I OSK 676/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka, Sędziowie NSA Irena Kamińska (spr.), Jan Paweł Tarno, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 752/04 w sprawie ze skargi F. K. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr. [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lutego 2005 r., w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 752/04, oddalił skargę F. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty. W uzasadnieniu Sąd odwołał się do decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], który podtrzymał decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w decyzji z dnia [...]. Organ I instancji, powołując się na naruszenie art. 42 ust. 1 i art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.), nazywanej dalej u.t.d., nałożył na skarżącego, na podstawie Lp. 1.4.1. załącznika do ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 149, poz. 1452), karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych z powodu nie wpisania przez Skarżącego numeru rejestracyjnego pojazdu w karcie opłaty za przejazd po drogach krajowych. Od powyższej decyzji Skarżący odwołał się do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zarzucając jej naruszenie art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu ustalonym przez ustawę z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 149, poz. 1452), który stanowi, że za naruszenie obowiązków i warunków wynikających z przepisów ustawy, może być nałożona kara pieniężna w wysokości od 50 do 15.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków i warunków oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa wydany załącznik do ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. Pozycja Lp. 1.4.1. wskazanego załącznika wyszczególnia naruszenie za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Zdaniem Skarżącego w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca naruszenie wskazanego przepisu, gdyż opłata za przejazd została uiszczona. Z uwagi na to niewłaściwe wypełnienie wskazanego dokumenty nie może być traktowane w kategoriach nieuiszczenia opłaty. W opinii Skarżącego, powyższą pozycję należy interpretować łącznie z pozycją Lp.1.4.2. cytowanego załącznika, gdyż odnosi się ono jedynie do karty opłat drogowej za okres co najmniej miesięczny, półroczny i roczny, zaś w omawianym przypadku, opłata została uiszczona za okres tygodnia. W uzasadnieniu swojej decyzji Organ II instancji powołał się na treść art. 42 ust. 1 i art. 92 ust. 1 u.t.d, Lp. 1.4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym oraz § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłaty za przejazd po drogach krajowych. W myśl § 4 rozporządzenia uiszczenie opłaty za przejazd następuje poprzez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu przed rozpoczęciem przejazdu. § 5 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że w karcie opłaty musi być wpisany numer rejestracyjny pojazdu, daty i godziny określające termin ważności karty, daty wydania karty oraz oznaczenie emisji spalin pojazdu samochodowego. W protokole kontroli Nr WITD/DI/P/191/42/03 odnotowano, że okazana przez kierującego siedmiodniowa karta opłaty drogowej była niewypełniona. Zgodnie z zapisem w protokole nie była wypełniona rubryka określająca "Nr rejestracyjny". Takie wypełnienie karty opłaty, zdaniem organu, nie jest dowodem, iż w dniu 06 stycznia 2003 r. przedsiębiorca posiadał dowód uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych na samochód, którym prowadził. Wyłącznym dowodem potwierdzającym uiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych jest prawidłowo wypełniona, przed rozpoczęciem przejazdu, karta opłaty. Poprzez sformułowanie "prawidłowo wypełniona" należy rozumieć sytuację, gdy wszystkie pola karty opłat są czytelnie wypełnione. W sprawie Skarżący posiadał siedmiodniową kartę opłaty drogowej niewypełnioną w rubryce określającej numer rejestracyjny samochodu. W opinii organu wspomniane uchybienie powoduje, że karta opłaty drogowej nie spełnia swoich ustawowych wymagań i nie posiada waloru dowodu potwierdzającego uiszczenie opłaty za przejazd. