I OSK 248/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA: Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec Marek Gorski (spr.) Protokolant Justyna Nawrocka po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 września 2005 r. sygn. akt II SA/Ke 10/05 w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku 1. oddala skargę kasacyjną, 2. przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego T. G. wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 219,60 zł (dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wyrokiem z dnia 14 września 2005 r. w sprawie II SA/Ke 10/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę A. L. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...] o pozbawieniu A. L. zameldowanej na pobyt stały w W. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 21 maja 2003 r. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wskazał, iż ustalony w sprawie stan faktyczny jest bezsporny a problem w sprawie sprowadza się do ustalenia konsekwencji prawnych zmiany miejsca zameldowania osoby bezrobotnej bez powiadomienia o tym powiatowego urzędu pracy. Przesłanki materialnoprawne określające status osoby bezrobotnej zawiera art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu! przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), jako osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy w danym zawodzie lub służbie, nieuczącą się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania (stałego lub czasowego) w powiatowym urzędzie pracy. Osoba, która nie jest zameldowana lub posiada stałe zameldowanie w innej miejscowości niż miejsce czasowego zameldowania przy dokonywaniu rejestracji składa oświadczenie, że nie jest zarejestrowana w innym powiatowym urzędzie pracy. Obowiązek taki ciąży także na osobie, która zmieniła zameldowanie. Winna ona w ciągu 7 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania powiadomić właściwy powiatowy urząd pracy. Skora A. L. złożyła oświadczenie, iż została pouczona o okolicznościach powodujących utratę statusu osoby bezrobotnej i prawa do świadczeń, a co więcej otrzymała jeden egzemplarz pouczenia, to zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, organ I instancji prawidłowo orzekł, iż dokonując zameldowania na pobyt stały w innej niż właściwy do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] miejscowości i nie powiadomiła o tym Powiatowego Urzędu Pracy skarżąca przestała spełniać przesłanki osoby bezrobotnej. Wybiórcze powoływanie się na jedną z przesłanek, tj. pozostawanie w gotowości do podjęcia pracy, którą skarżąca nierozerwalnie wiąże z miejscem faktycznego pobytu osoby bezrobotnej, a nie jak wymagają przepisy, z miejscem zameldowania lub dopiero w razie braku zameldowania - miejscem faktycznego pobytu nie znajduje uzasadnienia i zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach nie podważa stanowiska Wojewody Świętokrzyskiego, a zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wyrok ten został zaskarżony skargą kasacyjną przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika skarżącej. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych, pełnomocnik skarżącej zarzucał: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r. Nr 28, poz.514 ze zm.); 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez nietrafną ocenę dowodów, a w szczególności dotyczących miejsca pobytu, dyspozycyjności i gotowości do podjęcia przez skarżącą pracy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego a także właściwej interpretacji treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm. a nie jak błędnie podaje autor skargi kasacyjnej Dz.U. Nr 28, poz. 514). Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika wymóg zarejestrowania się we właściwym dla miejsca zamieszkania urzędzie pracy. Okoliczność pouczenia skarżącej o potrzebie dopełnienia tego obowiązku, a także konsekwencjach jakie wywoła niezachowanie warunków o jakich mowa w cytowanym przepisie, wynika z akt administracyjnych sprawy a w szczególności z "oświadczenia rejestrowanego" podpisanego przez skarżącą 2 stycznia 2003 r. W pkt 18 tego oświadczenia zawarto obowiązek bezzwłocznego informowania o wszelkich zmianach danych zawartych w karcie rejestracyjnej przez skarżącą oraz zobowiązanie do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w przypadkach niespełnienia warunków wymienionych w ustawie. Przepis art. 2 ust. 2 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zawiera katalog elementów, których łączne spełnienie daje podstawy do uznania osoby za bezrobotną. Skoro skarżąca zameldowała się na pobyt stały w innym miejscu niż objęte właściwością Powiatowego Urzędu Pracy w Starachowicach i nie powiadomiła o tym właściwego urzędu pracy, to tym samym zasadnie orzeczono o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej. Z tych względów uznać należy, iż zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach nie narusza prawa, a skarga kasacyjna z mocy art. 184 p.p.s.a. podlegała oddaleniu. Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnia art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit a oraz § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłaty za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).