II SA/Ka 3162/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Asesor WSA Małgorzata Walentek Protokolant sekr.sąd. Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2004 r. sprawy ze skargi K.R. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie pozwolenia na budowę uchyla zaskarżone postanowienie i orzeka, że nie podlega ono wykonaniu. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] wydanym na podstawie art.134 w zw. z art.144 kpa Wojewoda [...] stwierdził, że odwołanie K.R. od decyzji Burmistrza Miasta M. z dnia [...] Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na dobudowę klatki schodowej do domu dwurodzinnego przy ul. [...] w M., wydanej na rzecz I.C. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. W uzasadnieniu tego postanowienia stwierdzono, że objęta odwołaniem decyzja została doręczona K.R. przez pocztę w dniu [...] z adnotacją na zwrotnym potwierdzeniu odbioru "adresat nieobecny zawiadomiono". Odwołanie od decyzji zostało zaś nadane na poczcie w dniu [...], a więc [...] dni po terminie. W skardze do Sądu wniesionej na to postanowienie K.R. wniósł o jego uchylenie. Uzasadniając to żądanie stwierdził, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania z dwóch powodów. Po pierwsze w okresie od [...] do [...] przebywał poza miejscem zamieszkania bo w Szpitalu Miejskim w T. i z tego powodu przesłanej do niego decyzji organu I instancji nie mógł otrzymać. Po drugie wadliwy był sposób doręczenia tej decyzji, a to w sytuacji gdy została ona umieszczona w kopercie, której adresatem był on wspólnie z drugim współwłaścicielem nieruchomości M.L., będącym formalnym odbiorcą pisma. O decyzji dowiedział się przypadkowo dopiero po powrocie do miejsca zamieszkania w dniu [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i stwierdzając, że zgodnie z treścią art.47 kpa zwrócone przez pocztę pismo z adnotacją o odmowie jego przyjęcia uznaje się za doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja została wydana z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem treści art.134 w zw. z art.44 kpa. Przede wszystkim rację ma skarżący, a uszło to uwadze organu orzekającego, że przesyłka z decyzją organu I instancji, na doręczenie której (w drodze awiza) powołano się w zaskarżonym postanowieniu została niewłaściwie zaadresowana. Zarówno na kopercie jak i na zwrotnym poświadczeniu odbioru umieszczono bowiem obok imienia i nazwiska skarżącego także drugiego adresata tj. M.L. Takie adresowanie i przesyłanie korespondencji, tj. łącznie dla kilku stron postępowania nie jest znane procedurze administracyjnej. Dlatego też nie może być uznane za prawidłowe i skuteczne w sytuacji gdy do konkretnego adresata przesyłka nie dotarła i odbiór pisma nie został przez niego potwierdzony. Gdyby nawet przyjąć, że tak adresowana przesyłka z decyzją organu I instancji była skierowana do skarżącego, to wbrew stanowisku organu odwoławczego nie można zdaniem Sądu przyjąć, że została mu doręczona w trybie art.44 kpa (wskazana w odpowiedzi na skargę treść art.47 kpa w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie ma bowiem w ogóle zastosowania). Zgodnie bowiem z tym przepisem o niezastaniu adresata i złożeniu pisma na okres siedmiu dni w placówce pocztowej doręczyciel powinien zawiadomić adresata pisma przez umieszczenie tego zawiadomienia w skrzynce na korespondencję lub, gdy nie jest to możliwe na drzwiach mieszkania adresata, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy. Z adnotacji doręczyciela (poczty) zawartej na kopercie zawierającej decyzję organu I instancji nie wynika natomiast gdzie zawiadomienie o przesyłce zostało pozostawione (a jeżeli nie w skrzynce na korespondencję, to dlaczego). W konsekwencji takie doręczenie nie spełnia wymogów o jakich mowa w art.44 kpa i z tego względu organ odwoławczy nie mógł przyjąć, że decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona skarżącemu. Dlatego też nie mógł przyjąć, że wniesione przez niego w dniu [...] odwołanie zostało nadane z uchybieniem terminu o jakim mowa w art.129 § 2 kpa (zobacz też w zasadzie jednolite w tym względzie orzecznictwo Sądu Najwyższego np. post. III RN 141/99 z dnia 6.04.2000 r. OSNAP nr 1/2001 poz.6, post. z dnia 7.07.1999 r. sygn.akt III RN 27/99 – OSNAP nr 12 z 2000 r. poz.457 i Naczelnego Sądu Administracyjnego np. wyrok II SA/Gd 2552/99 – LEX 76110 i wyrok z dnia 28.06.2001 r. sygn.akt II SA 2871/00 – LEX 53460). Z tego też względu zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu na podstawie art.145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) w zw. z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 156, poz.1271 ze zm.). W przedmiocie wykonalności zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie art.152 ustawy p.p.s.a. Sąd przyjął przy tym, że skarga została wniesiona w terminie stojąc na stanowisku, że wcześniejsze doręczenie skarżącemu zaskarżonego postanowienia (poprzez awizo z dnia [...]) nie było w świetle treści art.73 ustawy p.p.s.a. skuteczne z tych samych przyczyn co doręczenie skarżącemu decyzji organu I instancji. SW