I SA/Kr 1694/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr) Sędziowie: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk WSA Urszula Zięba Protokolant: Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 8 lutego 2005r. sprawy ze skargi S. T. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 10 czerwca 2002r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie [...] zł ([...] złotych). Urząd Skarbowy w W. decyzją z dnia [...].2002 r. Nr [...] określił za 1997 r. S. T.: zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie : [...] zł, zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie : [...] zł, odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej w kwocie : [...] zł. Jak wynika z akt sprawy w 1997 r. S. T. prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu hurtowego i oraz detalicznego i produkcji spodów obuwniczych w spółce cywilnej "O.". Urząd Skarbowy w W. przeprowadził kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. W wyniku kontroli stwierdzono uchybienia w prowadzeniu podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Stwierdzono, że zostały zawyżone koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę [...] zł. I. W ramach kosztów reprezentacji i reklamy wpisano kwotę darowizny w wysokości [...] zł na rzecz Fundacji, czym naruszono art. 23 ust. 1 pkt 1.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów - darowizn i ofiar wszelkiego rodzaju. II. Zawyżono odpisy amortyzacyjne o łączną kwotę [...] zł w tym o kwotę [...] zł w związku z zaliczeniem do środków trwałych budynku handlowego. Jak ustalono w postępowaniu podatkowym budynek wybudowany w roku 1993 nie został wniesiony do spółki, a zatem stanowi osobistą współwłasność S. T. i A. R. wraz z małżonkiem, a nie majątek spółki. Zdaniem Urzędu Skarbowego stanowi to naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997r, w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz.U. Nr 6 poz.35 ze zm.). I tak do amortyzacji przyjęto w 1994r. wartość początkową hali sprzedaży w kwocie [...] zł, a na dzień 1 styczeń 1997r. w kwocie [...] zł na podstawie polisy ubezpieczeniowej. Przepisy rozporządzenia w sprawie amortyzacji nie przewidują, jak podnosi Urząd Skarbowy, możliwości ustalenia wartości początkowej w oparciu o polisę ubezpieczeniową. Stwierdzono również błędne ustalenie wartości początkowej oraz stosowanie niewłaściwych stawek amortyzacyjnych w stosunku do następujących środków trwałych: - samochód ciężarowy rok produkcji 1985 nabyty w wyniku zamiany w dniu [...].1996r. za kwotę [...] zł. Powyższy środek trwały ujęto w ewidencji z wartością początkową [...] x 20 % Stawka amortyzacji - [...] zł. Uznano natomiast odpisy w kwocie [...]zł za prawidłowe, - kserokopiarka nabyta dnia [...].1996r. za kwotę [...] zł (faktura VAT Nr [...] jednorazowo zaliczona do kosztów. Zatem naliczone w roku 1997 odpisy amortyzacyjne w kwocie [...] zł rocznie nie stanowią kosztów uzyskania przychodu, - komputer z drukarką ujęty w ewidencji środków trwałych w miesiącu czerwcu 1995r. o wartości początkowej [...] zł. Jak wynika z dokonanych ustaleń za 1996r. został on nabyty w oparciu o fakturę VAT Nr [...] z dnia [...].1995r. za kwotę [...] zł. Przyjęto wartość początkową [...] zł, amortyzacja roczna [...] zł. - wtryskarka mechaniczna do tworzyw sztucznych wprowadzona do ewidencji środków trwałych w miesiącu maju 1995r. - wartość początkowa [...] x stawka amortyzacyjna 10 %. Postępowanie wykazało, iż Spółka posiada faktury dokumentujące poniesienie w/w wydatku na łączną kwotę [...] zł. Środek ten został wytworzony sposobem gospodarczym przez montaż zakupionych części składowych. Urząd Skarbowy nie znalazł podstaw do przyjęcia wartości początkowej w innej wysokości. Bowiem Spółka w sytuacji, gdy nie może ustalić kosztu wytworzenia, winna ustalić wartość początkową w wysokości określonej przez biegłego (§ 6 ust. 7 rozporządzenia w