IV SA/Po 460/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący : As.sąd. Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 01 kwietnia 2005 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi F.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Urzędu Pracy w G. z dnia [...] Nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego F.K. kwotę 255 ( dwieściepięćdziesiątpięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak JFS W dniu [...] F.K. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. jako osoba bezrobotna, a decyzją Kierownika tego organu z tego samego dnia Nr [...] uznany został za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 31 stycznia 2003 r. Rozwiązanie ostatniej umowy o pracę nastąpiło za wypowiedzeniem z przyczyn dotyczących zakładu pracy. W dniu 4 kwietnia 2003 r. F.K. poinformował wskazany organ, iż z dniem 01 kwietnia 2003 r. podjął pracę w Przedsiębiorstwie Inżynieryjno-Budowlanym Z.M. oraz, że wnosi o wyrejestrowanie go z ewidencji osób bezrobotnych. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Kierownik PUP orzekł o utracie przez niego statusu osoby bezrobotnej z dniem 01 kwietnia 2003 r. oraz utracie z tym dniem prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ poinformował stronę o możliwości kontynuowania pobierania zasiłku na podstawie art. 25 ust. 11 i 11a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 58 poz. 514 ze zm. – dalej ustawa o zatrudnieniu (...), w przypadku gdy zatrudnienie ustanie przed upływem 365 dni. Do ponownej rejestracji F.K. stawił się w dniu 1 grudnia 2003 r., przedkładając świadectwo pracy z dnia 1 grudnia 2003 r. wystawione przez ostatniego pracodawcę, w treści którego zaznaczono, iż zatrudnienie trwało od 01 kwietnia 2003 r. do 01 grudnia 2003 r. a stosunek pracy ustał na skutek wypowiedzenia umowy przez zakład z przyczyn dotyczących zakładu – likwidacja stanowiska. Ze sporządzonego przez ZUS zestawienia wynika, iż na dzień rejestracji (1.12.2003 r.) F.K. posiada okres zaliczany w wymiarze 34 lat 10 miesięcy oraz 11 dni, natomiast okres uprawniający do zasiłku 34 lata 8 miesięcy 29 dni. Do obu okresów ZUS nie zaliczył okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych od dnia 31 stycznia 2003 r. do dnia 31 marca 2003 r. Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 23 ustawy o zatrudnieniu (...) Kierownik PUP orzekł o uznaniu F.K. za osobę bezrobotną z dniem 9 grudnia 2003 r. oraz o przyznaniu mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 9 grudnia 2003 r. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż ponieważ utracił status bezrobotnego na okres nie dłuższy niż 365, spełnia warunki do uzyskania prawa do zasiłku na okres pomniejszony o 60 dni, tj. o okres poprzedniego pobierania zasiłku. Składając odwołanie od tej decyzji pełnomocnik F.K. zarzucił jej naruszenie art. 37 k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przez jego niezastosowanie oraz naruszenie przepisów k.p.a. przez brak zamieszczenia w decyzji rozstrzygnięcia co do wniosku o przyznaniu prawa do świadczenia przedemerytalnego oraz brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w tym zakresie. Zdaniem składającego odwołanie F.K. spełnia wszystkie kryteria do uzyskania świadczenia przedemerytalnego, bowiem u ostatniego pracodawcy przepracował przez okres ponad 6 m-cy, stosunek pracy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończył 55 lat i posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący ponad 35 lat. Decyzją z dnia [...] Nr [...] działający z upoważnienia Wojewody dyrektor Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz z powołaniem art. 25 ust. 12 ustawy o zatrudnieniu (...) orzekł o nabyciu przez stronę statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 9 grudnia 2003 r. na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego. W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił, iż w zakresie przyznania statusu bezrobotnego oraz zasiłku dla bezrobotnych zastosowania ma przepis art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu (...) a nie powołany przez organ I instancji art. 25 ust. 12 ustawy, wskazując iż zgodnie z art. 25 ust. 12 tej ustawy osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 23, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o okres pobierania zasiłku. Organ stwierdził ponadto, iż strona nie spełnia warunków określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy, uprawniający do zasiłku wynikającego ze stażu zasiłkowego na dzień pierwszej rejestracji, tj. 23 stycznia 2003 r. (w okresie 18 m-cy poprzedzających dzień zarejestrowania osiągać wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia łącznie przez okres co najmniej 365 dni). Odnosząc się do zarzutu nie orzeczenia o świadczeniu przedemerytalnym organ odwoławczy wyjaśnił, że strona nie ma uprawnień do tego świadczenia, bowiem nie ma nowego stażu zasiłkowego, a staż zasiłkowy który udokumentowała przy pierwszej rejestracji został skonsumowany, gdyż na jego podstawie przyznane zostało prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Organ odwoławczy wystąpił do organu I instancji o wydanie decyzji w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego. Uwzględniając treść tego rozstrzygnięcia decyzją z dnia [...] Nr [...] Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w G. działając na podstawie art. 37 k ustawy o zatrudnieniu (...) orzekł, że strona nie nabywa prawa do świadczenia przedemerytalnego z powodu nie spełnienia wymogów ustawy. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wyjaśnił, iż strona nabyła status osoby bezrobotnej od dnia 23 stycznia 2003 r. i prawo do zasiłku dla bezrobotnych na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2 w dniu 31 stycznia 2003 r. ale w tym dniu nie spełniała wymogów do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, gdyż w dniu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy nie udokumentowała 35 lat okresu uprawniającego do emerytury i nie ukończyła 55 lat. Natomiast w trakcie ponownej rejestracji nie spełniała wymogów ustawy do nabycia prawa do zasiłku ponieważ nie udokumentowała 365 dni okresów uprawniających do zasiłku w 18 miesiącach poprzedzających dzień rejestracji. Zdaniem organu F.K. powrócił do zasiłku nabytego 31 stycznia 2003 r., który został przerwany na skutek podjęcia krótkotrwałego zatrudnienia. Składając odwołanie od powyższej decyzji pełnomocnik F.K. zarzucił organowi I instancji błędne przyjęcie, że w dniu ponownego zgłoszenia do rejestracji jako bezrobotny nie spełniał on wymogów do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych, tj. nie przepracował 365 dni w okresie 18 m-cy przed zarejestrowaniem, oraz naruszenie art. 37 k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu (...) przez jego niezastosowanie. Zdaniem wnoszącego odwołanie strona spełnia wymogi ustawy do przyznania świadczenia, do dnia 31 stycznia 2003 r. przepracowała 34 lata 8 m-cy i 29 dni, a następnie po krótkiej dwumiesięcznej przerwie w zatrudnieniu przepracowała 8 m-cy i w dniu 1 grudnia 2003 r. zgłosiła się do rejestracji jako bezrobotny. Zdaniem wnoszącego odwołanie przy każdym sposobie liczenia jest oczywiste, że F.K. spełniał w dniu 1 grudnia 2003 r. wymóg przepracowania 365 dni w okresie 18 m-cy, bowiem w okresie tym miał tylko 2 m-ce przerwy w zatrudnieniu. Wyjaśnił ponadto, że niedopuszczalne jest różnicowanie osób, które skorzystały ze swoich uprawnień i zarejestrowali się jako bezrobotni oraz osób, które nie zgłosiły się do rejestracji. Pełnomocnik F.K. wniósł także o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego. Decyzją z dnia [...] Nr [...], opartą na przepisach art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071) oraz art. 37 k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu (...), Wojewoda zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy, w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyjaśniając, iż strona nie spełnia warunków uprawniających do nabycia prawa do zasiłku na podstawie art. 23 tej ustawy, a wyłącznie na podstawie jej art. 25 ust. 11, tym samym nie spełnia warunków do uzyskania świadczenia przedemerytalnego. Zdaniem organu słuszność takiej interpretacji przepisów potwierdza treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2000 r., wydanego w składzie 7 sędziów w sprawie sygn. OPS 9/00, zgodnie z którym bezrobotny, który w okresie posiadania prawa do zasiłku utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, po ponownej (kolejnej) rejestracji uzyskuje wyłącznie prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku stosownie do dyspozycji art.. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu (...). Zdaniem organu odwoławczego poprzedni staż zasiłkowy został skonsumowany, stąd okres pracy ( 9 m-cy) nie może zostać do tego okresu zaliczony i w takim stanie badanie okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego dla mężczyzn 35 lat nie ma żadnego znaczenia. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji wyjaśnił, iż zgodnie z art. 262§1 pkt 2 k.p.a. stronę obciążają te koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Uznając, że strona mogła sama wnieść odwołanie uznano, iż koszty zastępstwa procesowego nie obciążają organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję F.K. wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 37 k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu (...) przez jego niezastosowanie oraz błędną wykładnię. Zdaniem skarżącego, reprezentowanego przez pełnomocnika, wskazany przepis winien być interpretowany ściśle, w oparciu o reguły wykładni językowej. Zastosowanie tych reguł wskazuje, że niedopuszczalny jest wniosek, że przepis wyklucza nabycie uprawnień do świadczenia przedemerytalnego przez bezrobotnego, który prawo do zasiłku ma skrócone na podstawie art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu (...). Wnoszący skargę wskazał ponadto, że skarżący po okresie zatrudnienia przez 9 m-cy spełnia kryteria do nabycia statusu bezrobotnego na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ppkt a) ustawy, co oznacza, że gdyby nie zarejestrował się jako bezrobotny w okresie od 23 stycznia do 30 marca 2003 r., to w ocenie organu miałby prawo do uzyskania świadczenia. Wskazał także, że powołana uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego podjęta została w sprawie okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, co nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Pełnomocnik skarżącego wniósł także o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu odwoławczym przed organem administracji oraz w postępowaniu sądowym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ponownie powołał się na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wyjaśnił, iż podnoszone w skardze argumenty nie dają podstaw prawnych do jej uwzględnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (jedn. tekst Dz. U. Nr 25, poz. 128 ze zm.) świadczenia przedemerytalne przysługują osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeśli do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn (pkt 2), lub do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn (pkt 3). W sprawie jest bezsporne, że skarżący w dniu 1 grudnia 2003 r., kiedy to zarejestrował się ponownie w PUP po podjęciu zatrudnienia przez okres krótszy niż 365 dni, osiągnął 55 lata życia jak również i to, że rozwiązanie ostatniego stosunku pracy nastąpiło z przyczyn pracodawcy. Sporne jest natomiast ustalenie okresu zaliczalnego do emerytury, co wynika z różnej interpretacji przyznanego mu decyzją z dnia 9 grudnia 2004 r. statusu bezrobotnego. Organy rozstrzygające sprawę uznały, iż przyznanie mu statusu bezrobotnego na podstawie art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu (...) uniemożliwia zaliczenie okresu zaliczkowego oraz zatrudnienia podjętego po skonsumowaniu pierwszego okresu zaliczkowego do stażu, od którego uzależnione jest nabycie statusu bezrobotnego na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy. Tymczasem przepis art. 37k ustawy nakazuje wyłącznie ustalenie, czy osoba składająca wniosek o świadczenie przedemerytalne spełnia określone warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, a to nakazuje badać ten status w niniejszej sprawie na dzień ponownej (drugiej) rejestracji, co miało miejsce 1 grudnia 2003 r. Zgodnie z art. 23 ust. 1 prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 27, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy (pkt 1) oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 54; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2 (pkt 2 lit. a). Skarżący w okresie 18 miesięcy poprzedzającym dzień powtórnej rejestracji pracował przez 365 dni (miał przerwę 3-miesięczną od 1.01 –31.03.2003 r., kiedy to był zarejestrowany jako bezrobotny i pobierał zasiłek dla bezrobotnych), stąd chybione jest ustalenie, że w dniu kolejnej (drugiej) rejestracji nie spełniał warunków do przyznania zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o przepis art. 23 ust. ust. 1 ustawy o zatrudnieniu (...). Jednocześnie zważyć należy, iż zgodnie z art.. 23 ust. 5 ustawy w razie równoczesnego spełnienia kilku warunków uprawniających do zasiłku, bezrobotnemu przysługuje wybór podstawy jego przyznania. Przepis ten ma zastosowanie również w zestawieniu dwóch podstaw do zasiłku – art. 23 oraz art. 25 ust. 11 i 12 ustawy. Jak wynika z załączonego do akt sprawy wydruku sporządzonego przez ZUS na dzień ponownej rejestracji (1.12.2003 r.), skarżący posiadał okres zaliczany w wymiarze 34 lat 10 miesięcy oraz 11 dni, natomiast okres uprawniający do zasiłku 34 lata 8 miesięcy 29 dni. Do obu okresów ZUS nie zaliczył okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych od dnia 31 stycznia 2003 r. do dnia 31 marca 2003 r., w łącznym wymiarze 60 dni. Okresy zaliczalne do okresu uprawniającego do zasiłku na podstawie przepisów ustawy o zatrudnieniu (...) nie są identyczne z innymi okresami zaliczalnymi w konkretnych sprawach do emerytury. Przepis art. 37 k mówi o okresach uprawniających do emerytury, co w przypadku skarżącego nakazuje zaliczyć okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych, zgodnie z art. 5 ust.1, art. 6 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 126 poz. 1118 ze zm.). Tym samym w dniu 1 grudnia 2003 r. skarżący legitymował się ponad 35 letnim okresem uprawniającym do emerytury. Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż przepisy art. 25 ust. 11 i 12 mają charakter szczególny w stosunku do art. 23 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu. Jedną z przesłanek uzyskania prawa do świadczenia przedemerytalnego jest spełnienie określonych w ustawie warunków do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W przepisie tym użyto ogólnego określenia "...warunki do uzyskania ... prawa do zasiłku (dla bezrobotnych)". Ustawa nie precyzuje o jakie konkretnie warunki chodzi, stąd przez to pojęcie należy rozumieć wszystkie okoliczności, które uzasadniają nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a nie tylko określone w art. 23 ust. 1 ustawy. W związku z tym należy wskazać, że przepisem szczególnym w stosunku do wspomnianego art. 23 ust. 1 jest przepis art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu (...), zgodnie z którym bezrobotny nabywa prawo do zasiłku także wtedy, gdy nie spełnia warunków określonych w art. 23 ust. 1 ustawy. Spełnienie zatem warunków do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, określonych w art. 25 ust. 11 ustawy również uprawnia do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego (por. Wyrok NSA z dnia 11.02.1999 r. sygn. II SA/Gd 324/98 ONSA 2000/1/26 dot. Przyznania zasiłku przedemerytalnego). W konsekwencji należy stwierdzić, że art. 37 k ustawy o zatrudnieniu (...), który określa przesłanki nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, nie daje podstaw do wniosku, iż prawo do świadczenia przysługuje tylko tym osobom, które – poza innymi warunkami – spełniają warunki do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych określone jedynie w art. 23 ust. 1 omawianej ustawy. Świadczenie przedemerytalne przysługuje, jeżeli osoba uprawniona – oprócz innych warunków – spełnia warunki do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych określone zarówno w art. 23 ust. 1, jak i w art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu (...), a to nakazuje zaliczyć do okresu uprawniającego do emerytury okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych oraz późniejszego zatrudnienia. Tym samym ocena uprawnień strony do przyznania świadczenia winna zostać dokonana przy powtórnej rejestracji, niezależnie od przyjętej podstawy prawnej przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Reasumując stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie decyzje wydane w obu instancjach były wadliwe z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organy rozstrzygające w sprawie dokonały bowiem błędnej wykładni przepisu art. 37 k ustawy o zatrudnieniu (...), w konsekwencji z naruszeniem przepisów proceduralnych, art. 7 i 77 k.p.a., nie przeprowadziły postępowania w zakresie ustalenia okresu uprawniającego do emerytury. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z późniejszymi zmianami), należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w G. z dnia [...] Nr [...]. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz §18 ust. 1 pkt 1 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.). Przepisu art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu (...) przy tym nie zastosowano, mając na uwadze charakter rozstrzygnięcia organów administracji, na mocy których nie przyznano skarżącemu przedmiotowego prawa, jak również nie nałożono na niego żadnych obowiązków. Na podstawie z art. 119 pkt 2 wskazanej ustawy sprawa została rozpatrzona w trybie uproszczonym, zgodnie z wnioskiem pełnomocnika skarżącego z dnia 25 stycznia 2005 r. oraz wobec nie zażądania przez organ II instancji przeprowadzenia rozprawy, o którym to prawie został poinformowany pismem z dnia 28 stycznia 2005 r. Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji dokona oceny merytorycznej przedłożonej przez skarżącego dokumentacji, poczyni ustalenia faktyczne w zakresie, w jakim przyczyni się to do wyjaśnienia sprawy, a staranną ocenę dowodów, uwzględniającą wskazania wynikające z treści niniejszego wyroku, zawrze w uzasadnieniu przyszłej decyzji. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak jfs