I SA/Wr 4171/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka -Ostrowska Sędzia NS A Józef Kremis Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz / sprawozdawca / Protokolant Michał Kazek po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółka z o.o. we W. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2001 r. I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącej kwotę 6.123,50 zł (słownie: sześć tysięcy sto dwadzieścia trzy złote 50/100) tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego, III. orzeka, że wymieniona w pkt I decyzja nie podlega wykonaniu Skarżąca A Spółka z o.o. we W. zaskarżyła decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] o nr [...]: * uchylającą w całości i umarzającą postępowanie za miesiąc marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec i sierpień 2001 r., * uchylającą w części i określającą za miesiąc styczeń 2001 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w kwocie [...], zaległość podatkową w kwocie [...] i odsetki od tej zaległości w kwocie [...], a także * uchylającą w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia za miesiąc luty i maj 2001 r. decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] o nr [...]. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia było pozbawienie skarżącej prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dotyczących: * robót prowadzonych w nieruchomości przekazanej Spółce dla pozoru, * nabycia towaru i usług służących sprzedaży zwolnionej. Izba Skarbowa rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji przyjęła, iż brak jest dostatecznych podstaw do uznania czynności prawnych za pozorne, a tym samym kwestionowania wydatków inwestycyjnych związanych z tymi czynnościami. Ponadto Izba Skarbowa uznała prawo skarżącej do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z budową sauny oraz sali do ćwiczeń fitness. W pozostałym zakresie organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji. Skarżąca w skardze z dnia [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej rozstrzygnięcia za miesiąc styczeń 2001 r. i zarzuciła naruszenie prawa, a w szczególności art. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) - zwanej dalej ustawą o VAT oraz art. 122 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) -zwanej dalej Ordynacją podatkową. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła organom podatkowym błędne dokonanie ustaleń faktycznych i w konsekwencji podjęcie wadliwego rozstrzygnięcia. Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę z dnia [...] wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z przytoczoną tam argumentacją. W uzasadnieniu stwierdziła, iż zarzut naruszenia art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej jest bezpodstawny, ponieważ zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na dokonanie oceny prawnej transakcji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270- zwanej dalej u.p.s.a ). Skarga jest zasadna. Izba Skarbowa we W. wydając zaskarżoną decyzję naruszyła przepisy prawa procesowe w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od zarzutów i żądań podniesionych w skardze Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszelkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Jedynym ograniczeniem jest związanie Sądu granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. W rozpatrywanej sprawie Sąd z urzędu stwierdził, iż Izba Skarbowa podejmując zaskarżoną decyzję naruszyła przepisy o właściwości miejscowej. Rozpatrzyła bowiem odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. nie będąc do tego właściwa. W myśl art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (j.t. z 2004 r. Dz. U. Nr 8, poz. 65 ze zm.), w roku 2002, od decyzji dyrektora urzędu kontroli skarbowej służyło odwołanie do właściwej izby skarbowej. Ponieważ przepisy ustawy o kontroli skarbowej nie zawierały w tym względzie bardziej szczegółowej regulacji, to należy przyjąć, że właściwość miejscową organu odwoławczego należało ustalić na podstawie przepisów rozdziału 2 działu II Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że właściwość miejscową organu odwoławczego wyznaczała właściwość miejscowa urzędu skarbowego. W zakresie podatku od towarów i usług została ona określona w sposób szczególny. W myśl art. 4 pkt 10 ustawy o VAT właściwość miejscową urzędu skarbowego określało się - według miejsca wykonywania czynności, jeżeli czynności te wykonywane były na terenie dwóch lub więcej urzędów skarbowych - według siedziby podatnika, a gdy podatnik nie miał siedziby -według miejsca jego zamieszkania. W pozostałych przypadkach właściwym urzędem skarbowym był Drugi Urząd Skarbowy W.-Ś. Należy również stwierdzić, iż przepisy Ordynacji podatkowej oraz ustawy o VAT, w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2002 r., nie regulowały kwestii zmiany właściwości miejscowej urzędu skarbowego, jeżeli po zakończeniu okresu rozliczeniowego nastąpiło zdarzenie powodujące zmianę właściwości miejscowej urzędu skarbowego. W Ordynacji podatkowej znalazła się jedynie regulacja dotycząca przypadku, gdy w trakcie okresu rozliczeniowego nastąpiło zdarzenie powodujące zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego. Wówczas urzędem skarbowym właściwym miejscowo za ten okres - stosownie do art. 18 § 1 Ordynacji podatkowej - pozostawał ten urząd skarbowy, który był właściwy w pierwszym dniu okresu rozliczeniowego. Dopiero z chwilą wejścia w życie (od [...].) przepisu art. 18 a Ordynacji podatkowej rozstrzygana przez Sąd kwestia została wyraźnie uregulowana. W myśl tego przepisu urzędem skarbowym właściwym miejscowo w sprawach dotyczących poprzednich lat podatkowych lub innych okresów rozliczeniowych jest organ właściwy po zaistnieniu tych zdarzeń. Tak więc do czasu uchwalenia przepisu art. 18 a Ordynacji podatkowej, nie było jakichkolwiek podstaw prawnych do uznania, że po zmianie miejsca wykonywania czynności (zamieszkania) przez podatnika, zmieniała się właściwość miejscowa urzędu skarbowego odnośnie poprzednich okresów rozliczeniowych. Z powyższych względów, należy przyjąć, że w sprawach podatku od towarów i usług za dany okres rozliczeniowy właściwym był urząd skarbowy, obejmujący swoim terytorialnym zasięgiem działania miejsce wykonywania przez podatnika czynności podlegających opodatkowaniu w tym okresie rozliczeniowym. Oznacza to również, że urząd skarbowy pozostaje właściwy dla podatnika za ten okres, mimo zaistnienia okoliczności powodujących zmianę właściwości miejscowej urzędu skarbowego. W niniejszej sprawie nie jest spornym, że skarżąca w miesiącach od stycznia do sierpnia 2001 r. prowadziła działalność gospodarczą, w ramach której wykonywała czynności podlegające podatkowi od towarów i usług w obrębie właściwości miejscowej Pierwszy Urzędu Skarbowego w B. Dopiero od września 2001 r. skarżąca rozpoczęła wykonywanie czynności również na terenie W. W świetle powyższego, skoro właściwym miejscowo do rozliczania podatku od towarów i usług skarżącej za poszczególne miesiące 2001 r. był Pierwszy Urząd Skarbowy w B., to organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. była Izba Skarbowa w B., a nie Izba Skarbowa we W. W związku ze stwierdzeniem, iż postępowanie odwoławcze dotknięte jest wadą nieważności, Sąd odstąpił od rozpatrzenia zarzutów skargi. Zajęcie przez Sąd stanowiska w tym stanie sprawy byłoby przedwczesne. Podsumowując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 u.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz orzekł na podstawie art. 200 u.p.s.a. zwrot kosztów postępowania. Wstrzymanie wykonania decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 u.p.s.a.