I SA/Gl 1185/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska (spr.) Sędziowie NSA Anna Wiciak Asesor WSA Mirosław Kupiec Protokolant Magdalena Nowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2005 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego o d d a l a s k a r g ę Działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpatrzeniu odwołania Spółki z o.o. "A" w Z. utrzymał w mocy decyzję Urzędu Celnego w C. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiące : czerwiec, lipiec, sierpień, listopad i grudzień 1999 r., styczeń do grudnia 2000 r. oraz luty i marzec 2001 r. w łącznej kwocie 424.257,20 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że Spółka wnioskiem z dnia [...] 2004 r. wniosła o zwrot nadpłaty w podatku akcyzowym za podane wyżej miesiące, wskazując, że podatek ten został nienależnie uiszczony, ponieważ nie było przepisu nadającego jej status podatnika podatku akcyzowego. Do wniosku dołączyła korekty deklaracji oraz powołała się na szereg niepublikowanych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2002 r. sygn. akt P.7/2000. Organ pierwszej instancji odmawiając stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym, wskazał, że w wyroku z dnia 6 marca 2002 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że § 16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego w związku z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym jest niezgodny z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, co jednak nie stwarza podstawy zwrotu podatku uiszczonego na podstawie tego przepisu. Powołując się na uzasadnienie tego wyroku stwierdził, że niemożliwe jest w państwie prawnym uznanie, iż nieodpowiadanie wymaganiom art. 217 Konstytucji przepisów określających obowiązki podatkowe rodzi automatycznie ten skutek, że ukształtowane już obowiązki uznać należy od początku za niebyłe. Byłoby to sprzeczne z art. 2, art. 7, art. 83, a wreszcie z art. 190 ust. 3 i 4 Konstytucji. Odnośnie powołanych wyroków NSA stwierdził, że dotyczyły jedynie konkretnych spraw podatników sprzedających olej opałowy. Następnie przedstawił argumentację odwołania, w którym Spółka zarzuciła naruszenie art. 217 Konstytucji RP, art. 35 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), § 19 ust. pkt 10, § 18 ust. 1 pkt 11 i § 19 ust. 1 pkt 12 rozporządzeń Ministra Finansów w sprawie podatku akcyzowego odpowiednio z dnia 16 grudnia 1998 r., 15 grudnia 1999 r. i 22 grudnia 2000 r. oraz art. 120, 121 § 1 i 125 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu strona podniosła, że przepisy powołanych aktów wykonawczych, rozszerzające wykaz podatników podatku akcyzowego m.in. o podmioty sprzedające samochody osobowe przed pierwszą rejestracją dokonywaną na terytorium RP, nie mogły stanowić podstawy prawnej do uznania podatnika za podmiot mający status podatnika podatku akcyzowego z uwagi na niezgodność z Konstytucją. Uregulowania te nakładające obowiązek podatkowy wynikają bowiem z aktu niższego rzędu niż ustawa. Dalej podkreśliła, iż zadeklarowany i wpłacony przez nią na podstawie tego niekonstytucyjnego przepisu podatek akcyzowy został uiszczony nienależnie i w związku z tym zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej stanowi nadpłatę. Dodała też, że Trybunał Konstytucyjny nie był władny do stwierdzenia, że orzeczenie Trybunału nie stanowi podstawy do stwierdzenia nadpłaty podatku uiszczonego na podstawie tego przepisu. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Dyrektor Izby Celnej w K. zastrzegł na wstępie, że jego rozważania odnosić się będą do przepisu § 18 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego ( Dz. U. Nr 157, poz. 1035), bowiem strona nieprawidłowo powołuje § 19 ust. 1 pkt 10 tego aktu wykonawczego. Następnie nawiązał do treści art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, zgodnie z którym obowiązek podatkowy w akcyzie ciąży na producencie oraz importerze, a także do normy art. 35 ust. 4 tej ustawy zawierającego delegację ustawową dla Ministra Finansów, który w oparciu o nią wydał rozporządzenia w sprawie podatku akcyzowego z dnia 16 grudnia 1998 r., z dnia 15 grudnia 1999 r. i z dnia 22 grudnia 2000 r. i odpowiednio przepisami § 18 ust. 1 pkt 10, § 18 ust. 1 pkt 11 i § 19 ust. 1 pkt 12 rozszerzył zakres pojęcia podatników podatku akcyzowego. Z powołanych przepisów wynika bowiem, że są nimi również osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne sprzedające samochód osobowy przed jego pierwszą rejestracją dokonywaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dalszy wywód nawiązujący do treści powołanych już przepisów oraz art. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 18 września 2001 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 122, poz. 1324 ), skłonił organ odwoławczy do konstatacji, iż do 30 października 2001 roku kwestionowane przepisy rozporządzeń w sprawie podatku akcyzowego miały moc obowiązującą, co oznacza brak podstaw do niestosowania tego przepisu zarówno przez podatników, jak i organy podatkowe. Co do niezgodności omawianych przepisów rozporządzeń w sprawie podatku akcyzowego z Konstytucją RP stwierdził, że jedynym organem uprawnionym do oceny konstytucyjności przepisów prawa jest Trybunał Konstytucyjny, zaś organy podatkowe mogą jedynie oceniać, czy dany przepis prawa był obowiązujący w okresie jego stosowania. Ponadto wskazał, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego, na który powołuje się Spółka odnosi się do konkretnego przepisu prawnego, a mianowicie Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją § 16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego. Oznacza to, że wyrok ten nie może być stosowany wprost w odniesieniu do innych przepisów prawnych, w tym także do znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów§ 18 ust. 1 pkt 10, § 18 ust. 1 pkt 11 i § 19 ust. 1 pkt 12 rozporządzeń w sprawie podatku akcyzowego z dnia 16 grudnia 1998 r., z dnia 15 grudnia 1999 r. i z dnia 22 grudnia 2000 r.. Zaakcentował też, iż w sentencji powołanego wyżej wyroku stwierdzono, że " § 16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego (...) w związku z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług (...) jest niezgodny z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, co nie stwarza podstawy zwrotu podatku uiszczonego na podstawie tego przepisu". Następnie wskazał, że Trybunał Konstytucyjny powołując się na treść art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, stwierdził iż orzeczenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, a to oznacza, że wyrok ten nie deregował przepisu rozporządzenia z mocą wsteczną. Tym samym – w ocenie Dyrektora Izby Celnej – skoro "osądzony" tym wyrokiem przepis miał moc obowiązującą w okresie przed jego anulowaniem, to brak jest podstaw do kwestionowania mocy obowiązującej innych przepisów rozporządzeń w sprawie podatku akcyzowego, o których niezgodności z Konstytucją – do dnia wydania decyzji – Trybunał Konstytucyjny nie orzekł. Końcowo nie uznał słuszności zarzutów strony co do naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego. W skardze z dnia [...] r. Spółka powtórzyła zarzuty podniesione w odwołaniu. W obszernym uzasadnieniu skoncentrowała się przede wszystkim na wykazaniu, że przepis art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym utracił byt prawny z chwilą wejścia w życie Konstytucji Rzeczpospolitej. Skorzystanie z kompetencji wynikającej z tego przepisu po tej dacie doprowadziło do powstania sprzeczności w prawie, której nie można usunąć w inny sposób jak poprzez zastosowanie reguły kolizyjnej (lex superior derogat legi inferiori), a to prowadzi do konieczności opierania rozstrzygnięć przez organy podatkowe na normie art. 35 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Wyraził też pogląd, że skoro przepisy rozporządzeń wykonawczych nie mogą być podstawą prawną obowiązku podatkowego (wyroki NSA z dnia 28 lutego 2001 r. sygn. akt SA/Sz 2073/99 i z dnia 30 czerwca 2002 r. sygn. akt III SA 492/01), to organy skarbowe nie mogły na tej podstawie zażądać zapłaty akcyzy. Dodał, że wskazana linia orzecznicza została już powszechnie przyjęta, na co wskazuje wyrok WSA z dnia 6 lipca 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 1547/03 w sprawie "B". Końcowo powtórzył zarzuty naruszenia zasad ogólnych postępowania sformułowanych w art. 120, 121 Ordynacji podatkowej oraz zarzucił niewystarczające powołanie podstawy prawnej w zaskarżonej decyzji, co nie pozwala na uznanie jej za zgodną z art. 210 Ordynacji podatkowej. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze, akcentując, że Trybunał Konstytucyjny nie może orzekać o tym czy nadpłata podlega zwrotowi, czy nie. Pełnomocnik organu celnego podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie. Wyeksponował nadto fakt, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2002 r. sygn. akt P 7/2000 obowiązywał od daty ogłoszenia, a zatem nie może mieć zastosowania do podatku uiszczonego przez Spółkę w okresie przed tą datą. Dodał też, że podatek ten został faktycznie uiszczony przez nabywców samochodów, a zatem obecnie stwierdzenie nadpłaty w tym podatku spowodowałoby nieuprawnione uzyskanie dochodów przez Spółkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy, wywiódł, co następuje : Skarga nie jest zasadna. Na wstępie rozważań nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji wskazać należy, iż jej przedmiotem było rozstrzyganie o zasadności wniosku strony skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym za określone miesiące 1999 r., 2000 r. i 2001 r.. Uwaga ta jest niezbędna, zważywszy, iż mamy w sprawie do czynienia z sytuacją, w której wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2002 roku sygn. akt P 7/00 ( OTK-A 2002, nr 2 poz. 13) nie odnosi się wprost do rozporządzeń wykonawczych Ministra Finansów w sprawie podatku akcyzowego z dnia 16 grudnia 1998 r., z dnia 15 grudnia 1999 r. i z dnia 22 grudnia 2000 r., które miały w sprawie zastosowanie. Ponadto powołany wyrok stwierdzając niezgodność z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przepisu § 16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego w związku z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, zawierał w swej sentencji wyraźne zastrzeżenie, iż nie stwarza to podstawy do zwrotu podatku uiszczonego na podstawie tego przepisu. Problem ten był już przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 14 grudnia 2004 r. sygn. akt I SA/Gl 115/04 oddalił skargę Spółki z o.o. "C" w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. wydana w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiące : wrzesień 2000 r. w kwocie 162.182 zł, październik 2000 r. w kwocie 15.913 zł, grudzień 2000 r. w kwocie 10.549 zł – łącznie w kwocie 188.644 zł wraz z oprocentowaniem. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że : "Jak podkreślono już bowiem na wstępie niniejszych rozważań przedmiotem rozstrzygania organów podatkowych w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją ostateczną nie był wymiar podatku akcyzowego, a zasadność wniosku strony skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w tym podatku. To zaś czyni koniecznym odpowiedź na pytanie, czy omawiany wyrok Trybunału Konstytucyjnego w tej jego części, która odnosi się do stwierdzenia, iż niekonstytucyjność wskazanych w niej przepisów nie stwarza podstawy do zwrotu podatku uiszczonego na podstawie tego przepisu ma zastosowanie do wszystkich tych sytuacji, gdy za niekonstytucyjne z przyczyn wcześniej wyłuszczonych, ocenia się wszystkie następne rozporządzenia wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 35 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług. Zdaniem Sądu odpowiedź na tak sformułowane pytanie musi być twierdząca. Na wsparcie takiej tezy należy przytoczyć obszerne fragmenty uzasadnienia wspomnianego wyroku. Swe rozważania nad tu roztrząsaną kwestią Trybunał Konstytucyjny prowadził bowiem na dwóch płaszczyznach. Zajął się szczególnym charakterem podatku akcyzowego, a także samą istotą instytucji nadpłaty. Zważywszy na specyficzny charakter podatku akcyzowego z jednej strony i naturę prawną tzn. nadpłaty podatkowej z drugiej T.K. zauważył, iż brak jest prostej zależności między stwierdzeniem niekonstytucyjności zakwestionowanego § 16 rozporządzenia Ministra Finansów a powstaniem po stronie podmiotu – wskazanego jako podatnik badanym przepisem prawa żądania zwrotu zapłaconego podatku akcyzowego. Szczególne cechy podatku akcyzowego rzutują bowiem na ocenę faktu powstania nadpłaty oraz możliwości przyznania jej zwrotu osobie, która jej dokonała. Podatek akcyzowy należy do kategorii