sprawie amortyzacji środków trwałych), czego nie uczyniono. - wtryskarka pneumatyczna do tworzyw sztucznych - ujęta w ewidencji w roku 1996 o wartości początkowej [...] zł. Postępowanie podatkowe wykazało (dokument SAD 8 Nr [...] z [...].1996r. - faktury Nr [...] z [...].1996r.), iż ustalona wartość początkowa winna wynosić [...] x stawka amortyzacyjna 12,5 % daje [...] zł - amortyzacja roczna. - fax i telefon zakupione zgodnie z fakturą VAT Nr [...] z [...].1997r. za kwotę [...] zł zaliczono w koszty uzyskania przychodów poprzez jednorazowy odpis w miesiącu styczniu 1997r. Jednocześnie dokonywano amortyzacji w wysokości [...] zł miesięcznie, co spowodowało zawyżenie kosztów. - samochód ciężarowy marki przyjęty do użytkowania przed 1997r.- wartość początkowa [...] zł x 20 % daje amortyzację roczną [...] zł. Ustalono zaś, że w/w samochód został nabyty na podstawie umowy kupna-sprzedaży zawartej w dniu [...].1996r. za kwotę [...] zł. - wtryskarka pneumatyczna do tworzyw sztucznych - wykazana w ewidencji środków trwałych o wartości początkowej netto [...] zł przy zastosowaniu stawki amortyzacyjnej 15 % daje amortyzację roczną [...] zł. Ustalona w toku postępowania wyjaśniającego, że wartość początkowa wynosi [...] zł, a nie [...] zł, stawka amortyzacyjna 12,5 %. - sprężarka (agregat z osprzętem) nabyta w oparciu o fakturę VAT Nr [...] z [...].1996r. wartość netto [...] zł, a zatem amortyzacja winna wynosić [...] zł x 12,5 % stawka amortyzacyjna daje odpis [...] zł, a nie przyjęty przez Spółkę [...] zł. - sprężarka pneumatyczna wraz z osprzętem. Przyjęto wartość początkową [...] x 15% daje amortyzację roczną [...] zł, zawyżenie kosztów o [...] zł. - formy do wtryskarek. Ustalono w toku postępowania podatkowego, że Spółka dysponowała trzema wtryskarkami wprowadzonymi do użytkowania w roku 1995, 1996 i w miesiącu sierpniu 1997r. Uznano, że przedmiotowe formy jako części peryferyjne winny podnosić wartość początkową wtryskarek, bowiem powodują ich ulepszenie i zdatność do używania. III. Zawyżono składki na ubezpieczenie społeczne pracowników na kwotę [...] zł. Od decyzji organu podatkowego I instancji Podatnik złożył odwołanie z dnia 6 marca 2002 r. w którym zarzuca : - naruszenie zasad ogólnych postępowania tj. art. 120, 121 § 1, 122, 125, 180 § 1, 187 § 1, 191 Ordynacji podatkowej, - pominięcie uprawnień podatnika stosowania przepisów art. 22 ust. 5 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, - nadinterpretację przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, - błędną wykładnię przepisów kodeksu cywilnego w zakresie spółek cywilnych, brak ustosunkowania się do złożonych zastrzeżeń i uwag do sporządzonych protokołów z kontroli podatkowej. W związku z tym wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu odwołania Podatnik podnosi, że w dniu [...].1993 r. nabył wraz z żoną A. i córką A. R. z mężem A., nieruchomość położoną w W. aktem notarialnym Nr A [...]. i rozpoczął budowę pawilonu handlowego. Inwestycji nie mogli, ani on ani wspólniczka wnieść do spółki gdyż nie był to środek trwały w rozumieniu § 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W dniu 1 stycznia 1994 r. budynek handlowy nie spełniał warunków do prowadzenia w nim działalności. Po okresie 9 miesięcy, gdy możliwym stało się jego użytkowanie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych, a jego wartość została wyliczona tylko za okres trwania spółki. Wyliczenie wartości środka trwałego nastąpiło na podstawie poniesionych kosztów materiałów i robocizny i jest zgodne z kosztorysem uproszczonym. Dlatego też, zdaniem Odwołującego się budynek handlowo-produkcyjny stanowił własność wyłącznie wspólników i został zrealizowany w 90 % w czasie trwania spółki. Spółka posiada faktury i rachunki na zakup materiałów budowlanych wystawione na Przedsiębiorstwo Handlowe "O.". Zdaniem Odwołującego się, miał on pełne prawo do wprowadzenia hali