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił naruszenie art. 92 ust. 4 u.t.d. a także Lp. 1.4.1. załącznika do ustawy i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podważył twierdzenie organu, iż wyłącznym dowodem uiszczenia opłaty drogowej może być prawidłowo wypełniona, przed rozpoczęciem przejazdu, karta opłaty, uznając, że takie stanowisko nie znajduje żadnego potwierdzenia w obowiązujących przepisach. Skarżący powołał się na treść Lp. 1.4.1. i Lp. 1.4.4. załączników do u. t. d., z których wynika, że kary mogą być nakładane albo za transport wykonywany bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych albo za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej. A to skutkuje tym, że nieprawdą jest jakoby jedynym dowodem uiszczenia opłaty drogowej była prawidłowo wypełniona karta opłaty drogowej, gdyż określenie w Lp. 1.4.4. załącznika do u.t.d. odrębnej kary za transport z kartą opłaty nieprawidłowo wypełnioną dowodzi, że nieprawidłowo wypełniona karta opłaty drogowej skutkuje wprawdzie obowiązkiem zapłaty kary, ale nie dowodzi braku uiszczenia opłaty. W odpowiedzi na skargę organ podał, że decydującą dla wydanego rozstrzygnięcia była treść § 5 ust 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. Nr 150, poz. 1684), zgodnie z którym dowodem uiszczenia opłaty jest wypełniona prawidłowo karta opłaty drogowej, zawierająca wszystkie elementy wskazane w § 5 ust. 3-5 wspomnianego rozporządzenia. § 5 ust. 3 rozporządzenia przewiduje obowiązek wpisania w odpowiednim polu numeru rejestracyjnego pojazdu, którym wykonywany jest przewóz. Oznacza to, że uiszczenia opłaty nie dokonuje się wyłącznie poprzez nabycie powyższej karty, ale również poprzez jej wypełnienie i to w sposób wskazany w powołanym rozporządzeniu. Jak wynika z § 4 ust. 2 rozporządzenia wypełnienie karty opłaty drogowej należy dokonać przed rozpoczęciem przewozu. Skarżący nie wywiązał się z obowiązku wskazanego w § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia. W konsekwencji karta niewypełniona w istotnej części nie mogła stanowić dowodu co do uiszczenia opłaty. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podtrzymał ustalenia organów. Wskazał na treść art. 42 ust. 1 u.t.d., który nakłada na kierowców wykonujących transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz przewozy na potrzeby własne obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Stawki opłaty uzależnione są w myśl art. 42 ust. 2 u.t.d. od czasu przejazdu po drogach krajowych, rodzaju pojazdu samochodowego, dopuszczalnej masy całkowitej oraz liczby osi i emisji spalin pojazdu samochodowego, co oznacza, że uiszczona przez przedsiębiorcę, w konkretnej stawce, opłata przewidziana jest dla konkretnego pojazdu, którym chce on wykonywać transport. Rodzaje i stawki opłaty za przejazd po drogach krajowych zostały, na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 42 ust. 7 u.t.d., określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. z 2001 r., Nr 150, poz. 1684). W myśl § 3 rozporządzenia przedsiębiorca wykonujący transport drogowy oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne uiszcza opłatę roczną, półroczną, miesięczną, siedmiodniową albo dobową, której dokonuje poprzez nabycie karty opłaty. Karta opłaty podlega wypełnieniu. W części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu oraz terminu ważności, karta opłaty dobowej i siedmiodniowej może być wypełniona przez przedsiębiorcę w określonych w § 5 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia terminach. Kartę wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie w odpowiednim miejscu numeru rejestracyjnego pojazdu, dat i godzin określających termin ważności karty, daty wydania karty oraz oznaczenie emisji spalin pojazdu samochodowego. Stosownie do treści § 5 ust. 6 rozporządzenia karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w ust. 1 i ust. 3-5, a także zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Lektura podanych przepisów rozporządzenia pozwoliła Sądowi przychylić się do stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji i przyjąć, że wyłącznym dowodem uiszczenia opłaty może być prawidłowo wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty. Skarżący w dacie kontroli okazał organowi kontrolującemu siedmiodniową kartę opłaty drogowej, niewypełnioną w rubryce "numer rejestracyjny". Brak wpisania w karcie opłaty drogowej numeru rejestracyjnego samochodu jako koniecznego elementu dla identyfikacji pojazdu, którym wykonywany jest transport drogowy, musiał w opinii Sądu, prowadzić do wniosku, ze opłata drogowa za ten konkretny przejazd nie została uiszczona. Uchybienie to było podstawą stwierdzenia, że przedstawiony dokument nie stanowi dokumentu wniesienia opłaty i stąd zasadne było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych, o której wspomina Lp. 1.4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarżący reprezentowany przez adwokata, wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, zaskarżając wspomniany wyrok w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania. Wspomnianemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371) i Lp. 1.4.1. załącznika do tej ustawy. Skarżący podważył zasadność wniosku Sądu, który przyjął, że jedynym dowodem uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych może być prawidłowo wypełniona, przed rozpoczęciem przejazdu, karta opłaty. Jego zdaniem za nieistotny należało uznać fakt nieprawidłowego wypełnienia karty wobec rzeczywistego uiszczenia opłaty. Ponadto, zdaniem