II SA/Gd 229/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.), Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski, Protokolant Agnieszka Lewandowska, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi W. K. i Z. B. na uchwałę Rady Gminy z dnia 30 grudnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Uchwałą Rady Gminy z dnia 30 grudnia 2002 r. podjętą na podstawie art. 24 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r, nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), Rada odrzuciła zarzuty wniesione przez Z. B. i W. K. do projektowanej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C., polegającej na przekształceniu terenu rolnego na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych. W istocie zarzuty dotyczyły zmiany przeznaczenia sąsiadującej z działkami skarżących działki nr [...]. W uzasadnieniu uchwały, w odpowiedzi na zarzut naruszenia przepisów Rozporządzenia Nr. 5/94 Wojewody Gdańskiego z dnia 8 listopada 1994r. podniesiono, iż jest on nieuzasadniony, bowiem lokalizacja zabudowy uzyskała pozytywną opinię Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody oraz Dyrektora Wydziału Środowiska i Rolnictwa Urzędu Wojewódzkiego, co nastąpiło w dniu 13 listopada 2002 roku, natomiast formalne pismo w tej sprawie Gmina uzyskała w dniu 21 listopada 2002 roku. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę wniósł pismem z dnia 3 lutego 2003 roku Z. B., żądając jej uchylenia. W uzasadnieniu wskazał, iż naruszono przepis art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez pominięcie w uzasadnieniu uchwały ustaleń prawnych i faktyczny, w szczególności odnoszących się do treści podniesionego zarzutu braku odniesienia do Rozporządzenia Wojewody Gdańskiego wprowadzającego zakaz wznoszenia nowych obiektów budowlanych w sferze chronionego krajobrazu. Pismem z tej samej daty skargę wniósł także W. K., podnosząc argumenty zawarte w skardze Z. B. Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 6 maja 2003 roku sprawy wywołane wniesieniem obu skarg zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r, a postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawanie stanowi inaczej. W przedmiotowej sprawie obie skargi nie mogły zostać uwzględnione, albowiem zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem. W myśl art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 89, poz. 415) protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłożonym do publicznego wglądu. Stosownie do art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Zarzut należy wnieść na piśmie, w terminie nie dłuższym niż 14 dni po upływie okresu wyłożenia projektu. O uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Na wstępie należy rozważyć prawidłowość zakwalifikowania pism W. K. i Z. B. jako zarzutów zgodnie treścią przepisu art. 24 cytowanej wyżej ustawy. Zgodnie z art. 23 i art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym protest przysługuje każdemu, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, zarzut zaś wnieść może jedynie podmiot szczególnie legitymowany: ten, którego interes prawny lub uprawnienia zostają naruszone przez ustalenia projektu planu. O charakterze prawnym uwag zgłoszonych do projektu planu decyduje to, czy w danej sytuacji został naruszony interes prawny lub uprawnienie autora pisma. Interes prawny musi być rozumiany jako obiektywna, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Musi być to interes, który wynika z określonego przepisu prawa odnoszącego się wprost do podmiotu zgłaszającego zastrzeżenia i musi dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2002 r. IV SA Wr 2238/01). Z analizy obu pism wynika jednoznacznie, iż w istocie zawierają one protesty, bowiem brak w nich wskazania naruszenia przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jakiegokolwiek interesu prawnego lub uprawnienia wnioskujących. Zatem ocena Rady Gminy co do charakteru pism była błędna. Sąd wskazuje jednakże, iż zakwalifikowanie protestów jako zarzutów przez organ nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Błędna kwalifikacja pisma nie naruszyła bowiem prawa strony do wniesienia i rozpatrzenia jej uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez właściwy organ. Uznanie pisma za zarzut spowodowało, że właściwy organ czuł się zobowiązany do umieszczenia w uchwale uzasadnienia faktycznego i prawnego, które nie jest wymagane przy proteście. Należy wskazać jednakże, iż bez względu na to czy pisma były protestem, czy też zarzutem brak było możliwości wydania rozstrzygnięcia po myśli wnioskujących, bowiem obowiązek uwzględnienia zastrzeżeń do planu powstaje jedynie wówczas, gdy dochodzi do naruszenia obiektywnego porządku prawnego, w przypadku zaś zarzutu, jednocześnie do naruszenia interesu prawnego wnioskującego podmiotu. Rada Gminy ma prawo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjmować rozwiązania w granicach przysługującego jej prawa oraz uznania, o ile tego nie nadużywa (wyrok NSA z dnia 7 maja 1999 r. W SA 1590/98, LEX nr 48215). Natomiast nawiązując do naruszenia interesu podmiotu przez projekt planu, należy wskazać, iż ograniczenia, jakie strona upatruje w wykonywaniu przez nią prawa własności nieruchomości położonej na terenie sąsiadującym z terenem objętym projektem planu, w istocie nie stanowią naruszenia prawa materialnego, lecz wiążą się wyłącznie z interesem faktycznym strony. Możliwość zwiększenia na terenie osiedla gęstości zaludnienia, większego ruchu pojazdów, wystąpienia strat w istniejącej zieleni w żadnym razie nie wiąże się z interesem prawnym podmiotu kwestionującego projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (postanowienie NSA z 15 marca 1999 r., IV SA 1035/98, LEX nr 48164). Ponadto sam fakt sąsiedztwa z terenem objętym zmianami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być równoznaczny z uznaniem, że zmiany te prowadzą do naruszenia prawnie chronionego interesu lub uprawnienia. Konieczne jest tu dokonanie niezbędnej konkretyzacji i indywidualizacji dobra prawnego zagrożonego zmianami planu, czego skarżący nie uczynili. Na podstawie analizy materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, należy stwierdzić także, iż wbrew zarzutom zawartym w skardze, uzasadnienie zaskarżonej uchwały zawiera ustalenia faktyczne oraz wyczerpującą argumentację odnoszącą się do wszystkich zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżących do projektu planu zagospodarowania przestrzennego. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.