sprzedaży do ewidencji środków trwałych w październiku 1994 r., a po wybudowaniu pomieszczeń produkcyjno-administracyjno-socjalnych uzupełnić wartość środka trwałego od stycznia 1997 r., a także stosować podwyższone stawki odpisów amortyzacyjnych w związku z pogorszonymi warunkami używania i eksploatacji tego środka trwałego. Odnośnie przyjętej wyższej wartości początkowej komputera niż wartość wynikająca z faktury zakupu tj. [...] zł. Podatnik podnosi, iż wykonano sieć kablową umożliwiającą współpracę 2 komputerów. Koszt montażu przekraczał [...] zł. Przyjęcie wyższej wartości początkowej do amortyzacji środka trwałego w postaci wtryskarki mechanicznej, Podatnik uzasadnia poniesieniem dodatkowych kosztów niezbędnych do umieszczenia i uruchomienia tego urządzenia w przystosowanym pomieszczeniu / wykonanie odpowiedniego postumentu i warstwy zmniejszającej drgania oraz doprowadzenie wody, energii elektrycznej, wentylacji i oświetlenia /. Ponieważ roboty te zostały wykonane przez osobę opodatkowaną w formie karty podatkowej - nie dysponuje fakturami VAT. Odwołujący się twierdzi, że miał pełne prawo do podniesienia stawki amortyzacyjnej do 15 % gdyż wtryskarka była pod działaniem znacznych obciążeń i drgań oraz pracowała 24 godziny na dobę. Dotyczy to także innych urządzeń w tym wtryskarki, sprężarki, sprężarki, do których Spółka stosowała podwyższone stawki odpisów amortyzacyjnych z uwagi na intensywną eksploatację w pogorszonych warunkach. W kwestii form do produkcji spodów do butów, Podatnik wyjaśnia, że formy te można podzielić na kilka grup w zależności od trwałości. Dlatego bezpośrednio w ciężar kosztów wpisał formy próbne i formy do produkcji krótkich serii szczególnie butów damskich, natomiast formy do produkcji spodów męskich butów używane były przez okres 2 lub trzech sezonów, dlatego zaliczane były do środków trwałych i amortyzowane. Co do zawyżenia składek na ubezpieczenie społeczne pracowników, Podatnik podnosi, że pracownicy otrzymywali wynagrodzenie w ostatnim dniu miesiąca, a koszty składek były wyliczane i ujmowane do tego okresu rozliczeniowego. Izba Skarbowa po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 10 czerwca 2002 r. wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, uchyliła decyzję organu I instancji w całości i określiła : zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. w kwocie [...] zł, zaległość podatkową w podatku dochodowym w kwocie [...] zł oraz należne odsetek od zaległości podatkowej w podatku dochodowym w łącznej kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji, organ II instancji w zasadniczej części podzielił ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną Urzędu Skarbowego w W. Organ odwoławczy uznał jedynie za uzasadniony zarzut Podatnika w kwestii wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów składek z tytułu ubezpieczenia społecznego pracowników. Na decyzję ostateczną Izby Skarbowej S. T. złożył skargę z dnia [...].2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, w której zarzuca: 1. rażące naruszenie uprawnień strony w postępowaniu podatkowym wynikającym z art. 123 § 1 i art. 200 Ordynacji podatkowej, 2. rażące naruszenie zasad ogólnych postępowania, a to przepisów art. art. 120, 122 i 124 Ordynacji podatkowej, 3. rażące naruszenie przepisów w sprawie materiałów dowodowych, art. art.180 § 1, 187 § 1 i 190 Ordynacji podatkowej, 4. zastosowanie błędnej podstawy prawnej w decyzji na stronie 5 i 10 wskazując przepisy rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie amortyzacji środków trwałych z 1997 r. zamiast przepisów z 1992 r., 5. niewłaściwą interpretację przepisów wobec zgromadzonych materiałów dowodowych, a wynikających z art. 22 ust. 2, 7 i 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, 6. rażącą nadinterpretację przepisów § 2 ust. l, § 4 ust. 1 pkt 1 i 2, § 6 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3-7, § 9 ust. 3 pkt 1 lit. a i pkt 2, ust. 