I OSK 1755/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz (spr.), Roman Ciąglewicz, Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 września 2005r. sygn. akt II SA/Ke 42/05 w sprawie ze skargi Z. Ł. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego A. T. wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wyrokiem z dnia 14 września 2005 r. sygn. akt II SA/Ke 42/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, oddalił skargę Z. Ł. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż w dniu [...] Komendant Miejski Policji w K. decyzją wydaną na podstawie art. 92 ust. 1, 4 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) i pkt 1.1.4 załącznika do tej ustawy, nałożył na skarżącego karę w wysokości 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2004 r. na postoju taksówek przy ul. [...] w K., policjant z sekcji Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej w K. przeprowadził kontrolę drogową taksówki osobowej, którą kierował Z. Ł. Podczas kontroli oświadczył on, że nie posiada licencji uprawniającej do prowadzenia transportu drogowego w zakresie zarobkowego przewozu osób. W odwołaniu od tej decyzji Z. Ł. podniósł, iż od lat walczy o swobodny dostęp do postojów taksówek w K. informując różne instytucje o bezprawnej rejonizacji, a ponieważ jego działania nie odnoszą skutku poinformował właściwy organ, iż nie będzie się starał się o uzyskanie licencji. Zaskarżona decyzja utrzymana została w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Komendanta Policji w K. z dnia [...]. Organ wskazał, iż odwołanie strony było niezasadne, bowiem zgodnie z art. 5 ust. 1 i art. 6 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie transportu taksówką w zakresie zarobkowego przewozu osób wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Zasadnym zatem było, zdaniem organu odwoławczego, nałożenie grzywny na Z. Ł., który licencji takiej nie posiadał. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję, Z. Ł. powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu podkreślając, że nie stara się o uzyskanie licencji, protestując w ten sposób przeciwko bezprawnej, jego zdaniem, rejonizacji na postojach taksówek i braku działań właściwych organów administracji publicznej, by zapewnić swobodny dostęp do postojów osobom wykonującym transport drogowy taksówką osobową. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż dokonuje jedynie kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W ramach swych uprawnień może decyzję uchylić, lub stwierdzić jej nieważność, gdy narusza prawo. Sąd nie mógł więc odnieść się do postawionych w skardze zarzutów dotyczących braku swobodnego dostępu skarżącego do postojów taksówek. Nie podlega bowiem ocenie sądów administracyjnych to, czy rozstrzygnięcie organu odpowiada kryteriom słuszności, celowości bądź też zasadom współżycia społecznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, iż niewątpliwym było, że skarżący wykonywał transport drogowy taksówką osobową nie posiadając licencji na wykonywanie tego transportu Sąd wskazał, że zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 15 000 złotych. Wykaz tych obowiązków i warunków oraz wysokość kar określa załącznik do ustawy. Zgodnie z punktem 1.1.4 tego załącznika za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji wysokość kary pieniężnej wynosi 3000 zł. Sąd uznał, iż organy orzekające w sprawie trafnie przyjęły, że należało skarżącemu wymierzyć karę pieniężną, skoro naruszył on obowiązek uzyskania licencji i uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. Ł., reprezentowany przez radcę prawnego A. T., działającą jako pełnomocnik ustanowiony z urzędu. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 113 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd może zamknąć rozprawę dopiero wówczas, gdy sprawa zostanie dostatecznie wyjaśniona. Zdaniem strony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zamknął rozprawę bez zbadania okoliczności sprawy i argumentów przez niego podniesionych. Ponadto skarżący wskazał, iż niniejszy wyrok nie uwzględnia istniejącego w sprawie stanu faktycznego i prawnego, a także nie wziął pod uwagę motywów, dla których Z. Ł. nie starał się o uzyskanie licencji, a które są dla sprawy, jego zdaniem, kluczowe i winny przesądzać o zasadności wysuwanych przez niego racji. Skarga kasacyjna domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości, przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenia kosztów postępowania, a nadto zasądzenia na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 ustawy nie wystąpiła, stąd też Sąd odwoławczy zbadał podniesiony zarzut naruszenia przepisów postępowania. Wskazany jako naruszony przepis art. 113 § 1 ustawy P.p.s.a. stanowi o obowiązku zamknięcia przez przewodniczącego rozprawy, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Dostateczne wyjaśnienie sprawy w rozumieniu tego przepisu to stan zdolności sprawy do wydania wyroku, niezależnie od stopnia wyjaśnienia sprawy z punktu widzenia prawdy materialnej. Sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, gdy zostały rozpoznane przedstawione przez stronę środki dowodowe (tak J. Gudowski, Przegląd orzecznictwa z zakresu prawa cywilnego procesowego, PS 2001, nr 4, str. 81). W niniejszej sprawie już w toku postępowania administracyjnego istotne dla sprawy okoliczności zostały wyjaśnione. Zakres postępowania dowodowego w tej sprawie wyznaczała norma zawarta w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.), uzależniająca podjęcie i wykonywanie transportu drogowego od uzyskania odpowiedniej licencji. W czasie przeprowadzonej kontroli drogowej zostało ustalone, iż Z. Ł. licencji takiej nie posiadał i nie zamierzał rozpocząć starań w tym kierunku. Okoliczności te potwierdzał także w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Na rozprawie w dniu 14 września 2005 r. skarżący nie złożył żadnych wniosków dowodowych. W tej sytuacji, skoro ustawodawca nałożył prawny obowiązek posiadania aktualnej licencji na prowadzenie transportu drogowego, a niespełnienie tego obowiązku zagroził sankcją kary pieniężnej (art. 92 ust. 1 i 4 ustawy w zw. z pkt 1.1.4 załącznika), to decyzje w przedmiocie wymierzenia takiej kary w kwocie 3.000 zł były zgodne z prawem. Zamykając rozprawę w takim stanie faktycznym, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył przepisu art. 113 § 1 ustawy P.p.s.a., gdyż powody dla których skarżący nie podjął starań o uzyskanie aktualnej licencji, nie miały istotnego znaczenia dla bytu popełnionego deliktu, a w związku z tym dla oceny legalności decyzji wymierzającej karę pieniężną. Ponadto wskazany jako naruszony przepis art. 113 § 1 ustawy P.p.s.a. wymaga powołania związanego z nim art. 106 § 3 tej ustawy, czego autor skargi kasacyjnej nie uwzględnił. Jest to jednakże tylko usterka formalna, bowiem strona, która nie zgłaszała przed sądem pierwszej instancji wniosków dowodowych, nie może skutecznie zarzucać w postępowaniu kasacyjnym naruszenia art. 113 § 1 ustawy P.p.s.a. Nadto naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną, gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów, uznając iż skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw, na zasadzie art. 184 ustawy P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji przyznając pełnomocnikowi wynagrodzenie w oparciu o przepis art. 250 tej ustawy i § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) uznając zasądzoną kwotę za współmierną do udziału pełnomocnika w sprawie.