II OSK 906/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Alicja Plucińska-Filipowicz (spr.) Sędziowie Andrzej Gliniecki Zygmunt Niewiadomski Protokolant Joanna Gołębiewska po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2006r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 985/04 w sprawie ze skargi H. L. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] maja 2004r. Nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych oddala skargę kasacyjną II OSK 906/06 U z a s a d n i e n i e Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 985/02 po rozpoznaniu sprawy H. L. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Mazowieckiej Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] marca 2004 r. w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych - oddalił skargę. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd stwierdził, iż skarżący wystąpił o uzupełnienie uprawnień budowlanych w specjalności instalacyjno-inżynierskiej w zakresie instalacji sanitarnych uzyskanych decyzją z dnia 27 września 1978 r. poprzez nadanie uprawnień tzw. "wykonawczych" w zakresie instalacji sanitarnych bez ograniczeń. Skarżący legitymuje się świadectwem ukończenia Technikum Mechaniczno-Elektrycznego w B. z dnia 20 czerwca 1963 r. dającym prawo używania tytułu technika mechanika w specjalności budowa maszyn. Zawód technik mechanik nie jest wymieniony w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie a wnioskodawca uzyskał wymienione wykształcenie przed wejściem w życie tego rozporządzenia, a zatem sprawę rozpatrzono w trybie przepisu ( 22 rozporządzenia, dokonując analizy programu nauczania w technikum, które ukończył i porównanie go z programem średnich szkół zawodowych kształcących w zawodzie technik instalacji sanitarnych, to jest w zawodzie odpowiednim dla wnioskowanego zakresu uprawnień w okresie, w którym skarżący ukończył szkołę średnią. Ustalono, że wykształcenie skarżącego nie obejmuje specjalistycznych przedmiotów takich jak hydrologia i hydraulika, wodociągi i kanalizacja, ogrzewanie i wietrzenie, instalacje przemysłowe, instalacje gazu. Objęcie programem nauki tych przedmiotów decyduje o uzyskaniu właściwego przygotowania teoretycznego do pełnienia samodzielnych funkcji w zakresie instalacji i urządzeń sanitarnych. Stanowisko to potwierdziła opinia Kuratorium Oświaty w K. w piśmie z dnia 8 października 2003 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od powyższej decyzji skarżący podniósł, iż ma już uprawnienia do pełnienia samodzielnej funkcji projektanta w zakresie instalacji sanitarnych bez ograniczenia zakresu a 35 letnie doświadczenie w zawodzie kwalifikuje go do uzyskania uprawnień "wykonawczych" w zakresie instalacji sanitarnych. Sąd I instancji uznał skargę za niezasadną podkreślając, iż pomimo bogatej praktyki zawodowej nie kwestionowanej w sprawie skarżący nie może się wykazać posiadaniem wykształcenia wymaganego do uzyskania wnioskowanych uprawnień budowlanych w określonej specjalności. W załączniku nr 1 do cytowanego rozporządzenia mowa jest o tym, że do kierowania robotami budowlanymi w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych odpowiednim wykształceniem średnim jest technik urządzeń sanitarnych, bądź technik ochrony środowiska, skarżący natomiast posiada tytuł technika budowy maszyn, zaś prawidłowo została dokonana ocena, że jego wykształcenie nie może być uznane za odpowiednie dla wnioskowanej specjalności. Organy administracji orzekające w sprawie oraz Sąd nie są związane wcześniejszą decyzją o nadaniu uprawnień do projektowania na podstawie posiadanych przez skarżącego kwalifikacji. Nadanie uprawnień budowlanych jest bowiem uzależnione od spełnienia warunków określonych przepisami prawa, a nie od zakresu uprawnień posiadanych dotychczas. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł H. L. reprezentowany przez radcę prawnego K. G. zarzucając "naruszenie przepisów - art. 145 ( 1 pkt 1 lit c ppsa przez przeprowadzenie postępowania i rozpoznanie sprawy, której nie dotyczył wniosek strony, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia i spowodowało naruszenie art. 7, 8, 9 i 10 oraz art. 156 ( 1 pkt 4 kpa oraz ( 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1993 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie /Dz. U. Nr 8, poz. 38/". "Z ostrożności procesowej" w skardze kasacyjnej podnosi się zarzut naruszenia prawa polegający na wydaniu decyzji w stosunku do osoby nie będącej stroną w sprawie /art. 156 ( 1 pkt 4 kpa/. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzi się, że sposób prowadzenia postępowania w sprawie, o której wszczęcie strona nie wnosiła bez podjęcia próby wyjaśnienia zamiaru strony narusza zasady postępowania administracyjnego /art. 8 i 9 kpa/. Fakt ten został podniesiony na rozprawie przed Sądem I instancji, który nie ustosunkował się do "podniesionej argumentacji". Decyzja organu administracji I instancji została wydana w stosunku do H. "Li." a decyzja organu II instancji, w stosunku do H. L. nie mogła być wydana skutecznie, skoro w pierwszej instancji nie istniała decyzja skierowana do H. L. Na tę wadę nie zwrócił uwagi Sąd I instancji. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosła Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w Warszawie wnosząc o jej oddalenie ze względu na to, iż zaskarżony wyrok jest prawidłowy. Strona w toku postępowania administracyjnego oraz przed Sądem I instancji nie podnosiła faktu rozpatrywania sprawy niezgodnie z jej wnioskiem a jedynie kwestionowała merytoryczne rozstrzygnięcie polegające na odmowie nadania żądanych uprawnień budowlanych. Dopiero na etapie skargi kasacyjnej strona próbuje zmienić podstawy prawne i zakres wniosku rozstrzygniętego w toku postępowania administracyjnego. Niedopuszczalne jest powoływanie się ponadto przed Sądem II instancji na naruszenie przepisów Kpa. Ewentualne błędy w nazwisku skarżącego podlegają na jego wniosek sprostowaniu, nie mogą być jednak podstawą skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/. Przepis art. 175 ( 1 ppsa przewiduje, iż skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z ( 2 i 3 jak też powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych. W niniejszej sprawie nie wskazano w ogóle, czy opiera się zarzuty na podstawie naruszenia prawa materialnego czy też procesowego jak też nie sformułowano zarzutów w sposób odpowiadający wymogom art. 174 ppsa. Zarzuty podniesiono formułując je łącznie na naruszeniu prawa materialnego i procesowego, przy czym zarzut naruszenia art. 145 ( 1 pkt 1 lit. c ppsa połączono z naruszeniem art. 7 - 10 kpa, których to przepisów Sąd I instancji nie stosował, miały one bowiem zastosowanie wyłącznie w postępowaniu prowadzonym przez organy administracji publicznej orzekające w sprawie a także z naruszeniem prawa materialnego, to jest ( 8 cyt. rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. "Z ostrożności procesowej" podniesiony został zarzut wydania przez organ administracji decyzji w stosunku do osoby nie będącej stroną w sprawie, a więc naruszenia art. 156 ( 1 pkt 4 kpa z tej przyczyny, że organ I instancji nazwisko skarżącego określił jako "Li.", podczas gdy faktycznie skarżący ma na nazwisko "L.". Błędu tego /który podlega sprostowaniu jako oczywista omyłka/ dopuścił się więc nie Sąd I instancji, lecz organ administracji publicznej. Ze względu na powierzenie formułowania skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest kompetentny do dochodzenia we własnym zakresie, jak powinna być w danej sprawie sformułowana skarga kasacyjna, aby możliwe było jej rozpoznanie. Mając na uwadze nienależyte /niezgodne z art. 174 ppsa/ sprecyzowanie skargi kasacyjnej co uniemożliwia rozpatrzenie jej zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa. Dodatkowo jedynie należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie stwierdził w zaskarżonym wyroku, iż do uzyskania uprawnień budowlanych konieczne jest łączne spełnienie określonych przesłanek to jest w zakresie wymaganego wykształcenia jak i praktyki zawodowej; niespełnienie choćby jednej z tych przesłanek /w niniejszej sprawie w zakresie odpowiedniego wykształcenia/ skutkuje odmową nadania uprawnień zawodowych.