tzw. podatków konsumpcyjnych. Charakteryzuje się on tym, że jest związany z obrotem wyraźnie wskazanymi wyrobami akcyzowymi i tylko nimi, a także stanowi stały element kalkulacji ceny płaconej przez nabywcę ( z reguły konsumenta ) towaru akcyzowego, albowiem suma jednostkowa zapłaconego lub należnego podatku wliczana jest w cenę odpowiedniej jednostki towaru akcyzowego. Mechanizm przerzucania ciężaru podatku akcyzowego na nabywcę finalnego wynika jasno tak z dawnej, jak i obecnie obowiązującej ustawy o cenach ( patrz art. 4 ust. 5 i art. 5 ust. 3 ustawy z 26 lutego 1982 r. – o cenach, tak samo art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 5 lipca 2001 r. – o cenach ). Nadto osoba wskazana odpowiednim przepisem jako podatnik i uiszczająca go na rzecz Skarbu Państwa nie ponosi ekonomicznie jego ciężaru. Ekonomicznie podatek ten płaci konsument – nabywca towaru akcyzowego w cenie tegoż towaru. Następnie rozważano istotę prawną nadpłaty podatku. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się "kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku". Art. 72 Ordynacji podatkowej generalnie rzecz ujmując określa nadpłatę jako "nienależnie zapłacony podatek". W takim też znaczeniu rozumiana jest nadpłata w art. 73 § 2 Ordynacji podatkowej, zajmującym się nadpłatą powstałą w wyniku prawomocnego orzeczenia TK o niekonstytucyjności przepisu ustanawiającego określony podatek. W konsekwencji ordynacja przyznaje osobie, która nienależny podatek zapłaciła roszczenie o jego zwrot. Dalej podkreślił T.K. że przyjęta przez przepisy Ordynacji podatkowej konstrukcja nadpłaty podatkowej nawiązuje dość wyraźnie do instytucji nienależnego świadczenia. Zawiera bowiem elementy zbliżone do istoty i natury nienależnego świadczenia określonego w art. 405 – 410 kodeksu cywilnego, które również przyznają osobie, kosztem której dokonano transferu nienależnego świadczenia, odpowiednie roszczenie o jego zwrot. Celem zwrotu jest przywrócenie równowagi, przez powrót tego, co z majątku świadczącego bez podstawy prawnej wyszło lub do niego nie weszło. Zaakcentowano, że uznając samodzielność regulacji Ordynacji podatkowej nie sposób zanegować faktu, iż prawo cywilne spełnia rolę tzw. prawa powszechnego, co usprawiedliwia odwołanie się do wykształconych w nim pojęć podstawowych. Punktem wyjścia przy interpretacji instytucji nadpłaty podatkowej musi być zatem założenie, że podstawowe pojęcia, mające znaczenie dla całego systemu prawa, powinny być ujmowane w sposób jednakowy, gdy chodzi o ich istotę. Nie budzi wątpliwości, iż zwrot nienależnie spełnionego świadczenia należy się zubożonemu. Czysto formalna i literalna wykładnia przepisów Ordynacji podatkowej prowadzi jednak do wniosku, iż uprawnionymi do zwrotu nadpłaty są wszyscy ci, których przepis, uchylony w wyniku orzeczenia TK, w sposób generalny i abstrakcyjny zobowiązywał do zapłaty podatku, niezależnie od tego, czy osoby te poniosły rzeczywiście materialny ciężar podatku, czy też przerzuciły go na konsumentów. Ustawodawca bowiem, normując sprawę zwrotu nadpłaty podatkowej, pominął istotną przesłankę roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia, jaką jest wykazanie zubożenia po stronie tego, kosztem kogo wzbogacenie Skarbu Państwa nastąpiło. Dalsza argumentacja nawiązywała do funkcji którą ma spełniać unormowanie dotyczące nadpłaty podatkowej. Z natury rzeczy zwrot wartości przekazanej musi należeć się temu, kto wartość tę utracił, a zatem tej osobie, która faktycznie poniosła ekonomiczny ciężar nienależnie zapłaconego podatku. Trzeba zatem uznać, iż wykazanie zubożenia po stronie osoby żądającej zwrotu zapłaconego podatku ma podstawowe znaczenie w sytuacji, w której obowiązek zwrotu świadczenia obciążą Skarb Państwa jako konsekwencja orzeczenia TK o niekonstytucyjności przepisu, na podstawie którego podatek pobrano. Zubożonym nie jest na pewno osoba przekazująca podatek akcyzowy, ponieważ jego równowartość otrzymała wraz z zapłatą ceny przez nabywcę. Zubożonym jest konsument, ponieważ zapłacił cenę wyższą niż by to uczynił, gdyby nie wliczono w nią podatku akcyzowego. Zwrot nienależnie zapłaconego podatku akcyzowego na rzecz podatnika doprowadziłby do sytuacji nie do zaakceptowania tak z prawnego jak i z moralnego punktu widzenia. W istocie oznaczałby bowiem niczym nieusprawiedliwione przysporzenie ze strony Skarbu Państwa na rzecz osoby, która nie poniosła ekonomicznego ciężaru podatku akcyzowego. Zwrot podatku akcyzowego na rzecz osoby, która go tylko formalnie a nie faktycznie zapłaciła, prowadziłby zatem do bezpodstawnego wzbogacenia tej osoby. