II SA/Op 231/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 24 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na zarządzenie Prezydenta Miasta Opola z dnia 4 lutego 2004 r., nr OR.I-0151-46/2004 w przedmiocie zasad ustalania czynszu za lokale użytkowe postanawia: odrzucić skargę. A. W. wniósł skargę na zarządzenie Prezydenta Miasta Opola z dnia 4 lutego 2004 r., nr OR.I-0151-46/2004 w przedmiocie zasad ustalania czynszu za lokale użytkowe. Pismem z dnia 4 lipca 2005 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, przez wykazanie, że wezwał Prezydenta Miasta Opola do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżonym zarządzeniem. Powyższe wezwanie zostało odebrane w dniu 13 lipca 2005 r. W wyniku realizacji wezwania sądu, skarżący przekazał plik pism, które wystosował do zarządcy Sp. z o.o A w O. oraz Prezydenta Miasta Opola wraz z mapą ewidencyjną gruntów i budynków. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięciu naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Taka regulacja pozwala wnieść do sądu administracyjnego skargę o ile wcześniej, skarżący wezwie organ gminy do usunięcia zarzucanego naruszenia. Stąd tak skonstruowany przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, zobowiązuje sąd do oceny spełnienia warunków w nim określonych. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone zarządzenie podjęte zostało przez organ gminy, w tym przypadku Prezydenta Miasta Opola, w formie prawem przewidzianej tzn. zarządzeniem. Ponadto należało odnieść się do następnego warunku z przywołanego przepisu, czy skarżący dopełnił obowiązku wezwania Prezydenta Miasta Opola do usunięcia naruszenia prawa, które nastąpiło w przedmiotowym zarządzeniu. Zauważyć należy, że w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia, stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa może być skierowane w każdym czasie, byle zostało dokonane przed wniesieniem do sądu skargi. Brak wezwania do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa w odniesieniu do zaskarżonego zarządzenia uniemożliwia sądowi administracyjnemu kontrolę legalności tego aktu prawnego. Przepis art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym daje organom gminy możliwość powrotu do stanu zgodnego z prawem we własnym zakresie, dlatego w przypadku braku wezwania do usunięcia naruszenia, sąd administracyjny nie może zastępować organu, którego akt jest przedmiotem skargi. Z opisanego powyżej stanu faktycznego wynika, że skarżący, w odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi, przesłał pisma, stanowiące korespondencję z zarządcą i organami gminy, jednakże żadne z nich nie stanowi wezwania w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący w żadnym z przesłanych pism nie występował o usuniecie naruszenia prawa spowodowanego zarządzeniem Prezydenta Miasta Opola z dnia 4 lutego 2004 r. W przedłożonych pismach nie wskazywał również, aby jego interes prawny bądź uprawnienie zostały zaskarżonym zarządzeniem naruszone. Wszystkie przesłane pisma dotyczą problematyki związanej z najmem lokalu użytkowego. Skarżący bowiem kwestionuje wysokość czynszu, podział miasta na strefy w celu zróżnicowania stawek bazowych czynszu, dopytuje o kryteria dokonanego podziału. W opisanym stanie nie można uznać, iż A. W. wyczerpał tryb określony w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminny. Skoro skarżący nie dokonał wezwania z przywołanego przepisu, zatem nie wyczerpał ustawowego trybu, od którego zależy skuteczność wniesienia skargi na zarządzenie Prezydenta Miasta Opola do sądu administracyjnego. Wobec tego, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), należało skargę, jako niedopuszczalną odrzucić.