VI SA/Wa 974/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka po rozpoznaniu w dniu 21 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2004 roku, sygn. akt. VI SA/Wa 622/04 w sprawie ze skargi M. i W. L. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2003 roku, Nr [...] w przedmiocie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych postanawia: odrzucić skargę W dniu 12 stycznia 2004r. M. i W. L. wnieśli skargę na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2003r. Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2004r. sygn. akt VI SA/Wa 622/04, podjętym na posiedzeniu niejawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną z uwagi na to, że skarżący nie wykorzystali trybu postępowania przy wniesieniu skargi do Sądu przewidzianego w art. 53 powołanej ustawy bowiem nie dokonali wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Odpis postanowienia został M. i W. L. doręczony 20 lipca 2004r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach). M. i W. L. wnieśli skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę tę odrzucił podjętym na posiedzeniu niejawnym postanowieniem z dnia 7 września 2004r. sygn. akt VI SA/Wa 622/04 na podstawie art. 175 §1 p.p.s.a., ponieważ skarga nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (odpis postanowienia został doręczony skarżącym w dniu 29 września 2004r. - zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach). W piśmie z dnia [...] kwietnia 2005r. M. i W. L. zwrócili się ponownie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o unieważnienie w/w uchwały. W piśmie z dnia [...] maja 2005r. znak: [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał skarżących do wskazania, czy w/w pismo stanowi kolejną skargę, czy też skargę o wznowienie postępowania, informując, iż skarga na w/w uchwałę została odrzucona i postanowienie w tym przedmiocie jest prawomocne od 20 sierpnia 2004r. oraz pouczając o treści art. 57 §1, 277, 278 i 279 p.p.s.a. W piśmie z dnia 20 maja 2005r. M. i W. L. wyjaśnili, że pismo z 20 kwietnia 2005r. jest skargą o wznowienie postępowania. Następnie skarżący zostali wezwani do uzupełnienia skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 23 czerwca 2004r. przez wskazanie podstawy wznowienia wraz z jej uzasadnieniem i okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. Jednocześnie pouczono o treści art. 271-273 p.p.s.a. i ponownie o treści art. 277 p.p.s.a. W piśmie z dnia 13 września 2005r. skarżący podali, że podstawą wznowienia jest art. 271 pkt 2 p.p.s.a., bo nie byli poinformowani i z tego powodu nie uczestniczyli na tak ważnej dla nich sprawie sądowej. Jako dowód zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania wskazali, że od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego otrzymali pismo [...] 18 maja 2005r. zredagowane w dacie 13 maja 2005r., na które odpowiedzieli 20 maja 2005r. Skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 23 czerwca 2004r. podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 280 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia i w braku jednego z tych wymogów Sąd wniosek (skargę) odrzuci. Przepis art. 277 p.p.s.a. ustanawia trzymiesięczny termin do wniesienia skargi liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania (lub brak należytej reprezentacji) - od dnia, w którym strona dowiedziała się o orzeczeniu (lub dowiedział się o tym jej organ lub przedstawiciel). Powyższy termin do wniesienia skargi nie został jednak przez M. i W. L. zachowany. Z pisma uzupełniającego skargę wynika, iż skarżący odwołując się do art. 271 pkt 2 stwierdzili ogólnie, że nie zostali poinformowani i nie uczestniczyli w sprawie sądowej. W takim zatem przypadku (nie wdając się w ocenę zasadności podstawy wznowienia rozumianej jako pozbawienie możności działania) termin należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o orzeczeniu tj. postanowieniu z dnia 23 czerwca 2004r. Postępowanie w sprawie skargi na w/w uchwałę, zostało bowiem zakończone tymże postanowieniem. W/w postanowienie zostało M. i W. L. doręczone w dniu 20 lipca 2004r. Tym samym więc od tej daty (a nie od daty otrzymania przez skarżących pisma Sądu znak [...]) biegł trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Upływał on zatem z dniem 20 października 2004r. Przedmiotowa skarga została jednak złożona w kwietniu 2005r. (data wpływu 21 kwietnia 2005r.). Tym samym więc nie został spełniony jeden z warunków wymienionych w art. 280 §1 p.p.s.a. Już niespełnienie chociażby jednego z tych warunków powoduje, w świetle powołanego przepisu niemożność rozpoznania merytorycznego sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania. W tym stanie rzeczy niezachowanie terminu do wniesienia skargi przez skarżących uzasadnia odrzucenie przedmiotowej skargi. Nadto należy podnieść, iż sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-273 p.p.s.a. (powołano jako podstawę art. 271 pkt 2 p.p.s.a.) nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli z uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. W uzasadnieniu podniesiono, iż skarżący nie uczestniczyli w sprawie i stąd odwołanie do art. 271 pkt 2 k.p.a. Sprawa została jednak rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Stąd też strona nie była o tym posiedzeniu powiadomiona i podjęte na tym posiedzeniu postanowienie z dnia 23 czerwca 2004r. zostało M. i W. L. doręczone 20 lipca 2004r. Powyższy stan rzeczy uzasadnia przyjęcie, iż w istocie skarga mimo formalnego odwołania się do art. 271 pkt 2 p.p.s.a. nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Gdyby przyjąć, iż skarżący podali jako podstawę wznowienia brak zdolności sądowej lub procesowej (ten fragment przepisu został podany wytłuszczonym drukiem) to i w tym przypadku twierdzenia uzasadnienia skargi wskazują na to, że skarga nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 280 §1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.