkowanej stawką 22% wyniosła (...), VAT (...), natomiast ze spornych faktur wynika wartość netto sprzedaży opodatkowanej stawką 22% w wysokości (...) i podatek VAT (...). Organ podatkowy stanął na stanowisku, iż z zebranego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż Spółka I. nie posiada kopii zakwestionowanych faktur i nie uwzględniła wykazanej w nich sprzedaży i należnego podatku od towarów i usług w deklaracji VAT-7 za miesiąc październik 2000r. Odnosząc się do zarzutu strony o nieuwzględnieniu jej wniosku dowodowego o ponowne sprawdzenie czy nie zostały złożone deklaracje podatkowe w Urzędzie Skarbowym w S. i w G., organ odwoławczy podniósł, że organ pierwszej instancji wskazał szereg okoliczności, które pozwalają na rozstrzygnięcie w ramach swobodnej oceny dowodów, podjął wszelkie starania w celu dotarcia do złożonych przez Spółkę I. deklaracji VAT-7 we właściwym miejscowo urzędzie skarbowym, którym był (...) Urząd Skarbowy w G. Na podstawie pisma Urzędu Skarbowego w S. z dnia 6 listopada 2001r. ustalił, iż Spółka I. oprócz zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R i NIP-2 nie złożyła w Urzędzie Skarbowym w S. żadnych deklaracji podatkowych. Ponadto jak wynika z powołanego pisma nie została zarejestrowana w tamtejszym urzędzie. Zatem należy uznać za bezzasadne ponowne zwrócenie się do Urzędu Skarbowego w S. z zapytaniem o złożone deklaracje przez Spółkę I. Natomiast wniosek o zwrócenie się z zapytaniem do Urzędu Skarbowego w G. nie ma żadnego uzasadnienia. W świetle poczynionych ustaleń, zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie znalazł zastosowanie § 50 ust. 4 pkt.2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, zgodnie z którym podatnikowi nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z zakwestionowanych faktur VAT w wysokości (...) w dokonywanym rozliczeniu podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2000r. W kwestii rozpatrzenia wniosku z dnia 21 stycznia 2001r. uzupełnionego pismem z dnia 19 czerwca 2001r. i 12 grudnia 2001r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2000r. w kwocie (...) w związku z wykazaniem kwoty podatku przypadającego do zwrotu w wysokości mniejszej od należnej w którym podatnik podniósł, iż postępując zgodnie ze stanowiskiem Urzędu zawartym w pismach z dnia 17 listopada 2000r. i z dnia 18 stycznia 2001r. niesłusznie dokonał korekty podatku naliczonego, a zatem na karcie kontowej powstała nadpłata organ odwoławczy podniósł, że będąc związanym oceną prawną wyrażoną w wyroku Sądu należy stwierdzić, iż strona nie utraciła prawa wynikającego z art. 19 ust. 1 w/cyt. ustawy o VAT do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych przez Spółkę z o.o. M, E., E. s.c., B. oraz Spółki Cywilnej A. dokumentujących zakup surowców i materiałów, które posłużyły do wytworzenia skradzionych produktów. Zatem należy stwierdzić, iż niesłusznie dokonana została korekta podatku naliczonego w związku z otrzymanym odszkodowaniem. Jednakże mając na uwadze całokształt przedmiotowej sprawy powyższy fakt nie spowodował powstania nadpłaty podatku VAT będącej przedmiotem wniosku z dnia 21 stycznia 2001r., zatem organ odwoławczy stwierdził, iż nadpłata podatku VAT za miesiąc październik 2000r. nie występuje. Organ odwoławczy zaznaczył, iż nie podziela stanowiska organu podatkowego pierwszej instancji zawartego w zaskarżonej decyzji dotyczącego pozbawienia odwołującego się prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w złożonych deklaracjach VAT-7 za miesiąc styczeń 2000r., luty 2000r. i marzec 2000r. wynikającego z faktur VAT dokumentujących zakup surowców i materiałów, które posłużyły do wytworzenia skradzionych produktów, a za które otrzymał odszkodowanie. Zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) okresem rozliczeniowym w podatku VAT jest miesiąc. Zatem skoro organ podatkowy pierwszej instancji wydaje decyzję na podstawie art. 10 ust. 2 w/cyt. ustawy o VAT i określa zobowiązanie podatkowe za miesiąc październik 2000r., to