I FSK 500/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zając (sprawozdawca), Sędziowie NSA Arkadiusz Cudak, Artur Mudrecki, Protokolant Iwona Wtulich, po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2006 r. na rozprawie w Wydziale I Izby Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2005 r. sygn. akt I SA/Wr 765/03 w sprawie ze skargi "G.", Spółki z o.o. w W. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 14 lutego 2003 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu 2. zasądza od "G.", Spółki z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 2.066 zł /słownie: dwa tysiące sześćdziesiąt sześć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 8 lutego 2005 r., I SA/Wr 765/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego W.-F. z dnia 10 grudnia 2002 r., (...), orzekł że powyższe decyzje nie podlegają wykonaniu oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 7.569,60 zł tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi "G." Sp. z o.o. w W. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 14 lutego 2003 r., (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. Sąd ustalił, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Urzędu Skarbowego W.-F. z dnia 10 grudnia 2002 r., (...) określającą zobowiązanie podatkowe w wysokości 148.576 zł, zaległość podatkową w kwocie 10.709 zł, odsetki za zwłokę na dzień wydania decyzji w wysokości 6.714,20 zł oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 3.212 zł. Sąd powołując się na zasady wyrażone w art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej stwierdził, że organy podatkowe obu instancji nie uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy powołanych wyżej przepisów. W szczególności nie wyjaśniły one w sposób nie budzący wątpliwości kluczowej kwestii montażu urządzeń klimatyzacyjnych w "L." oraz rzeczywistego przebiegu i zakresu transakcji dokonanych między firmami "G." Sp. z o.o., "L." oraz PPHU, "M." w ww. przedmiocie. W ocenie Sądu, niezbędnym do wyjaśnienia powyższych kwestii jest przesłuchanie w charakterze świadków osób bezpośrednio zaangażowanych w te transakcje, czy dokonanie oględzin miejsca montażu tak, aby stwierdzić rzeczywisty zakres takiego montażu oraz stwierdzenie czy montaż dokonywany przez PPHU, "M." dotyczył tych samych lub innych urządzeń klimatyzacyjnych. Szczegółowej analizy wymagają również transakcje dokonywane między firmą "G." Sp. z o.o. z PPHU "M.". Niedopuszczalnym jest powoływanie się w uzasadnieniu decyzji na okoliczność, która nie została przez organ podatkowy wyjaśniona. Mowa tutaj o wnioskach zawartych przy wskazaniu okoliczności wystawienia faktury przez PPHU "M." dla "G." Sp. z o.o. za prace montażowe, przy systemie wentylacji, montaż i uruchomienie, gdzie organ stwierdził, iż "może to świadczyć o tym, iż firma PPHU "M." wykonała na zlecenie "G." pewne usługi, jednakże w innym czasie i o zbyt niskiej wartości jak na montaż tak wielu urządzeń wymienionych w umowie". Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie zapoznał podatnika z całokształtem zebranego materiału dowodowego w trybie art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej. Sąd powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2004 r., FSK 156/04, gdzie wskazano że przepis art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej zawiera konkretyzację normy ujętej w art. 123 tejże ustawy i stanowi procesową gwarancję realizacji uprawnień strony postępowania podatkowego w zakresie jego pełnego udziału w tym postępowaniu. Udział ten oraz możliwość wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału stanowi formę, w jakiej może nastąpić obrona interesu strony przed wydaniem decyzji podatkowej, także jeśli nie zgromadzono w tej fazie postępowania nowego materiału dowodowego. Nawet bowiem gdy w postępowaniu odwoławczym nie doszło do zgromadzenia jakichkolwiek nowych dowodów lub materiałów w sprawie, organ odwoławczy przed wydaniem decyzji musi dokonać własnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego i prawnego sprawy. Skargą kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparł na naruszeniach przepisów postępowania: 1. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, i poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego W.-F. z dnia 10 grudnia 2002 r., (...) z uwagi na stwierdzenie naruszenia przepisów natury procesowej - art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej, podczas gdy do naruszenia tych przepisów nie doszło. Wobec powyższego należało na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec o oddaleniu skargi z uwagi na brak naruszenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa - co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 2. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego W.-F. z dnia 10 grudnia 2002 r., (...) z uwagi na stwierdzenie naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny może orzec w oparciu o powyższy przepis jedynie w sytuacji gdy naruszenie przepisu postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 3. art. 133 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie wyroku niezgodnie z przedstawionymi aktami sprawy, tj. nie uwzględnienie całego materiału zgromadzonego przez organy podatkowe w trakcie toczącego się przed nimi postępowania podatkowego, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny winien był wydać wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy, 4. art. 141 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia własnych ustaleń, co miało wpływ na wynik sprawy. Podniesiono, że z brzmienia przepisu art. 133 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż Sąd Administracyjny winien rozstrzygając sprawę przede wszystkim opierać się na aktach sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie uwzględnił całości akt sprawy. Nie wziął pod uwagę zgromadzonego przez organy materiału dowodowego, a dotyczącego przeprowadzenia szeregu dowodów, które autor skargi kasacyjnej wymienił. Sąd wydając wyrok pominął dowody /znajdujące się w aktach sprawy/ w postaci dokumentów, które niezbicie wskazywały na zakres umowy z dnia 12 października 2000 r., kwestie związane z charakterem umów łączących "L." z PPHU "M.", rozliczeń jakie miały miejsce pomiędzy podmiotami poszczególnych transakcji, a w konsekwencji uznał, iż rozstrzygnięcia organów podatkowych obu instancji należy uchylić. W ocenie organu administracji, Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygając sprawę nie może nie rozstrzygnąć jej inaczej niż tylko w oparciu o ustalenia poczynione przez organy podatkowe obu instancji. Analizie poddany musi być kompletny materiał dowodowy, a nie jedynie jego fragmenty. W niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 133 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ Sąd w uzasadnieniu swego orzeczenia wskazał, iż organy podatkowe nie wyjaśniły kluczowej kwestii montażu urządzeń klimatyzacyjnych w "L." oraz rzeczywistego przebiegu i zakresu transakcji dokonanych między firmami "G.", "L." oraz PPHU "M.". Autor skargi kasacyjnej stwierdził, że materiał poddany analizie przez organy podatkowe, wskazywał na wszystkie kwestionowane przez Sąd elementy i co więcej uzasadnione było stanowisko organów, z którego wynikało jakie usługi świadczyły poszczególne podmioty. Sąd naruszył także art. 134 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez wyjście przez Sąd poza granice sprawy będącej przedmiotem rozstrzygnięcia, polegające na uczynieniu przedmiotem rozstrzygania kwestii związanej z ustaleniem czy montaż dokonywany przez PPHU "M." dotyczył tych samych lub innych urządzeń klimatyzacyjnych sprzedanych przez "G." podczas gdy sprawa dotyczyła określenia prawidłowej stawki podatku od towarów i usług w związku z realizacją umowy z dnia 12 października 2000 r. potwierdzonej stosowną fakturą VAT, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle obowiązujących przepisów Sąd może wyjść poza granice skargi, jednak nie może to powodować, iż przedmiotem oceny Sądu stanie się inna sprawa. W ocenie autora skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie nigdy przedmiotem sporu nie była kwestia dokonania montażu ewentualnie innych urządzeń klimatyzacyjnych i wentylacyjnych niż te, które były przez firmę "L." zamówione, zgodnie z załącznikiem nr 1 do umowy z dnia 12 października 2000 r., (...). Ani podatnik ani organy nie kwestionowały faktu zakupu urządzeń klimatyzacyjnych zgodnie z tą umową, zatem nie istniała jakakolwiek konieczność badania czy PPHU "M." dokonała montażu innych towarów. Fakty nie kwestionowane na żadnym etapie postępowania przez stronę i przez organy podatkowe należało uznać za udowodnione. Organ administracji wskazał, że ustalenia w powyższym zakresie i tak pozostałyby bez wpływu na możliwość zastosowania przez "G." preferencyjnej stawki podatku VAT, ponieważ jak wykazano, przedmiotem umowy było dostarczenie określonego towaru, a nie dokonanie jego montażu, co do którego mogłyby mieć zastosowanie uregulowania zawarte w art. 51 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku od towarów i usług. Powyższe działanie Sądu narusza także przepis art. 141 par. 