II SA/Kr 244/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 19 września 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody [...] na zarządzenie Burmistrza Miasta L. z dnia 6 stycznia 2004r., nr [...] w przedmiocie zniesienia współwłasności nieruchomości położonych w L. przy ulicy R. i K. postanawia skargę odrzucić Skarga Wojewody [...] (zwanego dalej skarżącym) na zarządzenie Burmistrza Miasta L. z dnia 6 stycznia 2004r., nr [...] w przedmiocie zniesienia współwłasności nieruchomości położonych w L. przy ulicy R. i K., wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 24.02.2005r. (nadana przesyłką pocztową w dniu 22.02.2005r.). W uzasadnieniu swojej skargi skarżący wskazuje, iż przedmiotowym zarządzeniem Burmistrz Miasta L. postanowił o zbyciu udziału w nieruchomości poprzez zniesienie współwłasności i tym samym pozbawił najemców przysługującego im prawa pierwokupu - co stanowić ma naruszenie art. 34 ust. 7 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami. Nadto sprzedaż nieruchomości stanowiących własność samorządu terytorialnego następuje co do zasady wyłącznie w drodze przetargu. "Wyłączenie zaś tej drogi następuje jedynie w ściśle określonych przypadkach taksatywnie wymienionych w art. 37 cytowanej powyżej ustawy, które jednak zdaniem organu nadzoru w tym przypadku nie wystąpiły. Zniesienie współwłasności nieruchomości położonej przy ul. R. w L., o czym stanowi § 2 zarządzenia nastąpiło w ten sposób, że stały się one własnością Spółdzielni Z. w zamian za stosowną zapłatę dokonaną na rzecz miasta L. Przedmiotowe zniesienie współwłasności można uznać za sui generis czynność prawną, niezależną od umowy sprzedaży. W kontekście jednak tego, iż w wyniku owego zniesienia współwłasności nastąpiło przeniesienie na SZ udziału w wysokości 50% nieruchomości w zamian za stosowną opłatę, organ nadzoru stoi na stanowisku, iż mogła mieć miejsce próba obejścia przepisów o sprzedaży przetargowej nieruchomości gruntowych." W odpowiedzi na skargę Gmina Miasta L. wniosła o jej odrzucenie na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270) - jako sprawy nie należącej do właściwości sądu administracyjnego. Przedmiotowe zarządzenie dotyczy zniesienia współwłasności, a więc czynność związanej z gospodarowaniem mieniem nieruchomym Gminy Miasta L. na zasadach określonych między innymi przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami - nie jest to zatem sprawa z zakresu administracji publicznej, akt ten ma charakter aktu wewnętrznego skierowanego do podmiotu właściwego do zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości z zasobu nieruchomości. Nadto podniesiono, iż skarga opiera się na art. 34 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który wszedł w życie z dniem 22.09.2004r. na skutek nowelizacji ustawy dokonanej w dniu 28.11.2003r., a opublikowanej w Dz.U. nr 141, poz.1492 z 2004r. pomimo, że skarga dotyczy zarządzenia z dnia 6.01.2004r. Skargę złożona została w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. z 2001 r. Dz.U. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) przez organ nadzoru, gdyż upłynął termin wskazany w art. 91 ust. 1 cyt. ustawy do stwierdzenia nieważności zarządzenia przez organ nadzoru we własnym zakresie. Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi na zarządzenie Burmistrza Miasta L. z dnia 6 stycznia 2004r., nr [...] w przedmiocie zniesienia współwłasności nieruchomości położonych w L. przy ulicy R. i K. Otóż zgodnie z brzmieniem art. 93 ustawy o samorządzie gminnym organ nadzoru może wnieść skargę do sądu administracyjnego na zarządzenie organu gminy, jeżeli wskutek upływu terminu określonego w art. 91 ust. 1 cyt. ustawy nie możne we własnym zakresie stwierdzić nieważności takiego zarządzenia. O nieważności zarządzenia organu gminy orzeka zaś organ nadzoru w terminie nie dłuższy niż 30 dni od dnia doręczenia zarządzenia w trybie art. 90 ustawy o samorządzie gminnym. Z treści art. 90 wynika natomiast obowiązek po stronie wójta (burmistrza, prezydenta miasta) przedłożenia organowi nadzoru uchwał i zarządzeń wydawanych przez organy gminy. Każdy zatem taki akt winien być przedłożony organowi nadzoru, a ustawa w stosunku do niektórych rodzajów z nich zakreśla terminy w jakich ma to nastąpić. Z pism wyjaśniających pełnomocnika strony skarżącej (np. z 28.07.1005r.) wynika, iż przedmiotowe zarządzenie Burmistrza Miasta L. z dnia 6 stycznia 2004r., nr [...] nie zostało do chwili obecnej oficjalnie doręczone wojewodzie przez Burmistrza Miasta L. celem nadzoru. Owo zarządzenie Burmistrza Miasta L. z dnia 6 stycznia 2004r., nr [...] wpłynęło do Wydziału Prawnego i Nadzoru [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. w dniu 28 lipca 2004r. wraz z pismem mieszkańców budynku przy ul. R. w L., którzy nie zgadzali się z treścią tego zarządzenia. W tym miejscu należy przytoczyć ugruntowany w doktrynie i orzecznictwie pogląd wyrażony m.in. w wyroku NSA z dnia 25.07.2000r., sygn. akt I SA 695/00 iż "doręczenie organowi nadzoru uchwały przez podmiot do tego nie zobowiązany, nie spełnia ustawowych wymogów", który ma tu odpowiednie zastosowanie. Wobec powyższego nie można przyjąć, iż Burmistrz Miasta L. przedłożył przedmiotowe zarządzenie wojewodzie - jako organowi nadzoru i tym samym, że upłynął ów 30 dniowy terminy do stwierdzenia nieważności przedmiotowego zarządzenia we własnym zakresie przez wojewodę. Ponieważ zatem wciąż wojewoda może we własnym zakresie stwierdzić nieważność przedmiotowego zarządzenia Burmistrza Miasta L. z dnia 6 stycznia 2004r., nr [...], to stwierdzić należy, że nie została spełniona przesłanka z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. z 2001 r. Dz.U. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) do wniesienia przez organ nadzoru skargi do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270), który mówi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.