II SA/Gd 1312/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka- Wiśniewska Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Protokolant Kinga Czernis po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody z dnia 25 lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia 24 czerwca 2003 r. Prezydent Miasta orzekł o utracie przez skarżącego M. G. statusu osoby bezrobotnej od dnia 11 czerwca 2003 r. na okres trzech miesięcy. W uzasadnieniu decyzji organ, powołując się na treść art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wskazał, że skarżący w wyznaczonym terminie, to jest w dniu 11 czerwca 2003 r. nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy i w ciągu 5 dni nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa. M. G. wniósł odwołanie od decyzji zarzucając rażącą obrazę art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Wskazał, że nie otrzymał z PUP żadnego pisemnego powiadomienia o kolejnym terminie zgłoszenia się w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Podniósł, iż PUP w dniu 11 czerwca 2003 r. i tak nie posiadał dla niego żadnych informacji, o jakich stanowi powołany przepis, zaś aby spełnić ustawowy obowiązek zgłoszenia się do PUP albo usprawiedliwienia nieobecności należy dysponować środkami finansowymi. W ocenie skarżącego każdy organ administracji publicznej, stosując przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu musi badać ich zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Rozpoznając odwołanie skarżącego Wojewoda decyzją z dnia 25 lipca 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że skarżącemu wyznaczony został termin stawiennictwa w PUP w dniu 11 czerwca 2003 r., który to fakt skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem. Nieusprawiedliwienie przez osobę bezrobotną niestawiennictwa w PUP obliguje - w myśl art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu organ do orzeczenia wobec niej utraty statusu osoby bezrobotnej na okres 3 miesięcy od dnia wyznaczonego terminu stawiennictwa. Organ podniósł, iż urząd pracy może nałożyć obowiązek stawiennictwa każdego dnia, co kilka dni, czy też co kilka tygodni, gdyż przepisy prawa wymagają od bezrobotnego bycia gotowym do podjęcia zatrudnienia każdego dnia posiadania statusu bezrobotnego i organ jest uprawniony gotowość tą sprawdzać, zaś bezrobotny nałożony na niego obowiązek stawiennictwa obowiązany jest wykonać. Organ drugiej instancji wskazał nadto, że organy administracji publicznej nie są uprawnione do badania zgodności przepisów z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Nadto podniósł, iż skarżący, jeżeli nie dysponuje środkami finansowymi na dojazd do urzędu pracy może zwrócić się do właściwego ośrodka pomocy społecznej o udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego - biletu kredytowego. Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący, zarzucając jej rażące naruszenie przepisów rozdziału 8 i 9 k.p.a. w związku z art. 13 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, polegające na świadomym pominięciu przez organ instytucji doręczeń oraz rażące naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nie ustosunkowanie się do nadużycia popełnionego przez Powiatowy Urząd Pracy, który jako podstawę prawną swojej decyzji wymienił art. 6 pkt 6 lit a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Art. 13 ust.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity Dz. U. Nr 58 z 2003 r., poz.514) stanowi, że bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Przez "wyznaczony termin" w rozumieniu art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu należy rozumieć konkretną datę ustaloną przez rejonowy urząd pracy, w której bezrobotny obowiązany jest zgłosić się we właściwym rejonowym urzędzie pracy "w celu potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia" (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 stycznia 1999 r., sygn. akt II SA/Wr 563/97, ONSA 2000/1/24). Przepisy w/w ustawy nie precyzują, w jaki sposób bezrobotni mają być zawiadamiani o wyznaczonych terminach zgłoszenia się do urzędu pracy. Z akt administracyjnych wynika w sposób niewątpliwy, że skarżący przyjął wyznaczony termin stawiennictwa do wiadomości - podpisując się własnoręcznie na karcie aktywizacji zawodowej. Nie było w tej sytuacji konieczności zawiadamiania skarżącego o wyznaczonym terminie odrębnym pismem. Art. 13 ust. 3 pkt 5 cytowanej ustawy stanowi natomiast, że starosta, z zastrzeżeniem art. 27 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Mimo to, że skarżącego poinformowano o kolejnym wyznaczonym terminie, nie stawił się on w wyznaczonym dniu w rejonowym urzędzie pracy ani też nie powiadomił w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Sytuacja taka obligowała organ do wydania decyzji o pozbawieniu go statusu bezrobotnego na okres trzech miesięcy. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9.10.1998 r., sygn. akt II SA 1147/98 (LEX nr 41885): "Skarżący własnoręcznym podpisem potwierdził wyznaczenie stawienia się w Rejonowym Urzędzie Pracy. W wyznaczonym dniu skarżący nie stawił się i nie powiadomił w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy z 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, skutkuje to pozbawieniem statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w rejonowym urzędzie pracy. Dodać należy, że skarżący potwierdził także własnym podpisem otrzymanie jednego egzemplarza obszernej "Informacji dla osób rejestrujących się w rejonowym urzędzie pracy". Stwierdzić też należy, że organ pierwszej instancji był uprawniony do wydania decyzji dotyczącej skarżącego na podstawie kwestionowanego w skardze przepisu, tj. art.6 pkt 6a cytowanej ustawy. Wobec powyższego zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne. Mając powyższe na uwadze Sad na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.