w rozliczeniu podatku VAT za ten miesiąc nie może kwestionować prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego zawartego w złożonych deklaracjach VAT-7 za miesiąc styczeń 2000r., luty 2000r. i marzec 2000r. W sytuacji, gdy organ kwestionuje dokonane przez podatnika rozliczenie podatku VAT zawarte w złożonych deklaracjach VAT R-7 za miesiące inne niż miesiąc objęty postępowaniem podatkowym powinien przeprowadzić odrębnie postępowanie dla każdego okresu rozliczeniowego. W skardze do Sądu skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji istotne naruszenie przepisów postępowania mające bezpośredni i istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj. naruszenie zasady wyrażonej w art.122, 180, 191 ordynacji podatkowej przez niedopuszczenie do przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę, brak zastosowania w toku postępowania zasady związania organu podatkowego dokumentami urzędowymi, tj. naruszenie art.194 ordynacji oraz błędne zastosowanie przepisu §.50 ust.4 pkt.2 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 grudnia 1999r przez wywiedzenie w rozstrzygnięciu ustaleń z okoliczności niesprawdzalnych, błędne przyjęcie wskazanego przepisu za przepis obowiązujący w rozumieniu art..3 pkt.1 ordynacji podatkowej. Z uwagi na postawione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i obciążenie organu kosztami postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że podatnik nie ma takich możliwości sprawdzenia jak organ czy kontrahent dokonał zaewidencjonowania kopii faktury. Z tego powodu organ powinien przejąć na siebie obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego we współpracy ze stroną. Tymczasem skarżący wielokrotnie w postępowaniu składał wniosek o ponowne przebadanie, czy w urzędach skarbowych w G. (gdzie przez pewien czas mieściło się miejsce wykonywania działalności kontrahenta) i w S. (gdzie składane były deklaracje zgłoszeniowe w zakresie podatku od towarów i usług) złożone zostały deklaracje podatkowe, względnie ich korekty. Organy odmawiając przeprowadzenia dowodu nie wydały w tym przedmiocie nawet postanowienia . Skarżący zarzucił, że organy bezprawnie odeszły od zasady związania w zakresie dokumentu urzędowego, a takim jest wyrok sądowy. Wyrokiem tym bowiem nakazano, by organ podatkowy uchylił decyzje, czego w sprawie nie uczyniono; organy podatkowe ani pierwszej, ani drugiej instancji nie uchyliły odrębnie od wyroku decyzji określających zobowiązanie podatkowe za miesiąc październik 2000r. To, co przedsięwzięły organy podatkowe po otrzymaniu wyroku trudno jest nawet nazwać postępowaniem podatkowym, w szczególności z tego powodu, że organ podatkowy wydać może decyzję w tej samej sprawie w terminie 3 miesięcy od daty otrzymania wyroku z uzasadnieniem - termin ten został przekroczony. Naruszenie przepisów procedury wydaje się więc bezsporne co do terminu wydania nowej decyzji. Uchybienie to jest jednak istotne dla rozstrzygnięcia, iż organ podatkowy - będąc związany orzeczeniem sądu - powinien wydać decyzję w ciągu wskazanego okresu po to, by gwarantować stronie właściwa ochronę jej interesu i to w okolicznościach poszanowania wyroków, które są niewątpliwie dokumentami urzędowymi. Skarżący zarzucił, że § 50 ust.2 pkt.4 cyt. Rozporządzenia wydany został na podstawie delegacji właściwego ministra do określenia warunków nabycia towarów i usług upoważniających do obniżenia podatku należnego. Wskazany jako podstawa odmowy zwrotu stronie skarżącej podatku od towarów i usług przepis obejmuje okoliczności nie mające dla nabycia żadnego sensu prawnego, przedstawiają okoliczność prawnie indyferentną ; okoliczność czy wystawca faktury VAT zaewidencjonował w swoich urządzeniach księgowych fakturę VAT nie ma związku z nabyciem towaru lub usługi. Nabycie obejmuje przeniesienie własności i to jest najdonioślejsze dla potrzeb dokonania odliczenia. Skoro ustawa wiąże prawo do zwrotu podatku związanego z zakupem środków trwałych, a można stwierdzić, ze podatnik nabył środki