I OZ 387/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka (spr) po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 lutego 2005 r., sygn. akt II SA/Ol 21/05 w przedmiocie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] [...] utrzymującą w mocy decyzji Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. z dnia [...] [...] w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie I OZ 387/05 UZASADNIENIE W dniu 25 stycznia 2005 r. J. W. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił ustanowienia dla skarżącego pełnomocnika, wskazując jednocześnie, iż ze względu na przedmiot skargi, która dotyczy działań administracji w zakresie pomocy społecznej, strona w myśl art. 239 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) nie ma obowiązku uiszczenia w sprawie kosztów sądowych. W dniu 4 marca 2005 r. J. W. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w zakresie odmowy ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Uzasadniając zażalenie skarżący podnosi, iż mieszka w S. i nie ma środków umożliwiających mu przyjazd do Olsztyna i branie udziału w sprawie. Ponadto podkreśla, iż "jest bez wiedzy w poruszaniu się w sprawie w Sądzie". Skarżący jest bezrobotny i jak sam deklaruje nie ma środków do życia. J. W. przyznaje, że jest właścicielem nieruchomości, tj. działki budowlanej oraz położnego na niej budynku w stanie surowym lecz jak podnosi nie ma to związku z przyznaniem mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje; Przedmiotem niniejszej sprawy jest kwestia odmowy przyznania stronie prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Instytucja prawa pomocy regulowana jest przepisami art. 243-263 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270). Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy, przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym możliwe jest, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w zakresie częściowym, gdy wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Nie ulega wątpliwości, że warunkiem zwolnienia strony od kosztów sądowych czy też ustanowienia zawodowego pełnomocnika jest wykazanie przez strony wspomnianych wyżej przesłanek. Sąd I instancji uzasadniając odmowę przyznania mu zawodowego pełnomocnika, wskazał, że zgodnie ze złożonym przez skarżącego oświadczeniem majątkowym jest on właścicielem działki budowlanej, na której znajduje się budynek mieszkalny i jak podniósł sąd wnioskodawca w budynku tym nie zamieszkuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując tych ustaleń nie zwrócił uwagi i nie ustosunkował się w zakresie danych wynikających z oświadczenia zawartego w formularzu o przyznanie prawa pomocy, z którego wynika, że dom znajduje się w stanie surowym, a zatem nie nadaje się do zamieszkania jak i do ewentualnego czerpania z niego korzyści materialnych. Skarżący zaś podał, że w sytuacji w jakiej się znajduje, będąc osobą bezrobotną, nie mającą żadnych źródeł utrzymania, nie ma możliwości kontynuowania budowy. Skarżący jak wynika ze sprzeciwu złożonego w niniejszej sprawie nie ma innego mieszkania i pod podanym adresem zamieszkuje czasowo. Do tych okoliczności sąd nie ustosunkował się w uzasadnieniu, a mają one znaczenie przy rozpoznawaniu wniosku skarżącego. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 w zw. z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) postanowił jak w sentencji.