III SA/Łd 849/04

Dnia 7 stycznia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Asesor Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi R.R. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] Znak [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. decyzją z dnia [...]nr [...]o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej nie stwierdził u R.R. choroby zawodowej w postaci pylicy płuc. R.R. odwołał się od tej decyzji do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. żądając jej uchylenia i wydania decyzji o stwierdzeniu istnienia podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Decyzją z dnia [...] nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. - działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt. l ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 roku Nr 90 poz. 575 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115) i art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071), po analizie zgromadzonej dokumentacji i rozpatrzeniu odwołania R. R. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, iż skarżący zatrudniony był w Zakładach Urządzeń Galwanicznych i Lakierniczych "A" Spółce Akcyjnej w W. na różnych stanowiskach (ślusarz, brakarz, planista, mistrz, dyspozytor, kierownik) w latach 1963-2001. Pracę wykonywał w warunkach narażenia na różnorodne szkodliwe czynniki chemiczne, hałas oraz pyły przemysłowe, w tym zwłókniające (zawierające wolną krystaliczną krzemionkę, a w 1967 r. - watę szklaną). Podkreślono, że do przyjęcia przez właściwego inspektora sanitarnego istnienia choroby zawodowej konieczne jest orzeczenie lekarskie o stwierdzeniu choroby zawodowej wydane przez upoważnioną zgodnie z treścią § 5 w/w rozporządzenia Rady Ministrów jednostkę organizacyjną służby zdrowia. Lekarze leczący skarżącego do 2003 r. nie dopatrzyli się etiologii zawodowej w rozpoznawanej chorobie. W dniu 10 lipca 2003 roku R. R. skierowany został przez NZOZ "A" w W. na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej. W wyniku przeprowadzonych badań pacjent dwukrotnie uzyskał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w postaci pylicy płuc. W orzeczeniu z dnia [...] nr [...] wydanym przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. stwierdzono, iż wyniki badań lekarskich skarżącego ujawniły zaburzenia sprawności wentylacyjnej płuc o typie restrykcyjnym małego stopnia oraz obniżenie ciśnienia parcjalnego tlenu we krwi włośniczkowej niewielkiego stopnia, a obraz radiologiczny płuc nie wykazywał odchyleń od stanu prawidłowego. Dało to podstawę do ustalenia, iż zmiany w układzie oddechowym badanego nie upoważniają do rozpoznania pylicy płuc. Również w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] nr [...]sporządzonym przez Przychodnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, po wykonaniu diagnostyki radiologicznej oraz zapoznaniu się ze zdjęciami RTG pacjenta wykonanymi w okresie od dnia 8 października 1998 r. do dnia 6 stycznia 2003 r. stwierdzono, iż brak jest podstaw do uznania choroby zawodowej u skarżącego. Obraz radiologiczny płuc nie wykazywał bowiem obecności zagęszczeń ogniskowych odpowiadających efektom oddziaływania pyłków zwłókniających, co nie dawało podstaw do rozpoznania pylicy płuc. Zauważono niewielkie zwłóknienia w lewym polu podobojczykowym będące jedynie wyrazem przebytego procesu swoistego (gruźlicy) i nie mogące być przypisywane - sugerowanej przez badanego - pylico-gruźlicy, czy też innym rodzajom pylicy. Organ odwoławczy stwierdził, iż w świetle materiału dowodowego zebranego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie ma podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji uznając, że materiał ten dostatecznie uzasadnia brak przesłanek do stwierdzenia u R. R. choroby zawodowej pod postacią pylicy płuc. Podkreślił również, że inspektor sanitarny nie posiada delegacji do stwierdzenia choroby zawodowej, jeżeli właściwa jednostka orzecznicza nie dokona jej rozpoznania klinicznego wypowiadając się w danej sprawie negatywnie, co w niniejszej sprawie miało miejsce dwukrotnie. Wobec faktu, iż nie zostały spełnione wymogi zawarte w § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115), Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W dniu 20 sierpnia 2004 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wpłynęła skarga R. R. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...]