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych / Dz. U. Nr 6, poz.35 ze zm./, 7. błędne wyliczenie zobowiązania podatkowego, zaległości podatkowej i odsetek od zobowiązań podatkowych, ponieważ nie uwzględniono korekty amortyzacji od października 1997 r. W rozwinięciu zarzutów Skarżący podnosi, że został pozbawiony przez, organ II instancji prawa wypowiedzenia przed wydaniem decyzji, co do zebranego materiału dowodowego. Jak wynika z treści wydanej decyzji Izba Skarbowa nie ustosunkowała się do załączonych dokumentów, przekazanych do Urzędu Skarbowego przez Skarżącego. Dotyczy to załączonych do odwołania aneksów do umowy spółki oraz innych dodatkowych dokumentów / kosztorysów /. Dalej wywodzi, iż w zaskarżonej decyzji organ podatkowy powołuje się na rozporządzenie Ministra Finansów z 1997 r., podczas gdy budynek handlowo-produkcyjny został wprowadzony do ewidencji środków trwałych w październiku 1994 r., a wówczas obowiązywało rozporządzenie Ministra Finansów z 1992 r. Podobnie jeżeli chodzi o samochód, wtryskarkę oraz zestaw komputerowy. Amortyzacja tych środków trwałych rozpoczęła się w 1995 r. W dalszej części skargi Skarżący podważa stanowisko organów podatkowych, co do sposobu wyceny wartości wybudowanego pawilonu na podstawie polisy ubezpieczeniowej, twierdząc, że wartość została przyjęta na podstawie kosztorysów powykonawczych. Zdaniem skargi przepisy w sprawie amortyzacji nie wymagały obligatoryjnej wyceny na podstawie opinii biegłego. Skarżący obstaje także przy swoim stanowisku, że z uwagi na warunki w jakich pracowała wtryskarka, miał prawo do zastosowania podwyższonej stawki amortyzacyjnej na podstawie § 9 ust. 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia MF z 1997 r. Odnośnie stosowania podwyższonej stawki amortyzacyjnej w stosunku do innych maszyn i urządzeń / wtryskarki pneumatyczne, sprężarki/, a także wartości początkowej wtryskarki mechanicznej oraz sposobu amortyzowania form do produkcji spodów, Skarżący podtrzymuje swoją argumentację przedstawioną w odwołaniu. Końcowo Skarżący podnosi, iż po kontroli podatkowej w październiku 1997 r. w wyniku której wyłączono z kosztów zakup telefonu i faksu oraz kserokopiarki, dokonał korekty naliczonej amortyzacji. Takiej samej korekty dokonał w odniesieniu do zawyżonej wartości wtryskarki. W konsekwencji zawyżenie kosztów uzyskania przychodów jest mniejsze o kwotę [...] zł, a tym samym organy podatkowe nieprawidłowo ustaliły kwotę zaniżenia podatku dochodowego. W odpowiedzi na skargę, Izba Skarbowa przytacza argumenty przedstawione wcześniej w uzasadnieniach decyzji obu instancji oraz dodaje, iż zarzut powołania przepisów dotyczących amortyzacji z 1997 r. zamiast z 1992 r. jest bezzasadny, podobnie jak zarzut naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej gdyż organ odwoławczy nie prowadził dodatkowego postępowania dowodowego. Izba twierdzi, że Skarżący w postępowaniu odwoławczym nie przedłożył nowych dowodów. Zarzut nieprawidłowego ustalenia kwoty zaniżenia podatku dochodowego od osób fizycznych przez pominięcie faktu dokonanych korekt przez podatnika po kontroli w październiku 1997 r. nie znajduje uzasadnienia, albowiem organy podatkowe przed wydaniem decyzji dokonują kontroli i dokładnej analizy danych wynikających z prowadzonej dokumentacji podatkowej. Korekty kwot amortyzacji poczynione w miesiącu październiku 1997 r. i następnych zostały uwzględnione. W konkluzji Izba Skarbowa wnosi o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...].2005 r. Skarżący przytacza dodatkowe argumenty, co do zasadności zarzutu naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej, wskazując, iż po złożeniu odwołania w dniu [...].2002 r., pismem z dnia [...].2002 r. Urząd Skarbowy wezwał go do przedłożenia kolejnych dokumentów, czyli jego zdaniem był zbierany dodatkowy materiał dowodowy również w