II OSK 136/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski (spr.) sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Spółka Akcyjna w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 370/05 ze skargi A. Spółka Akcyjna w P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2005r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy przyłącza elektroenergetycznego oddala skargę kasacyjną II OSK 136/06 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 26 października 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 370/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S.A. w P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy przyłącza elektroenergetycznego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że decyzją z dnia [...] września 2004 r., Nr [...] Prezydent W. złożył sprzeciw do zgłoszenia A.S.A. dotyczącego zamiaru budowy przyłącza elektroenergetycznego do nośnika reklamowego w ul. Ś. w rejonie ul. Z. w W. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji podzielając stanowisko, że w sprawie miał zastosowanie przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), bowiem budowa przyłącza energetycznego do nośnika reklamowego objęta jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy uznał nadto za bezpodstawne zarzuty strony co do naruszenia przez organ I instancji art. 6, art. 7 i art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na powyższą decyzję Spółka A. złożyła skargę do sądu administracyjnego, a na rozprawie dodatkowo zarzuciła, że decyzja organu I instancji nie została skutecznie doręczona, przez co w istocie nie weszła do obrotu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd stwierdził, że wyjątki od zasady określonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, przewidującej generalny obowiązek uzyskiwania pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych, nie mogą być poddane wykładni rozszerzającej. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kontrolowanej decyzji, pozwolenia na budowę nie wymagała budowa przyłączy do budynków: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych. Przepis ten nie zwalniał zatem z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę budowy przyłącza energetycznego do nośnika reklamowego. W tej sytuacji dokonane w dniu 7 września 2004r. zgłoszenie budowy, jako objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, spowodowało właściwą reakcję organu w postaci sprzeciwu, w drodze decyzji. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organy przepisów o postępowaniu administracyjnym, Sąd uznał za błędne stanowisko skarżącego, że doręczenie decyzji organu I instancji bezpośrednio stronie z pominięciem jej pełnomocnika powoduje, że decyzja ta nie wchodzi do obrotu prawnego. Wprawdzie Sąd przyznał, że decyzja organu I instancji powinna być doręczona pełnomocnikowi M. G., jednakże jej doręczenie bezpośrednio Spółce nie spowodowało żadnych ujemnych dla niej konsekwencji. Tak doręczoną decyzję Spółka bowiem przekazała profesjonalnemu pełnomocnikowi - radcy prawnemu G. F., który w ustawowym terminie wniósł od niej odwołanie. Natomiast w odwołaniu nie podniesiono zarzutu nieprawidłowego doręczenia decyzji wydanej w I instancji. Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty naruszenia art. 6, art. 10 i art. 107 § 1 K.p.a., bowiem postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej zgłoszenia robót budowlanych ogranicza się do analizy dokumentów złożonych przez inwestora i nie wiąże się z prowadzeniem żadnego dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Ponadto strona nie wykazała, aby naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko w takim wypadku Sąd mógłby uwzględnić skargę. Od powyższego wyroku A. S.A. złożyła skargę kasacyjną wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wniosła nadto o zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), poprzez błędną interpretację art. 40 § 2 K.p.a. w zakresie: skutków prawnych niedoręczenia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2004 r. (znak: [...] pełnomocnikowi skarżącej M. G., skutków prawnych wniesienia odwołania od decyzji doręczonej bezpośrednio stronie, skutków prawnych rozpatrzenia ww. odwołania przez Wojewodę Mazowieckiego poprzez wydanie decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r., która utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W. Powyższe uchybienia skutkowały utrzymaniem w mocy decyzji, wobec której istnieją, w ocenie skarżącego, podstawy do stwierdzenia nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 129 § 2 K.p.a. i art. 134 K.p.a. Tym samym Sąd I instancji badając zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego pod względem jej zgodności z prawem, doszedł do błędnego wniosku, że organ ten dochował wymaganej procedury odnoszącej się do skuteczności doręczenia decyzji organu I instancji oraz dopuszczalności odwołania. W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi, podczas gdy w ocenie skarżącego powinna być ona uwzględniona, jak również zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy poprzez jego niezastosowanie. W ocenie skarżącego Sąd powinien był stwierdzić nieważność decyzji organu II instancji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, zamiast uznać skuteczność złożonego odwołania od decyzji organu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności przesądzające o nieważności postępowania. Stwierdziwszy, że w niniejszej sprawie okoliczności takie nie miały miejsca Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, uznając, iż nie mają one usprawiedliwionych podstaw. W szczególności usprawiedliwionych podstaw nie ma zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji tych przepisów prawa, które stanowią o właściwości sądów administracyjnych, tj. art. 3 § 1 przywołanego wyżej Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1629) w sytuacji gdy sąd sprawę rozpoznał stosownie do wymogów zawartych w tych przepisach, tj. skontrolował działalność orzeczniczą organów administracji publicznej w sprawie, stosując środki prawne tam przewidziane (oddalenie skargi). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji zasadnie oddalił skargę, wniesioną przez A. S.A. w P., skoro wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej w sprawie nie zaszły przesłanki do stwierdzenia nieważności kontrolowanej przez Sąd decyzji, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sam fakt doręczenia decyzji organu pierwszej instancji stronie, a nie jej pełnomocnikowi w sytuacji gdy nie pociągnęło to za sobą negatywnych dla niej skutków, umożliwiając mimo to wniesienie odwołania przez pełnomocnika strony skarżącej, aczkolwiek jest naruszeniem przepisu art. 40 ust. 2 K.p.a., to nie takim, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. mającym wpływ na wynik sprawy. Jeżeli tak to zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji tych właśnie przepisów nie może odnieść zamierzonego skutku. Tak samo zresztą jak zarzut naruszenia art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sytuacji gdy Sąd nieuwzględniając skargi skargę tę oddalił w myśl wyrażonej w tej mierze dyspozycji przywołanego przepisu art. 151 ww. Prawa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 wielokrotnie wyżej przywoływanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.