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego uznanie niezgodności § 16 rozporządzenia Ministra Finansów z art. 217 Konstytucji nie może wywoływać takich skutków, które pozostawałyby w sprzeczności z elementarnym poczuciem słuszności. W zgodzie z art. 2 Konstytucji, zarówno w aspekcie zasady państwa prawnego, jak i zasady sprawiedliwości społecznej, pozostaje tylko taka interpretacja, która uznaje, że zwrot bezpodstawnego wzbogacenia należy się tylko temu, kosztem zubożenia którego wzbogacenie to nastąpiło. Ta fundamentalna zasada dla całego systemu prawa nie może być ograniczona na poziomie ustawowym przez instytucję nadpłaty podatkowej". Następnie Sąd wyraził pogląd, iż : "Analiza treści przedstawionych wywodów Trybunału Konstytucyjnego prowadzi do wniosku, że mają one charakter uniwersalny i odnoszą się do wszystkich sytuacji powstałych w związku z wydawaniem przez Ministra Finansów rozporządzeń na podstawie niekonstytucyjnego art. 35 ust. 4 ustawy rozszerzających krąg podatników akcyzy. Stąd wniosek, że w każdym przypadku uiszczenia podatku akcyzowego w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Finansów wydanego po dniu wejścia w życie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 35 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie ma podstaw prawnych do domagania się zwrotu tego podatku". Konstatacja ta jest w pełni akceptowana przez skład orzekający w niniejszej sprawie i uzasadnia uznanie za bezskuteczne zarzuty co do naruszenia przepisów prawa materialnego. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia zasad ogólnych postępowania tj. art. 120 i 121 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa oraz art. 210 tej ustawy, poprzez powołanie niewystarczającej podstawy prawnej w zaskarżonej decyzji. W tej kwestii wskazać trzeba, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c zarzut naruszenia przepisów postępowania jest skuteczny wyłącznie w przypadku, gdy miało ono istotny wpływ na wynik sprawy. Formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania (str. 16 i 17 skargi) Spółka nie wykazała, iż miały one jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Trudno przy tym uznać, iż organy podatkowe wydając zaskarżoną decyzję – zgodnie z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, który jest w Polsce najwyższym organem oceniającym zgodność aktów prawnych z Konstytucją RP, a przy tym dokonującym ich wykładni – naruszyły zasadę działania na podstawie przepisów prawa czy prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Także powołanie w podstawie prawnej decyzji art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej należy uznać za wystarczające, bowiem nie można zapominać, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie odwoławczym i rozstrzygała o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, a zatem żądanie, aby w jej sentencji wskazywać przepisy, które zostały naruszone, jest nieuprawnione. Dodać też trzeba, iż w skardze nie sprecyzowano, jakie naruszenie przepisów należy podać, czy popełnione przez stronę postępowania, czy przez organ podatkowy pierwszej instancji? Za błędny należy uznać także pogląd, że "wskazana linia orzecznicza została już powszechnie przyjęta, na co wskazuje wyrok WSA z dnia 6 lipca 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 1547/03 w sprawie "B", bowiem orzeczenie to dotyczyło decyzji określającej zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego za marzec 2000 r., a nie decyzji orzekającej o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym. Tak więc przedmiot postępowania w rozpatrywanej sprawie i w sprawie ze skargi Spółki z o.o. "B" nie jest tożsamy. W tym stanie rzeczy uznać należy, że skarga nie wykazała by objęta nią decyzja ostateczna naruszała prawo, co musiało skutkować jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.).