postępowaniu odwoławczym. Ponadto powołuje orzeczenia NSA, które jego zdaniem potwierdzaj ą zasadność zgłoszonych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga jest zasadna ze względu na naruszenie przepisów postępowania podatkowego mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie w świetle opisanego stanu faktycznego jest ustalenie, czy dokonywane przez Skarżącego odpisy amortyzacyjne od przyjętych wartości początkowych środków trwałych wykazanych w ewidencji środków trwałych i zastosowanych stawek amortyzacyjnych, stanowią koszty uzyskania przychodów w świetle art. 22 ust. 8 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych / Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm./ oraz przepisów rozporządzeń Ministra Finansów : - z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych/Dz.U. Nr 7, poz. 34 ze zm./, - z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych / Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm./. Sąd dokonał oceny prowadzonego postępowania podatkowego w kontekście postawionych w skardze zarzutów i stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 121 § 1 i 122, 123 § 1, 187 § 1, 200 § 1 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W toku postępowania podatkowego organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają gwarancje zawarte w przepisach dotyczących postępowania dowodowego. Stosownie do treści art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy jest obowiązany podjąć szereg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego oraz rozpatrzyć ten materiał dowodowy. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie w sprawie faktów, pominięcie ustalenia faktu mającego znaczenia dla sprawy stanowi naruszenie w/w przepisów. Ustalając istotne dla sprawy fakty, organ obowiązany jest również rozważyć wnioski strony. Zaniechanie czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważkie dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji / wyrok NSA z dnia 29 września 1997 r. sygn. akt I SA/Wr 700/97 /. Jak wynika z analizy akt podatkowych, po złożeniu odwołania z dnia [...].2002 r. od decyzji Urzędu Skarbowego w W., Podatnik został wezwany pismem z dnia [...].2002 r. przez tenże Urząd, w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, do przedłożenia dowodów uzasadniających żądania i zarzuty przedstawione w odwołaniu. Podatnik w wykonaniu polecenia przedłożył następujące dokumenty, które zalegaj ą w aktach : 1. Protokół sprawdzenia - odbioru technicznego sieci niskiego napięcia z dnia [...].1995 r., 2. Pismo Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...].1993 r. Nr [...], 3. Warunki techniczne zasilania w energię elektryczną z dnia [...].1995 r., 4. Kosztorys uproszczony budynku pawilonu handlowego, 5. Kosztorys uproszczony pawilonu szewskiego, 6. Aneks do umowy spółki cywilnej z dnia [...].1993 r. spisany w dniu [...].1994 r. 7. Podatkowa księga przychodów i rozchodów za 1996 r. Wymienione dokumenty / z wyjątkiem aneksu do umowy i księgi przychodów i rozchodów / są opieczętowane datownikiem Urzędu Skarbowego w W. z datą [...].2002 r. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie i wydając zaskarżoną decyzję zobligowany był do zapoznania się z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w tym także z dowodami przedłożonymi przez Stronę. Skoro w/w dokumenty znajdują się w aktach sprawy należy domniemywać, że organ podatkowy I instancji przekazał je z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, jakkolwiek brak jest w aktach sprawy pisma przekazującego oraz pisemnego stanowiska Urzędu Skarbowego, co do przedstawionych w odwołaniu zarzutów. Obowiązek ustosunkowania się do zarzutów zawartych w odwołaniu wynika wprost z art. 227 § 2 Ordynacji podatkowej. Jednakże Izba Skarbowa w swoim rozstrzygnięciu nie ustosunkowała do przedstawionych przez Stronę dodatkowych materiałów dowodowych, czym