skarżącego, rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych co prawda ustala, że uiszczenie opłata następuje przez nabycie karty, następnie prawidłowo, ale nie wyklucza ono sytuacji, w której opłata została wniesiona mimo niespełnienia przez przedsiębiorcę przesłanki z cytowanego rozporządzenia. Nie wzięcie takiej sytuacji pod uwagę stanowiło w opinii skarżącego naruszenie art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący odwołał się również do załącznika wydanego na podstawie art. 92 ust. 4 u.t.d., który przewiduje różnego rodzaju naruszenia i odpowiadające im kary. W ust. 1 pkt 4 ppkt 1 mowa jest o wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych natomiast w Lp. 1.4.4. załącznika wskazuje się na naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej. Analiza wspomnianych przepisów doprowadziła skarżącego do wniosku, że nieprawdą jest jak uznały organy I i II instancji, że jedynym dowodem uiszczenia opłaty jest prawidłowo wypełniona karta opłaty drogowej, gdyż określenie odrębnej kary za przewóz bez uiszczenia opłaty i odrębnej za transport z kartą opłaty drogowej nieprawidłowo wypełnioną dowodzi, że nieprawidłowo wypełniona karta opłaty drogowej skutkuje wprawdzie powstaniem obowiązku zapłaty kary, ale może być dowodem uiszczenia opłaty, w przeciwnym razie przepis Lp. 1.4.4. załącznika do ustawy byłby pozbawiony sensu. W związku z powyższym skoro opłata za transport była uiszczona a jedynie karta opłaty była wadliwie wypełniona, wniesienie skargi miało usprawiedliwiona podstawę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zagadnieniem wstępnym, które wymagało rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, było ustalenie czy skarga kasacyjna została oparta jedynie na zarzucie naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawa materialnego, na co wskazywałoby użyte w skardze sformułowanie "zarzucając powołanemu wyżej wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie" czy też w związku z powołaniem się przez Skarżącego na art. 174 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), nazywanej dalej u.p.p.s.a., należało przyjąć, że w ocenie Skarżącego, nastąpiło także naruszenie przepisów procesowych. Ponieważ Skarżący wskazał na związek istniejący między naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 a i c u.p.p.s.a i art. 8 oraz art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i zarzut ten rozwinął w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, należało uznać, że została ona oparta na obydwu podstawach prawnych wymienionych w art. 174 u.p.p.s.a. Zaskarżony wyrok został więc, w ocenie Skarżącego, wydany z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a.) oraz z naruszeniem prawa materialnego ( art. 174 pkt 1 u.p.p.s.a.) przez błędną wykładnię art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.), nazywanej dalej u.t.d. oraz Lp. 1.4.1 załącznika do cytowanej ustawy. W związku z tym, że skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych, rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego. Skarżący sformułował zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c u.p.p.s.a, który powiązał z naruszeniem przepisów art. 8 i art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Skarżącego Sąd, podając w uzasadnieniu powody przyjętego rozstrzygnięcia, nie wziął pod uwagę wskazań zawartych w powyższych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 75 § 1 K.p.a. należy stwierdzić, że zarzut naruszenia tego przepisu został przez Skarżącego oparty jedynie na indywidualnej interpretacji przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych. Skarżący przyjął, że Sąd z powodu błędnego odczytania treści przepisu Lp. 1.4.1. załącznika do u.t.d. i pominięcia Lp. 1.4.4. załącznika do u.t.d., dokonał niewłaściwej subsumpcji przepisów do stanu faktycznego sprawy. W rezultacie Sąd odrzucił jako dowód fakt, że opłata za przejazd została rzeczywiście uiszczona pomimo nieprawidłowo wypełnionej karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z akt sprawy nie wynika aby Skarżący w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego wnosił jakiekolwiek środki dowodowe. Nie podważał także kompletności zebranego materiału dowodowego we wniesionym odwołaniu od decyzji organu I instancji. W związku z tym zarzut naruszenia art. 75 § 1 K.p.a. należy uznać za bezzasadny. Ponadto należy dodać, że oparcie skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a. może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona wskaże przepis postępowania sądowego, który został naruszony, co oznacza, że musi ona sformułować zarzut naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny przepisu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Strona nie może natomiast podnieść w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem wojewódzki sąd administracyjny przepisów tych nie stosuje. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, zbadał czy organy administracji publicznej przy wydawaniu decyzji naruszyły przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, stwierdzając, że do powyższego naruszenia nie doszło. Skarżący zarzucił również Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym i Lp 1.4.1. załącznika do tejże ustawy. Podał, że w jego sprawie, wbrew opinii przyjętej przez organy administracji a potem Sąd, został spełniony warunek określony w Lp. 1.4.4. załącznika do u.t.d., w myśl którego karane jest naruszenie polegające na nieprawidłowo wypełnionej karcie opłaty drogowej. Zastosowanie w sprawie tego przepisu pozwoliłoby uznać, że uiszczenie opłaty faktycznie nastąpiło, pomimo nieprawidłowo wypełnionej karty, w której nie był odnotowany numer rejestracyjny samochodu. Następstwem byłoby obniżenie wysokości wymierzonej kary. Zasadniczą kwestią jaką należało rozstrzygnąć w odpowiedzi na tę część skargi kasacyjnej było stwierdzenie czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie przyjął, iż w myśl powołanych przepisów Skarżący rzeczywiście wykonywał transport drogowy bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych z uwagi na źle wypełnioną kartę opłaty drogowej a więc z naruszeniem obowiązków nałożonych przez przepisy ustawy o transporcie drogowym. Dla zrozumienia słuszności wyroku Sądu I instancji należy sięgnąć do treści § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 42 ust. 7 u.t.d. W myśl wspomnianego paragrafu nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż wskazany w § 5 ust. 1 i ust. 3-5 tegoż rozporządzenia oraz karta zawierająca poprawki. Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zasadnicze znaczenie ma sposób rozumienia § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, który stanowi, że kartę opłaty wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie w odpowiednim miejscu numeru rejestracyjnego pojazdu, dat i godzin określających termin ważności karty, daty wydania karty oraz oznaczenie spalin pojazdu samochodowego. Sposób sformułowania przepisu nie pozwala na gradację ważności wymienianych w nim elementów. Jego treść wskazuje na konieczność umieszczenia wszystkich żądanych informacji, gdyż dopiero tak wypełniona karta opłaty może być uznana za dokument spełniający przesłanki z § 5 ust. 6 w związku z § 5 ust. 3 rozporządzenia a więc dokument potwierdzający wniesienie stosownej opłaty. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że dla zdefiniowania pojęcia "uiszczenie opłaty", które ustawodawca zawarł w Lp. 1.4.1. załącznika wydanego na podstawie art. 92 ust. 4 u.t.d., wiążące są wymagania określone w cytowanym § 5 ust. 3 oraz § 5 ust. 6 rozporządzenia. Podana interpretacja przepisów pozwala uznać za bezzasadne stanowisko Skarżącego, który podnosił, że stan faktyczny sprawy odpowiada warunkom określonym w Lp. 1.4.4. załącznika do u.t.d. Dokonane w oderwaniu od wymagań określonych w ustawie o transporcie drogowym oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury stoi ono w sprzeczności z przeprowadzoną analizą przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Stąd powtórzenia wymaga zdanie, że przesłanki z § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury należy traktować łącznie a brak wpisania numeru rejestracyjnego samochodu uważać za istotną wadę wpływającą na ocenę ważności dokumentu, o którym mowa w § 5 ust. 6 w związku z § 5 ust. 3 cytowanego rozporządzenia. Powodów takiego zredagowania omawianych przepisów należy upatrywać w potrzebie przypisana karty opłaty do wskazanego pojazdu, przy użyciu którego, w ustalonym terminie, będzie wykonywany konkretny transport. Wpisany numer rejestracyjny samochodu, będący oznaczeniem identyfikacyjnym pojazdu, stanowi zabezpieczenie przed nieuczciwymi praktykami polegającymi na tym, że jedna karta opłaty mogłaby być użyta w czasie wykonywania innych przewozów, innym pojazdem lub w innym czasie. Tylko pełne wypełnienie wspomnianej karty pozwala na stwierdzenie, że transport wykonywany jest właściwym pojazdem a tym samym wysokość pobranej opłaty jest prawidłowa i odpowiada przesłankom z art. 42 ust. 2 u.t.d., w myśl którego stawki opłaty uzależnione są od czasu przejazdu po drogach krajowych, rodzaju pojazdu samochodowego, dopuszczalnej masy całkowitej oraz liczby osi i emisji spalin pojazdu samochodowego, co oznacza, że uiszczona przez przedsiębiorcę opłata przewidziana jest dla konkretnego pojazdu, którym chce on wykonywać transport. Przedstawione argumenty prowadzą do wniosku, że karta opłaty drogowej, w której stwierdzono brak wpisanego numeru rejestracyjnego pojazdu, który umożliwia właściwą jego identyfikację, nie może być uznana za dokument potwierdzający jej wniesienie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.