. Skarżący wniósł o jej uchylenie kwestionując zakres i rodzaj przeprowadzonych badań lekarskich oraz domagając się atestu urządzenia pomiarowego i określenia Polskiej Normy do wydanej diagnozy. Ponadto zarzucił: inspekcji sanitarnej - zaniedbania, które spowodowały brak danych o zapyleniu do roku 1984, a pracodawcy – niedoinformowanie go o ryzyku zawodowym oraz zaniedbanie poddania go badaniom lekarskim i szkoleniu bhp przy zmianie stanowiska z kierownika na mistrza. Skarżący wniósł także o zasądzenie odszkodowania za zakazane tortury psychiczne. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. nie uznał zarzutów strony skarżącej i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje : Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 roku nr 153 poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl natomiast § 2 art. 1 wymienionej wyżej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku nr 153 poz. 1270) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod względem tego, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jej uchylenia. Rozpoznając skargę R. R. Sąd uznał, że organy administracyjne przeprowadziły postępowanie zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115). Materiał dowodowy został zgromadzony w sposób wyczerpujący. Zaskarżona decyzja zapadła na podstawie dwóch orzeczeń wydanych przez uprawnione jednostki orzecznicze: pierwszego stopnia – Poradnię Chorób Zawodowych WOMP w Ł. oraz odwoławczą – Przychodnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu. Ustalenia dokonane w tych orzeczeniach są zbieżne. Jednostka orzecznicza pierwszego stopnia rozpoznała u skarżącego zaburzenia sprawności wentylacyjnej płuc o typie restrykcyjnym małego stopnia. Ustalenia dokonane, na wniosek badanego, przez jednostkę odwoławczą były analogiczne. Obie opinie wykluczyły występowanie u R. R. zagęszczeń ogniskowych odpowiadających efektom oddziaływania pyłków zwłókniających i tym samym nie dały podstaw do uznania istnienia u skarżącego choroby zawodowej w postaci pylico-gruźlicy i innych rodzajów pylicy. Opinie, którymi dysponował organ sporządzone zostały w sposób dokładny, zgodnie z wymogami art. 84 Kodeksu postępowania administracyjnego. Spełniały też wymogi stawiane opinii przez utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego - zawierały konkluzje i uzasadnienia zajętego stanowiska z odniesieniem się nie tylko do wyników badań przeprowadzonych przez danego biegłego, ale również do innych dowodów zebranych w sprawie (por.: wyrok NSA OZ we Wrocławiu z dnia 19 lutego 1999 r., II SA/Wr 1452/97; opubl.: ONSA 2000, nr 2, poz. 63, podobnie w: wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1981 r., II SA 33/81; opubl. ONSA 1981 nr 1, poz. 65). Jednostki orzecznicze – zarówno pierwszego jak i drugiego stopnia - oparły się bowiem na badaniach skarżącego przeprowadzonych przed wydaniem orzeczenia jak i tych sporządzonych w okresie wcześniejszym (jako podstawę swojego rozpoznania powołały bieżącą dokumentację radiologiczną oraz zdjęcia RTG pacjenta wykonane w okresie od 8 października 1998 r. do 6 stycznia 2003 r.) oraz dokładnej analizie czynników mogących negatywnie oddziaływać na organizm skarżącego na poszczególnych stanowiskach wykonywanej przez niego pracy. W obu przypadkach treść opinii była jednoznaczna. Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Wykazane zostało, że skarżący wykonywał pracę w warunkach narażenia na czynniki mogące powodować chorobę zawodową, nie została jednak rozpoznana u niego choroba zawodowa wymieniona w wykazie tych chorób. Samo występowanie w środowisku pracy czynników szkodliwych dla zdrowia, nawet w ilościach przekraczających dopuszczalne normatywy stwarza bowiem jedynie ryzyko zachorowania na chorobę zawodową, lecz jej nie determinuje. U skarżącego, mimo zatrudnienia w warunkach szkodliwych, nie wystąpiło schorzenie pod postacią pylicy płuc, w tym pylico-gruźlicy będącej jedną z postaci pylicy płuc określonych w punkcie 3 wykazu chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do w/w rozporządzenia. Nie zachodzą zatem podstawy do podważenia wiarygodności orzeczenia Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, jak i zgodnego z jego treścią orzeczenia jednostki pierwszej instancji z dnia [...] , a także prawidłowości wydanych na ich podstawie decyzji organów administracyjnych. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ) oddalił skargę jako niezasadną.