niewątpliwie naruszyła art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa stwierdza, że w postępowaniu odwoławczym Skarżący nie przedłożył nowych dowodów. Dowodów nie zbierała również Izba Skarbowa. W ocenie Sądu, twierdzenie to, w kontekście wyżej opisanych zdarzeń, należy uznać za pozbawione podstaw, tym bardziej, że jak wynika z treści decyzji, Izba Skarbowa uznała za zasadny zarzut Skarżącego odnośnie składek na ubezpieczenie pracowników w oparciu m.in. o analizę zapisów dotyczących składek na ubezpieczenie pracowników w księgach podatkowych 1996 r., które zostały przedłożone przez Skarżącego na wezwanie z dnia [...].2002 r. Zatem skoro w postępowaniu odwoławczym gromadzone były dodatkowe dowody i dowody te podlegały badaniu przez organ odwoławczy / księgi podatkowe za 1996 r. / a inne powinny takiemu badaniu być poddane, organ nie wyznaczając Stronie trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego naruszył art. 200 § 1 i art. 123 Ordynacji podatkowej. W skardze został także sformułowany zarzut błędnego wyliczenia kwoty zawyżenia kosztów uzyskania przychodów / kwotę [...] zł /. poprzez nie uwzględnienie dokonanych przez Skarżącego w księgach 1997 r. korekt naliczonej amortyzacji odnośnie telefonu, faksu, kserokopiarki oraz wtryskarki. Dowody powołane przez Skarżącego tj. odpowiednie zapisy w księgach, a także treść protokołu badania ksiąg z dnia [...].2002 r. uwiarygodniają twierdzenie Skarżącego, że takiej korekty odpisów amortyzacyjnych dokonał w 1997 r. Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę nie podważyła w przekonywujący sposób omawianego zarzutu, ograniczając się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, że organy podatkowe przed wydaniem decyzji dokonują kontroli i dokładnej analizy danych wynikających z prowadzonej dokumentacji podatkowej, zatem dokonane przez Skarżącego korekty zostały uwzględnione. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Izba Skarbowa podaje za uzasadnieniem decyzji Urzędu Skarbowego, że w wyniku ustaleń kontroli, uznano, że zostały zawyżone koszty prowadzonej działalności gospodarczej o łączną kwotę [...] zł, w tym zawyżono odpisy amortyzacyjne o łączną kwotę [...] zł oraz wymienia środki trwałe w stosunku do których nastąpiła weryfikacja odpisów amortyzacyjnych z podaniem kwot zawyżenia. Jak z powyższego wynika Izba Skarbowa oparła się w tym względzie całkowicie na ustaleniach i wyliczeniach Urzędu Skarbowego nie przeprowadzając weryfikacji poprawności dokonanych ustaleń i wyliczeń. Tymczasem istota podatkowego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, która była przedmiotem postępowania przed organem podatkowym I instancji. Wśród wymienionych środków trwałych znajduje się np. kserokopiarka nabyta za kwotę [...] zł, która została jednorazowo zaliczono do kosztów. W związku z tym - jak czytamy w uzasadnieniu decyzji - odpisy amortyzacyjne w kwocie [...] zł rocznie, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Jednakże, skoro Skarżący dokonał korekty zapisów w księgach podatkowych w tym zakresie już w październiku 1997 r. / potwierdza to protokół z dnia [...].2001 r. /, to twierdzenie o zawyżeniu kosztów o kwotę [...] zł z tytułu odpisów amortyzacyjnych jest bezzasadne. Wobec braku w decyzji ostatecznej w tym zakresie, jednoznacznych ustaleń oraz odpowiednich wyliczeń, Sąd pozbawiony jest możliwości kontroli pod względem zgodności z prawem dokonanej przez organy podatkowe weryfikacji kosztów uzyskania przychodów. Stwierdzone naruszenia przepisów postępowania podatkowego, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy powodują, że zaskarżona decyzja nie może pozostać w obrocie prawnym. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 157, poz. 1270 ze zm. / w związku z art. 97 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 157, poz. 1271 ze zm. / orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.