I SA/Łd 126/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Cudak, Sędziowie NSA T. Porczyńska, B. Klimowicz (spr.), Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2005r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu oprocentowania od nadpłaty w podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 3.300 (trzy tysiące trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Urząd Celny w S. decyzjami z dnia [...] i [...] uznał zgłoszenia celne dokonane przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością "A" w Ł. w grudniu 1999 r. i 2000 r. za nieprawidłowe i dokonał zwrotu należności celnych. Spółka "A" powołując się na powyższe decyzje pismem z dnia 25 października 2000 r. zwróciła się do Urzędu Skarbowego Ł. z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług w kwocie 36.606,70 zł. Decyzją z dnia [...] Urząd Skarbowy Ł. stwierdził nadpłatę podatku od towarów i usług w żądanej wysokości. We wniosku z dnia 7 lipca 2003 r. Spółka z o.o. "A" zwróciła się do Urzędu Skarbowego o zwrot oprocentowania nadpłaty za okres od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty (25.10.2000 r.) do dnia jej zwrotu na rachunek bankowy. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. decyzją z dnia [...] odmówił zwrotu oprocentowania nadpłaty. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania spółki decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie ma zastosowanie art. 78 § 3 pkt 3 lit. b ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r., gdyż organ I instancji wydał decyzję już w 2003 roku. Stosownie do tego przepisu oprocentowanie przysługuje od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją) pod warunkiem, że decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia tego wniosku, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik. W rozpoznawanej sprawie nie został zachowany termin dwumiesięczny, o którym mowa w art. 78 § 3 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej, jednak oprocentowanie od stwierdzonej w decyzji z dnia [...] nadpłata nie przysługuje, ponieważ do opóźnienia w wydaniu tej decyzji przyczynił się podatnik. Do wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie zostały załączone dokumenty i informacje niezbędne do wydania rozstrzygnięcia jak: dowody zapłaty kwot podatku VAT wynikające z dokumentów SAD, wnioski podatnika złożone do Urzędu C celnego w S. o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz oświadczenie czy kwoty wynikające z dokumentów SAD i decyzji Urzędu Celnego w S. z dnia 28 sierpnia oraz 1 września 2000 r. zostały rozliczone w deklaracji VAT-7. Podatnik mimo wezwań organu zwlekał z przedłożeniem brakujących dokumentów. Strona kilkakrotnie uzupełniała złożony wniosek o stwierdzenie nadpłaty ale nie przedstawiła dowodów zapłaty należności celno-podatkowych wynikających z dokumentów SAD. Ponadto z pisma strony z dnia 18 grudnia 2001 r. wynika, że spółka "A" skorzystała z uprawnienia określonego w art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT i dokonała obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą z dokumentów SAD (a więc w zawyżonej wysokości). Stosownej korekty podatku naliczonego spółka dokonała dopiero w deklaracji za miesiąc czerwiec 2003 r. Strona przez cały okres, za który domaga się zwrotu oprocentowania korzystała z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą z dokumentów SAD i nie może równocześnie domagać się oprocentowania nadpłaty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję spółka z o.o. "A" w Ł. wniosła o jej uchylenie podnosząc następujące zarzuty: 1. rażące naruszenie prawa materialnego tj. a) art. 77 § 2 pkt 2 lit. b ustawy ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym do dnia 1.01.2003 r. poprzez niezastosowanie, b) art. 78 § 3 pkt 3 lit. b tejże ustawy w brzmieniu nadanym nowelą z dnia 12.09.2002 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie. 2. rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 120, 121 § 1, 122, 125 § 1, 187, 191, Ordynacji podatkowej, poprzez: a) uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, b) nie zebrania pełnego materiału dowodowego mimo aktywnego udziału strony w postępowaniu, c) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym, d)prowadzenie postępowania w sposób przewlekły mimo czynnego udziału strony w tym postępowaniu, e) posługiwanie się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, co nastąpiło z uszczerbkiem dla wnikliwości tegoż postępowania, f) brak uzasadnienia prawnego i faktycznego wydanej decyzji, która ma charakter wyłącznie sprawozdawczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 77 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do końca 2002 r. nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych. Podobną regulację zawiera art. 78 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387) obowiązujący od 1.01.2003r. Podmiotowi uprawnionemu do nadpłaty oprocentowanie tej nadpłaty przysługuje jedynie w ściśle określonych przypadkach. Jednakże w tych przypadkach oprocentowanie przysługuje z mocy prawa, niezależnie od zamiaru i świadomości zainteresowanych podmiotów. Oprocentowanie dzieli los prawny nadpłaty, od której zostało naliczone. W rozpoznawanej sprawie podatnik sporny podatek zapłacił w grudniu 1999 r. oraz w maju 2000 r. Wniosek o stwierdzenie nadpłaty został złożony w dniu 25 października 2000 r. a oprocentowanie nadpłaty ma charakter akcesoryjny wobec samej nadpłaty. Nie jest sporne, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie został rozstrzygnięty w terminie 2 miesięcy od dnia jego złożenia. Organy podatkowe zdają się nie kwestionować faktu, że w takiej sytuacji co do zasady oprocentowanie nadpłaty przysługuje, jednak w ich ocenie w rozpoznawanej sprawie podatnik nie może otrzymać oprocentowania, gdyż przyczynił do opóźnienia w wydaniu decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Materialnoprawną podstawę odmowy oprocentowania nadpłaty stanowił przepis art. 78 § 3 pkt 3 lit. b ustawy Ordynacja podatkowa. Strona skarżąca trafnie zauważa, że powołany przepis obowiązuje od dnia 1 stycznia 2003 r. i nie mógł mieć zastosowania do oprocentowania nadpłat powstałych przed tą datą. W tej sytuacji organy podatkowe obowiązane były do rozstrzygnięcia w przedmiocie oprocentowania nadpłaty na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2003 r. (w dacie powstania nadpłaty czy też złożenia wniosku o jej stwierdzenie). Sporny podatek od towarów i usług został zapłacony przez stronę w 1999 r. i 2000 r. Decyzja stwierdzająca nadpłatę została wydana w 2003 r. (i wówczas dokonano zwrotu nadpłaconego podatku). Podatnik w toku postępowania podnosił, że deklaracjach VAT-7 nie została wykazana kwota podatku naliczonego wynikająca ze zgłoszenia celnego. W tej sytuacji stwierdzenie, że podatnik korzystał z prawa do obniżenia podatku naliczonego o kwotę podatku naliczonego wynikające z dokumentów SAD nie znajduje wystarczającego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Organy podatkowe nie wskazały też przepisów prawa, które w takiej sytuacji miały pozbawiać podatnika prawa do oprocentowania nadpłaty. Z powyższych względów, wobec naruszenia przepisu art. 78 § 3 pkt 3 lit. b ustawy Ordynacja podatkowa poprzez jego zastosowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.