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ Sąd w uzasadnieniu wyroku nie ograniczył się do wskazania uchybień procesowych, które jego zdaniem zostały popełnione, ale jako podstawę rozstrzygnięcia przyjął własne ustalenia co do niekompletności zgromadzonego materiału dowodowego i prowadzonego postępowania dowodowego. Sąd ustalił, że istnieje spór co do kwestii związanej z montażem klimatyzatorów, a spór taki nie istniał. Takie działanie Sądu pozostaje również w sprzeczności z zasadą wyrażoną w art. 3 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis stanowi, iż Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej polegającą na ocenie rozstrzygnięć administracji z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem materialnym i formalnym. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną działanie Sądu narusza także przepis art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego W.-F. z uwagi na stwierdzenie naruszenia przepisów art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej, podczas gdy do naruszenia tych przepisów nie doszło. Przedstawiona we wcześniejszej części analiza dowodów zgromadzonych przez organy jak i dołączonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania wskazuje, że nie doszło do uchybień, których efektem winno być orzeczenie typu kasacyjnego, a tym samym uwzględnienie skargi. Postępowanie prowadzone było przez organy podatkowe zgodnie z regułami określonymi w Ordynacji podatkowej. Autor skargi kasacyjnej powołał się na szereg wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazał, że nie można na organy podatkowe nakładać obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów świadczących na korzyść podatnika, ponieważ to podatnik powinien dołożyć wszelkiej staranności aby zadbać o swoje interesy. Obowiązkiem organów podatkowych było jedynie zebranie wszelkich dostępnych dowodów świadczących o rzeczywistych intencjach stron oraz o dokonywanych czynnościach. Stwierdził, iż rozstrzygając sprawę organy podatkowe uwzględniły dowody przedłożone i wnioskowane przez stronę, a wypełniając swój ustawowy obowiązek gromadziły także dowody prowadząc postępowanie w tym zakresie z urzędu. Organ podatkowy I instancji pragnąc bezsprzecznie ustalić faktyczny przebieg zdarzeń gospodarczych prowadził postępowania w zakresie objętym kontrolą zarówno w "L." jak i w firmie "M.", a na żadnym etapie postępowania nie odmówił przeprowadzenia wnioskowanych środków dowodowych, a przedkładane przez stronę poddawał ocenie. Autor skargi kasacyjnej powołał się na przepis art. 188 Ordynacji podatkowej i podkreślił, że żądanie strony, co do przeprowadzenia określonego środka dowodowego winno być zwerbalizowane, a nadto dotyczyć winno okoliczności mających znaczenie dla sprawy. Z akt przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu wynika, że żądania w tej kwestii /dowodowej/ strona nie zgłaszała, a przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe było prawidłowe. Sąd nie może wkraczać w uprawnienia stron postępowania, a wykazując iż doszło do naruszenia postępowania winien wykazać, iż naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nie zgodzono się ze stwierdzeniem Sądu, że organ winien przeprowadzić dodatkowo dowód z przesłuchania świadków czy oględzin miejsca montażu tak, aby stwierdzić rzeczywisty zakres tego montażu oraz czy dotyczył on tych samych, czy też innych urządzeń klimatyzacyjnych, ponieważ fakt dokonania montażu klimatyzatorów dostarczonych zgodnie z umową dnia 12 października 2000 r. nigdy nie był kwestionowany, a po wtóre dokumenty zgromadzone w sprawie dowodzą że usługi dokonała firma "M.", a nie firma "G.". Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną Sąd naruszył także art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego W.-F. z uwagi na stwierdzenie naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny może orzec w oparciu o powyższy przepis jedynie w sytuacji gdy naruszenie przepisu postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazał, że naruszenie art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej o tyle nie może stanowić samoistnego powodu prawnego uchylenia decyzji wydanej w postępowaniu dotkniętym tą wadą prawną, o ile z treści art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że powyższe naruszenie analizowanego przepisu proceduralnego, aby stanowić podstawę uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji, winno być kwalifikowane istotnym wpływem, jaki mogło mieć na wynik sprawy. W niniejszej sprawie organ podatkowy II instancji nie gromadził żadnego nowego materiału dowodowego, z którym należało zapoznać stronę. Również i strona nie występowała z żadnymi nowymi wnioskami dowodowymi na etapie postępowania odwoławczego. Zatem materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był stronie znany. Autor skargi kasacyjnej zauważył, że naruszenie przepisu art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej nie zostało przez Sąd uzasadnione jako to, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie przepisom proceduralnym mogło stanowić podstawę do wydania orzeczenia w charakterze kasacyjnym. Stwierdził, że uznanie, że uchybienie przepisowi art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej było istotne, może stanowić podstawę orzeczenia o uchyleniu jedynie decyzji organu podatkowego II instancji, a nie także o uchyleniu decyzji Urzędu Skarbowego Wrocław- Fabryczna. