II FSK 128/05

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej W. Specjalnej Strefy Ekonomicznej "I.-P." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 października 2004 r., I SA/Wr 922/04 odrzucającego skargę w sprawie ze skargi W. Specjalnej Strefy Ekonomicznej "I.-P." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 27 kwietnia 2004 r. (...) w przedmiocie określenia opłaty skarbowej z tytułu umowy pożyczki postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 18 października 2004 r., I SA/Wr 922/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę W. Specjalnej Strefy Ekonomicznej "I.-P." spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 27 kwietnia 2004 r. (...) w przedmiocie określenia opłaty skarbowej z tytułu umowy pożyczki. W uzasadnieniu wskazano, że w związku z wniesieniem skargi, skarżąca została wezwana do uzupełnienia w terminie 7 dni braków skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 200 zł oraz dostarczenie wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego i odpisu umowy spółki. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej spółce w dniu 5 lipca 2004 r. W dniu 7 lipca 2004 r. spółka uiściła wpis, lecz nie przedstawiła żądanych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, powołując się na treść art. 205 par. 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych /Dz.U. nr 94 poz. 1037 ze zm./, wskazał, że wymóg wskazania umocowania do wniesienia skargi lub udzielenia pełnomocnictwa do jej wniesienia przez osobę, o której mowa w art. 28 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej: ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, wynika z art. 29 tej ustawy. W związku z tym niezłożenie przez stronę wraz ze skargą dokumentów wskazujących, jakie osoby są uprawnione do reprezentowania skarżącej spółki, stanowi brak formalny skargi podlegający usunięciu na podstawie art. 49 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a jego nieusunięcie w terminie powoduje odrzucenie skargi. W związku z tym, że termin do uzupełnienia braków upłynął w dniu 12 lipca 2004 r., a skarżąca nie przedłożyła żądanych dokumentów, skarga została odrzucona. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie, skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosła W. Specjalna Strefa Ekonomiczna "I.-P." spółka z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając to postanowienie w całości. W uzasadnieniu zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj. art. 58 par. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uznanie, że strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, tj. nie złożyła dokumentów wskazujących, jakie osoby są uprawnione do jej reprezentowania. Powołując się na powyższą podstawę kasacyjną, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając stwierdzono, że w skarga zawierała wskazanie, że wypis z Krajowego Rejestru Sądowego i odpis umowy spółki został dołączony do skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej o nr (...). Wskazano, że zarówno skarga w rozpatrywanej sprawie, jak i skarga związana z drugą sprawą, dotyczy odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tzw. "adnotacji o decyzji" RWD, określającej wysokość opłaty skarbowej z tytułu umów pożyczki. Ponadto wskazano na fakt, że załączniki do skargi na decyzję (...) spełniały wymogi z art. 47 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na dowód czego załączono odpis skargi, do której załączono przedmiotowe dokumenty, przesłany do Dyrektora Izby Skarbowej wraz z potwierdzeniem odbioru. Odpowiadając na skargę kasacyjną, wniesiono o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, argumentując, że fakt złożenia żądanych przez Sąd dokumentów do innej sprawy, nie uzasadnia uczynieniu zadość wezwaniu. Podniesiono, że decydujący nie jest fakt istnienia umocowania, lecz wykazanie go w konkretnej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 174 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, tj.: na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnik strony wnoszącej skargę kasacyjną wskazał na naruszenie prawa procesowego, tj. art. 58 par. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uznanie, że strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, tj. nie złożyła dokumentów wskazujących, jakie osoby są uprawnione do jej reprezentowania. Należy zauważyć, że przepis ten stanowi, iż sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z kolei zgodnie z art. 29 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Zgodnie z tym przepisem, podmioty umocowane do podejmowania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym w imieniu stron tego postępowania, do których zalicza się przedstawiciela ustawowego, działającego za osobę fizyczną nie posiadającą zdolności procesowej, a także organy lub osoby uprawnione do działania w imieniu jednostek organizacyjnych, muszą udowodnić, że mają prawo do działania za stronę. Przepis nakazuje, aby udowodnienie umocowania miało formę dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu. Wynikająca natomiast z art. 47 par. 1 ww. ustawy regulacja wskazuje, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Przepis ten nie przewiduje obowiązku dołączenia odpisów pism przeznaczonych jedynie do złożenia w aktach sądowych. Dotyczy to także sytuacji, gdy strona wnosi jedno pismo, oznaczając je jako wniesione w kilku sprawach. W takiej sytuacji, sąd w celu włączenia tego pisma do akt sądowych wszystkich rozdzielonych spraw powinien sporządzić odpisy pisma we własnym zakresie /par. 26 ust. 2 zarz. biur./, a nie wzywać stronę do złożenia odpisu pisma na podstawie art. 49 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /por. post. NSA z dnia 28 stycznia 2005 r., FZ 639/04 - nie publ./. Mając zatem powyższe na uwadze zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła skargę na decyzję organu podatkowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 15 czerwca 2004 r. Z treści skargi wynikało, że wypis z KRS oraz umowa spółki zostały zawarte jako załączniki przy skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (...). Tym samym strona dochowała wynikający z art. 28 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązek wykazania swojego umocowania. Zauważyć bowiem należy, że skargi zostały wniesione jednocześnie, tj. dnia 15 czerwca 2004 r. W przedmiotowej sprawie skarga dotyczyła decyzji (...), a więc decyzji późniejszej. A zatem słusznie pełnomocnik skarżącej dołączył do wcześniejszej skargi wymagane dokumenty, a w skardze późniejszej jedynie wskazał miejsce ich załączenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny tym samym powinien był sporządzić odpisy pisma we własnym zakresie, a nie wzywać stronę do złożenia odpisu pisma na podstawie art. 49 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uznać zatem należało podniesione w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania za słuszne. Kierując się przytoczonymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ograniczył się tylko do uchylenia zaskarżonego postanowienia, ponieważ nie zachodzi potrzeba ponownego orzekania w tej samej kwestii. Zaskarżone orzeczenie dotyczyło bowiem bezzasadnego postanowienia odrzucającego skargę /por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2004 r., GSK 964 - nie publ./.