trwałe w drodze kupna, nie może być żadnych innych warunków uprawniających podatnika do zwrotu. W ten sposób strona dowiodła, że art..23 pkt.3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie może stanowić podstawy do ingerencji w urządzenia księgowe dostawcy towaru, pkt.4) cyt. art. Jest sprzeczny z konstytucyjną zasadą stanowienia prawa, jego praktyczne zastosowanie wkraczałoby bowiem w materię wyraźnie zastrzeżoną dla sejmu. Jako ostatni zarzut skarżący wskazał selektywne traktowanie postępowania dowodowego przez organy tj. przeprowadzono tylko te dowody, które chciał przeprowadzić organ a nie przeprowadzono tych, których domagała się strona. Ponadto wyłuskane zostały tylko te okoliczności, które pozwoliły na podjęcie dla skarżącego negatywnego rozstrzygnięcia. Przykładem takiego działania jest opis w decyzji dowodu z przesłuchania świadka L.P., kiedy to jego wątpliwości co do ilości osób upoważnionych do podpisu faktury zostały podsumowane w ten sposób, że świadek wskazał jedną osobę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z uwagi na uwzględnienie przez organ drugiej instancji zarzutu odwołania w przedmiocie przysługującego skarżącemu prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych przez Spółkę M. w B., Zakład E. w B., E. S.C., B. oraz Spółki Cywilnej A w B., kwestią sporną pomiędzy stronami pozostała możliwość obniżenia przez skarżącego podatku należnego o podatek naliczony wynikający z dziesięciu faktur wystawionych przez I. Sp. z o.o. G., dotyczących towarów zaliczonych przez podatnika do środków trwałych. Jak podkreśliły to już organy, na podstawie art.19 ust.1 i 2 ustawy z 08 stycznia 1993r o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Ta podstawowa zasada konstrukcji podatku od towarów i usług wiąże się z realizacją wielu warunków, które w polskich regulacjach ustawowych i pozaustawowych wyznaczają przypadki, gdy prawo to jest ograniczane. M.in. zgodnie z § 50 ust.4 pkt.2 i ust.6 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 grudnia 1999r w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, jeśli nabywca posiada fakturę (także korygującą), która nie znajduje potwierdzenia kopią u sprzedawcy - faktura taka nie może stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, chyba że, mimo zaistnienia takiej sytuacji, wystawca faktury uwzględnił wykazaną w niej sprzedaż i podatek należny w deklaracji dla podatku od towarów i usług. Należy zauważyć, że rozwiązanie przyjęte w cytowanych przepisach rozporządzenia, w tym samym brzmieniu obowiązywało w rozporządzeniach wykonawczych z 22 marca 2002r (§ 48) oraz 15 grudnia 1997r (§ 54) i 21 grudnia 1995r (§ 54). Wyrokiem z 27 kwietnia 2004r (K 24/03) Trybunał Konstytucyjny uznając, że § 48 ust.4 pkt.2 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002r w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym jest niezgodny z art.92 ust.1 i art.217 Konstytucji jednocześnie w uzasadnieniu podkreślił, że orzeczenie to odnosi się do momentu wyrokowania, rozpatrywanego jako stan prawny istniejący po 01 stycznia 2003r, co oznacza, że nie ma podstaw do podważania mocy obowiązującej przepisów rozporządzenia mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Przeprowadzone postępowanie przyniosło ustalenie, że u sprzedawcy, który wystawił sporne faktury nie ma kopii tych faktur. Z ustaleniem tym praktycznie skarżący nie polemizował. Natomiast w ocenie skarżącego, z powodu uchybień proceduralnych, postępowanie nie wykazało spełnienia drugiej z alternatywnych przesłanek tj. że wystawca faktur, Spółka I. uwzględniła sprzedaż wynikającą z przedmiotowych faktur w deklaracji dla podatku od towarów i usług, temu celowi służył nieuwzględniony wniosek dowodowy strony. Oceniając ten zarzut skargi należy wskazać, że w sprawie przeprowadzone zostało obszerne postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia, zarówno okoliczności dotyczących posiadania przez sprzedawcę kopii faktur, jak i ujęcia przez Spółkę I. w deklaracji VAT-7 podatku z