I SA/Gd 563/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący NSA Ewa Kwarcińska Sędziowie NSA Sławomir Kozik NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska /spr./ Protokolant – Monika Szymańska po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. P. i J. P. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 22 lutego 2002 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. oddala skargę. I SA/Gd 563/02 U z a s a d n i e n i e Urząd Skarbowy po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego zeznania podatkowego, złożonego przez małżonków M. i J. P. o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2000 zakwestionował wysokość odliczeń od dochodu wydatków na cele rehabilitacyjne. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że nieprawidłowo odliczono wydatki na cele rehabilitacyjne z tytułu używania samochodu osobowego przez osobę niepełnosprawną. Przedłożono następujące dowody na powyższe wydatki: 1. wyrok Sądu Okręgowego z 15 czerwca 1999 r. przyznający pani M. P. prawo dom renty stałej z tytułu całkowitej niezdolności do pracy (II grupa inwalidztwa), 2. dowód rejestracyjny pojazdu marki Opel Astra nr rej. [...] wydany przez Urząd Gminy właściciel pani M. P., 3. zaświadczenie lekarskie z dnia 10 września 1998 r. wystawione przez lekarza K. B. o korzystaniu przez p. M. P. od 1996 r. z zabiegów rehabilitacyjno-fizykoterapeutycznych. Urząd Skarbowy z uwagi na fakt nieprzedłożenia żadnych dokumentów potwierdzających, że w 2000 r. podatniczka faktycznie korzystała z zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych stwierdził, że brak podstaw odliczenia wydatków rehabilitacyjnych na używanie samochodu osobowego. Urząd Skarbowy decyzją z dnia 4 grudnia 2001 r. określił, państwu M. i J. P. wysokość zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w kwocie 381,90 zł oraz wysokość odsetek od tej zaległości w kwocie 77,90 zł. Od powyższej decyzji państwo M. i J. P. złożyli odwołanie, w którym wnoszą o uchylenie decyzji w całości. Pani M. P. złożyła wyjaśnienia, że z zabiegów rehabilitacyjnych korzysta od roku 1996 do chwili obecnej przez cały czas, gdyż są one dla niej konieczne, zmniejszają odczuwalny ból oraz hamują pogłębianie się jej schorzeń. Oświadczyła, że nie jest zasadne żądanie uzyskania zaświadczeń lekarskich o odbytych zabiegach rehabilitacyjnych w poszczególnych latach, ponieważ od 1996 r. nigdy nie zaprzestała korzystać z tych zabiegów. Decyzją z dnia 22 lutego 2002 r. Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2000 r. Nr 14, poz. 176) w związku z § 8 ust. 1 pkt 13a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 marca 1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 135 poz.173) i odliczeniu od dochodu podlegają m. in. wydatki na używanie samochodu osobowego stanowiącego własność osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne do lat 16, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Podatnik nie jest zwolniony od uprawdopodobnienia w postępowaniu podatkowym konieczności korzystania z tych zabiegów np. skierowaniem na zabiegi. Organ podatkowy nie ma obowiązku respektować zaświadczenia z lat poprzednich przy obliczaniu podatku. Z zaświadczenia przedstawionego przez p. M. P. nie wynika, czy korzystała z zabiegów rehabilitacyjnych w roku 2000, bowiem zaświadczenie to nie dotyczy tego roku podatkowego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku państwo M. i J. P. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych polegającą na przyjęciu, że podatnik dokonujący odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne jest obowiązany posiadać dowody korzystania z zabiegów. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż wykładnia przepisu dokonana przez Izbę Skarbową, podana w uzasadnieniu była błędna, gdyż przepis należy interpretować ściśle a organy podatkowe nie mogą go interpretować dowolnie. Skarżąca przedłożyła zaświadczenie dotyczące stałego korzystania z zabiegów. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że zgodnie z § 2 powołanego przepisu w sprawach tych stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, do następuje: Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem. W powyższej sprawie Sąd uznał, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Skarżący na podstawie art.26 ust. 1 pkt 6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z § 8 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 marca 1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, skorzystali z możliwości odliczeń od dochodu. Na podstawie powyższych przepisów odliczyć od dochodu przed opodatkowaniem można wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika na którego utrzymaniu znajdują się osoby niepełnosprawne. Odliczyć można m. in. wydatki na używanie samochodu osobowego stanowiącego własność osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne do lat 16, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Przepisy prawa nie wymagają, by osoba korzystająca z tych zabiegów musiała posiadać rachunki, potwierdzające poniesione na te cele wydatki. Nie oznacza to jednak, że podatnik jest zwolniony od uprawdopodobnienia w postępowaniu podatkowym konieczności korzystania z tych zabiegów. Podatnik może to zrobić przedstawiając np. zaświadczenie o przeprowadzeniu zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych, skierowaniu na takie zabiegi. W niniejszej sprawie brak jest takich dowodów. Skarżący przedstawili jedynie zaświadczenie lekarskie z dnia 10 września 1998 r., mówiące iż od roku 1996 pani M. P. korzysta z takich zabiegów. W aktach sprawy brak zaświadczenia o korzystaniu przez skarżącą z zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych w 2000 r. Zaświadczenie z dnia 10 września 1998 r. nie dotyczy rozpatrywanego roku podatkowego i nie może być podstawą ustaleń faktycznych po dacie jego uzyskania. Rozpatrując daną sprawę Sąd nie mógł też oprzeć się jedynie na oświadczeniach skarżącej, tj. pani M. P., iż korzystała z takich zabiegów. W niniejszej sprawie brak jest zatem podstaw do uznania skargi za zasadną, wobec czego Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) orzekł jak w sentencji.