I SA/Rz 244/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Surmacz Sędziowie NSA Bożena Wieczorska /spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant sek. sądowy T.Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2004r. na rozprawie- sprawy ze skarg "A" Spółka z o.o. w T. o wznowienie postępowań sądowych zakończonych wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego z dnia 14 marca 2001r. o sygn. akt : SA/Rz 624/99 i SA/Rz 625/99 - oddala skargi o wznowienie postępowania sądowego - Wyrokami z dnia 14 marca 2001r. (sygn. akt SA/Rz 624/99 i SA/Rz 625/99) Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w R. oddalił skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "K." - spółka z o.o. w T. na dwie decyzje Izby Skarbowej w R. z dnia [...] marca 1999r. (nr [...]) i z dnia [...] kwietnia 1999r. (nr [...]) określające zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 1995 i 1996 oraz odsetki za zwłokę od powyższej zaległości. W piśmie z dnia 25 maja 2001r. Spółka - reprezentowana przez pełnomocnika- adwokata K.P. - wniosła o wznowienie postępowania sądowego zakończonego w/w wyrokami NSA z dnia 14 marca 2001r. Jako podstawę wznowienia Spółka wskazała wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 13 marca 2001r. (sygn. akt IV P 68/01) w sprawie z powództwa J.B. przeciwko P.W. "K." spółka z o.o. w T. o ustalenie stosunku pracy, który stał się prawomocny z dniem 3 kwietnia 2001r. Wyjaśniła ponadto, że "nie mogła z powyższego wyroku skorzystać w poprzednim postępowaniu ze względu na brak prawomocności". Okoliczność ta miała - zdaniem Spółki - wpływ na wynik sprawy, w związku z czym wniosła - na podstawie art. 399 i 403 § 2 k.p.c. oraz art. 412 k.p.c. w zw. z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) - o wznowienie postępowania i zmianę w/w wyroków NSA z dnia 14 marca 2001r. oraz uchylenie w/w decyzji Izby Skarbowej w R. z dnia 19 marca 1999r. wraz z poprzedzającymi je decyzjami organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku Spółka podniosła, iż orzekające w sprawie organy uznały, iż umowa o pracę zawarta między J.B. a Spółką jest nieważna i w związku z tym wyłączyły z kosztów uzyskania przychodów Spółki wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenie społeczne dla J.B. Wyrokiem z dnia 13 marca 2001r (sygn. akt IV P 68/01) Sąd Rejonowy - Sąd Pracy w T. ustalił, że między J.B. a Spółką istniał stosunek pracy w postaci umowy o pracę zawartej w dniu 30 grudnia 1993r. na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy. Wyrok ten nie był prawomocny w dacie orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny i w związku z tym nie mógł być uwzględniony przez ten Sąd. W/w wyrok SR w T. uprawomocnił się w dniu 4 kwietnia 2001r., w związku z czym stanowi podstawę do wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokami z dnia 14 marca 2001r. W piśmie z dnia 10 maja 2002r.- stanowiącym uzupełnienie wniosku z dnia 25 maja 2001r. Spółka podkreśliła, iż cyt. wyżej wyrok SR w T. z dnia 13 marca 2001r. stanowi nowy dowód w kwestii istnienia stosunku pracy, jak również potwierdza nową okoliczność nieznaną wcześniej organowi podatkowemu. Stosownie do treści art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.(zwana dalej ustawą przep. wprow.) w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed 1 stycznia 2004r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 2. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. jest właściwy do rozpatrzenia skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego w/w wyrokami NSA oraz, że do postępowania tego zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- zwana dalej ustawą p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. zważył, co następuje: Instytucja wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego opiera się na przesłankach nieważnościowych i restytucyjnych. W niniejszej sprawie Spółka we wniosku z 25 maja 2001r. uzupełnionym pismem z dnia 10 maja 2002r. wniosła o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokami NSA z dnia 14 marca 2001r. sygn. akt SA/Rz 624/99 i SA/Rz 625/99 powołując się na istnienie przyczyn restytucyjnych tj. nowego dowodu w sprawie potwierdzającego "nową okoliczność nie znaną wcześniej organowi podatkowemu". Dowodem tym jest zdaniem Spółki - wyrok SR w T. z dnia 13 marca 2001r. sygn. akt IV P 68/01 ustalający, że pomiędzy J.B. a P.W. "K."- Spółka z o.o. w T. istnieje stosunek pracy ukształtowany przez umowę pracy zawartą w dniu 30 grudnia 1993r. na czas nieokreślony. Wskazaną przez Spółkę podstawę wznowienia należy ocenić z punktu widzenia treści aktualnie obowiązującego art. 273 § 2 p.s.a. Zgodnie z powyższym przepisem można żądać wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z treści powyższego przepisu wynika, że podstawą wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego może być taki środek dowodowy, który istniałby w dacie pierwotnego orzekania przez Sąd, a strona nie mogłaby z niego skorzystać. W ocenie Sądu wskazany przez skarżącą Spółkę wyrok SR w T. z dnia 14 marca 2001r. nie spełnia powyższych warunków. Stosownie do treści art. 365 § 1 k.p.c. moc wiążącą dla orzekającego sądu, innych sądów oraz innych organów państwowych mają wyroki prawomocne. Późniejszy wyrok SR w T. z dnia 14 marca 2001r. stał się prawomocny w dniu 4 kwietnia 2001r., a zatem dopiero od tego dnia można mówić o jego mocy wiążącej w rozumieniu przepisów art. 365 § 1 k.p.c. Moc wiążąca prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że obejmuje ona także inne sądy i inne organy państwowe, które w zakresie swych kompetencji muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Wyroki NSA z dnia 14 marca 2001r., których zmiany żąda skarżąca były - stosownie do treści art. 57 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) - prawomocne już w dniu ich wydania, tj. w dniu 14 marca 2001r., a zatem w/w wyrok SR w T., który uprawomocnił się 4 kwietnia 2001r. jest - z punktu widzenia niniejszego postępowania - nowym środkiem dowodowym, który nie istniał w dacie orzekania przez NSA, bowiem uzyskał on moc wiążącą po uprawomocnieniu wyroków NSA z dnia 14 marca 2001r., a zatem nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania sądowego przewidzianej w art. 273 § 2 ustawy p.s.a. Skoro bowiem dowód ten nie istniał w dacie orzekania przez NSA, to nie mogło nastąpić jego późniejsze wykrycie, które - co jest oczywiste- zakłada wcześniejsze istnienie prawomocnego wyroku. Tym samym wskazana przez stronę skarżącą podstawa wznowienia tj. "nowy środek dowodowy" jest bezzasadna, a skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego podlega oddaleniu na podstawie art. 282 § 2 ustawy p.s.a. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, iż NSA w w/w wyrokach zaprezentował stanowisko, że "przyszła prawomocność wyroku SR w T. z dnia 13 marca 2001r. może stanowić ewentualnie podstawę wznowienia postępowania podatkowego". W niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego nosi tę samą datę, co wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzjami Izby Skarbowej w R. z dnia [....] marca 1999r. oraz z dnia [...] kwietnia 1999r. Dodać należy, że postępowanie podatkowe zostało wznowione, a skargi na ostateczne decyzje odmawiające uchylenia w/w decyzji Izby Skarbowej w R. z dnia [...] marca 1999r. i [...] kwietnia 1999r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 16 października 2003r. (sygn. akt III SA 3585/01). W uwzględnieniu powyższych wywodów Sąd stwierdził, iż zgłoszona podstawa wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego jest bezzasadna i w związku z tym na podstawie art. 282 § 2 ustawy p.s.a. orzekł jak w sentencji.