zakwestionowanych faktur. W jego ramach organy zwracały się o dokumentację do (...) Urzędu Skarbowego w G., S. a także Krajowego Rejestru Sądowego w G. Dysponowały częściową dokumentacją księgową Spółki I., w której znalazła się jedynie korekta deklaracji VAT-7 za październik 2000r, natomiast nie ma żadnego dowodu, że złożona została deklaracja pierwotna i dlatego były podstawy do przyjęcia przez organy ustalenia, że taka deklaracja w ogóle nie została złożona. Ustalenie takie koresponduje z innymi dowodami w sprawie, zeznaniami świadków M.S. i L.P., z których wynikał dosyć niekonwencjonalny sposób funkcjonowania Spółki I., wskazujący na duży brak staranności w prowadzeniu spraw księgowych. Faktycznie prowadzący działalność w istotnym dla sprawy okresie, L.P. zeznał, że to on był jedynie upoważniony do prowadzenia spraw Spółki, działając pod nazwiskiem M.S., ale nie może wykluczyć, że faktury wystawiał także A.M., co do którego nie potrafił wskazać nawet miejsca zamieszkania; jednocześnie deklaracje składane były przez L.P. choć zdarzało się, że dawał pracownikowi deklarację in blanco do wypełnienia. Świadek zeznał, że korekty deklaracji VAT-7 za październik 2000r nie wypełniał ani nie składał. W ocenie Sądu samo złożenie korekty deklaracji nie determinuje wniosku, że deklaracja pierwotna także została złożona; jednocześnie nie ma podstaw, by korekcie złożonej w (...) Urzędzie Skarbowym w G. w dniu 05 lutego 2002r przypisać status pierwotnej korekty, która jedynie złożona została z uchybieniem terminu. Określenie "korekta" nadane dokumentowi przez jego autora wskazuje jednoznacznie, że dokument taki służy poprawieniu, usunięciu błędów czy wad pierwotnej deklaracji. Po to by ocenić dokonaną korektę niezbędne jest odniesienie jej do dokumentu, który koryguje. Z tego tytułu Sąd stanął na stanowisku, że zebrany materiał nie pozwalał organom na przyjęcie ustalenia, że została przez wystawcę faktury złożona deklaracja dla podatku od towarów i usług, w której uwzględniony został podatek z zakwestionowanych faktur. Wniosek skarżącego o ponowne zwrócenie się do organów z zapytaniem o posiadane istotne dla sprawy dokumenty, który nie został przez organy uwzględniony, nie miał uzasadnienia w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Skoro organy tj. Urząd Skarbowy w G. i Urząd Skarbowy w S. wypowiedziały się w kwestii posiadanych dokumentów z działalności prowadzonej przez Spółkę I., brakuje uzasadnienia by kwestionując te informacje zwracać się o nie ponownie. Skarżący zresztą nie umotywował szerzej potrzeby weryfikacji otrzymanych odpowiedzi od tych organów. Jednocześnie należy podnieść, że organy prowadząc postępowanie dowodowe mają obowiązek przeprowadzać nie wszelkie zgłaszane dowody, ale tylko te, które mają znaczenie i mogą przyczynić się do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Rezygnując z realizacji wniosku dowodowego skarżącego o zwrócenie się w poszukiwaniu przedmiotowej deklaracji VAT-7 do Urzędu Skarbowego w G., organ wskazał, że dowód taki nie miał żadnego uzasadnienia w działalności Spółki I., na tej zasadzie mógłby się zwracać o informacje do wszystkich urzędów w kraju. Skarżący nie wykazał na związek takiego dowodu z poczynieniem istotnych dla sprawy ustaleń. Jednocześnie rację ma skarżący, że negatywny stosunek organu do zgłaszanego dowodu powinien znaleźć wyraz w stosownym postanowieniu na tę okoliczność, jak również kwestia ta powinna stać się przedmiotem rozważań w uzasadnieniu rozstrzygnięcia w miejscu omawiania dowodów. W sprawie drugi z warunków został spełniony albowiem w swoich orzeczeniach organy zajęły stanowisko w przedmiocie wniosku dowodowego skarżącego, uzasadniając je, tym niemniej nie dały temu wyrazu w oddzielnym postanowieniu. Takie uchybienie przepisom postępowania nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Uznając, że decyzje i przeprowadzone postępowanie nie naruszały prawa materialnego ani procesowego w zakresie, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.