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego liczonych według norm przepisanych. Stwierdził, że Sąd w wydanym wyroku podzielił stanowisko strony skarżącej zarówno w aspekcie materialnoprawnej oceny stanu faktycznego, jak i formułowanych zarzutów natury procesowej, pośród których istotne znaczenie miała kwestia podjęcia przez organy podatkowe rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie w oparciu o niepełny i wadliwie oceniany materiał dowodowy, co dowodziło naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej. Nadto, Sąd wychodząc poza granice zarzutów skargi dopatrzył się w działaniu organu odwoławczego naruszenia art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 par. 2 ustawy, a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. Mimo trafnych wywodów teoretycznych na temat stosowania w postępowaniu podatkowym art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej Wojewódzki Sąd Administracyjny nietrafnie odniósł te wywody do rozpatrywanej sprawy. Zebrane w postępowaniu podatkowym dowody były wystarczające dla ustalenia stanu faktycznego. Trafnie Strona skarżąca na stronie 6 skargi kasacyjnej wyspecyfikowała materiał dowodowy, który potwierdza ustalenia organów. W szczególności przedmiot transakcji między podatnikiem a "L." został określony umową z dnia 12 października 2000 r. Faktury z 13 i 27 grudnia 2000 r. dokumentują powyższą transakcję w sposób dostateczny do ustalenia, że zdarzeniem gospodarczym była dostawa towaru a nie kompleksowa usługa określona w załączniku nr 5 poz. 76 pkt 6 do ustawy o podatku od towarów i usług. Gdyby przedmiotem zdarzenia gospodarczego była wymieniona usługa, to nawet pomijając wymienioną wyżej umowę, w aktach sprawy znajdowałyby się wystawione przez podatnika faktury opiewające na wykonanie tejże usługi. Nic takiego w aktach sprawy nie ma i nie mogło być, gdyż umowa dostawy urządzeń klimatyzacyjnych została zrealizowana i sfinalizowana stosownymi fakturami. Bezprzedmiotowe jest przeto dociekanie kwestii montażu urządzeń klimatyzacyjnych, skoro żaden z przedłożonych przez podatnika dokumentów nie opiewa na wykonanie przez niego usługi opisanej w załączniku nr 5 poz. 76 pkt 6 załącznika do ustawy podatkowej. Rzeczywisty przebieg i zakres transakcji dokonanych między firmami wynika ze wspomnianych wyżej dowodów. Jeśli transakcja miałaby mieć inny przebieg i zakres, to rzeczą podatnika było zawierać innej treści umowę oraz wystawiać faktury zgodne z jej faktycznym przebiegiem i zakresem, a nie ex post wysuwać twierdzenia sprzeczne z wystawionymi dokumentami. Nie jest rzeczą organów podatkowych udowadniać takie twierdzenia. Trafnie zwraca uwagę strona skarżąca na brak jakichkolwiek dowodów potwierdzających twierdzenia podatnika, mimo przeprowadzonej kontroli u kontrahentów. Również z akt sprawy nie wynika by organy odmówiły zgłoszonemu przez podatnika wnioskowi dowodowemu. W świetle art. 187 Ordynacji podatkowej jest to wystarczające spełnienie dyspozycji tego przepisu. Wbrew gołosłownym twierdzeniom podatnika żaden z dokumentów nie świadczy by przedmiotem transakcji była kompleksowa usługa. Dowodem na to nie może być przedmiot działalności podatnika, określony w jego akcie założycielskim oraz "praktyka" podatnika. Bezzasadne jest żądanie by organy podatkowe ustalały "zakres rokowań", skoro rokowania te nie znalazły żadnego odzwierciedlenia w czynnościach prawnych, poza wymienioną umową i fakturami z 13 i 27 grudnia 2000 r. Równie trafnie strona skarżąca wskazuje na brak uzasadnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny istotnego wpływu naruszenia przez organ odwoławczy art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej na wynik sprawy. A w świetle uchwały 7 sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. FPS 6/04 /ONSAiWSA 2005 Nr 4 poz. 66/ naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 par. 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozważania powyższe prowadzą do wniosku, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy w rozumieniu art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 par. 1 oraz art. 203 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.