VII SA/Wa 798/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi J. i K. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę skargę oddala. Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2004 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił I.U.i K.W. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego położonego w W. przy ul. M. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż inwestorzy złożyli oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowieniem z dnia [...] września 2003 r. nr [...] [...] Konserwator Zabytków uzgodnił decyzję o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. Inwestorzy zobowiązani postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. do usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji projektowej, dokonali stosownych uzupełnień w zakreślonym terminie oraz zakresie. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] Prezydent [...] po uzyskaniu upoważnienia od ministra Infrastruktury, udzielił zgody na odstępstwo od przepisów § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jaskim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiające wykonanie ścian z otworami okiennymi w budynku mieszkalnym, jednorodzinnym w odległości 7m od istniejącego zgrupowania miejsc postojowych dla ok. 30 samochodów osobowych na działce przy ul. M. w W. W sprawie budynku biurowego powstałego w wyniku samowolnej zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia garażowego przy budynku przy ul. M., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. udzielił inwestorom pozwolenia na użytkowanie w/w obiektu. Postępowanie w sprawie garażu dobudowanego do ściany zewnętrznej budynku mieszkalnego zostało umorzone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. W ocenie organu architektoniczno-budowlanego przedłożony przez inwestorów projekt jest zgodny z wymogami zawartymi w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. i została sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, jest kompletny i posiada pozytywną opinię [...] Konserwatora Zabytków. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., po rozpatrzeniu odwołania K. i J. B., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w odniesieniu do zabudowań na nieruchomości objętej planowaną inwestycją, toczyły się dwa postępowania prowadzone przez organ nadzoru budowlanego. Jedno dotyczące garażu pod tarasem, dobudowanego do ściany zewnętrznej od strony południowej budynku, z wjazdem od ul. M., zakończone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2004 r. umarzającą postępowanie w ramach nadzoru budowlanego, utrzymaną w mocy ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] października 2004 r. Zdaniem organu odwoławczego fakt złożenia przez K. i J. B. wniosku o weryfikację powyższej decyzji w trybie nadzwyczajnym nie może stanowić przesłanki do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę ani zawieszenia postępowania w tej sprawie. Garaż od strony południowej użytkowany jest zgodnie z przeznaczeniem, jak to wynika z wizji przeprowadzonej przez pracowników PINB, co czyni bezzasadnym zarzut odwołania dotyczący braku miejsc parkingowych na działce inwestorów. Drugie postępowanie nadzoru budowlanego dotyczyło garażu od strony zachodniej, użytkowanego jako pomieszczenie biurowe, przylegającego do garażu znajdującego się na posesji przy ul. M., z wjazdem od ul. M. i zostało zakończone decyzją o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego garażu jako pomieszczenia biurowego. Organ odwoławczy przywołał także oświadczenie projektanta z którego wynika, iż projektowana rozbudowa dotyczy jedynie powiększenia bardzo małych pokoi mieszkalnych i jest oddalona o 3,74m od granicy z działką odwołujących się i spełnia wymogi § 12 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skargę na powyższą decyzję wnieśli J. i K. B., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji. Skarga zarzuca, iż Wojewoda [...] nie wyjaśnił, czy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zatwierdzenie projektu i pozwolenie na budowę są zgodne z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego [...]. Zdaniem skarżących organy udzielając pozwolenia na budowę nie uwzględniły, iż żaden z dwóch garaży na działce inwestorów nie jest wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem, a co za tym idzie nie są zapewnione potrzeby parkingowe na działce objętej inwestycją. Nadto skarżący podnoszą, iż otrzymali jedynie część decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem nie doręczono im projektu budowlanego. W uzupełnieniu skargi wskazano także na niezgodność zaskarżonej decyzji z decyzją nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie wysokości projektowanej przebudowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarga jest niezasadna, a zaskarżona decyzja w żadnym stopniu nie narusza prawa równo materialnego, jak i kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (jeśli była ona wymagana) oraz złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jeśli inwestor spełni wszystkie wymogi określone w art. 32 i 35 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Wbrew twierdzeniom skargi, w toku postępowania przed organami obu instancji dokonano oceny zgodności przedstawionego projektu z ostateczną decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w związku z planowaną inwestycją. Wydanie takiej decyzji przesądza kwestię możliwości, dopuszczalności oraz zgodności z prawem zabudowy działki inwestora (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 1999 r., sygn. akt IV SA 244/97). Oznacza to, iż organ architektoniczno-budowlany, udzielający pozwolenia na budowę, nie jest władny kontrolować czy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i w przedmiocie zgodności inwestycji z tym planem jest decyzją tą związany. Z tej tez przyczyny zarzuty skarżących o braku zgodności projektu z miejscowym planem należy uznać za chybione. Decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. ustaliła warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy budynku i budowie wejścia na działkę przy ul. M. w W. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. nr 15 z 1999 r., poz. 139 z późn. zm.) obowiązującej w dacie wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r.) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna zawierać określenie między innymi rodzaju inwestycji, warunków wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisów szczególnych, jak również ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej i wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Decyzja ta wytycza ogólne, podstawowe kierunki projektowanej inwestycji, podlegające kolejnym szczegółowym ustaleniom przewidzianym w prawie budowlanym i przepisach o warunkach technicznych na etapie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Określone w treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zamierzenie inwestycyjne polegające na rozbudowie budynku mieszkalnego i budowie wejścia na działkę zawiera w sobie ogólną charakterystykę projektowanej inwestycji zmierzającej do zabudowy tarasu nad garażem do wysokości istniejącego budynku, zabudowie zewnętrznych schodów wejściowych i wykonaniu dodatkowego wejścia na działkę. Z istoty swoje decyzja ta nie może w sposób wyczerpujący określić zakresu koniecznych dla zrealizowania budowy robót budowlanych, wobec braku oceny projektu budowlanego właściwej dopiero dla postępowania o pozwolenie na budowę. Podstawowym zadaniem pierwszego etapu inwestycyjnego jest w zasadzie udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy planowana inwestycja jest zgodna z założeniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dopiero po spełnieniu wszystkich wymogów nałożonych w art. 35 ust. 1, wśród których znajduje się zbadanie przez organ budowlany zgodności projektu budowlanego między innymi z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę. Z części opisowej projektu zatwierdzonego decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] października 2004 r. wynika, że planowana rozbudowa zakłada: zabudowę tarasu nad garażem dwukondygnacyjną dobudową bezpośrednio przyległa do dwukondygnacyjnej mieszkalnej części budynku, zabudowy schodów wejściowych zewnętrznych jednokondygnacyjną dobudową przyległą do części mieszkalnej budynku związaną w poziomie piętra tarasem-balkonem, wykonanie w ogrodzeniu furtki wejściowej. Przewidziane w projekcie zamierzenie inwestycyjne jest więc zgodne z planowaną inwestycją opisaną w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Projekt ni przewiduje zmiany ilości kondygnacji, ani jej wysokości w istniejącej części budynku mieszkalnego, ani zmiany jej powierzchni, czy też kubatury. Związana z rozbudową przebudowa stropodachu nad piętrem wymagała wykonania attyki. Zmiana konstrukcji dachu nie spowodowała jednak zmiany wysokości budynku istniejącego, w rozumieniu § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002, nr 75, poz. 690 z późn. zm.), bowiem najwyższy punkt dachu pozostał w tym samym miejscu w stosunku do stanu sprzed rozbudowy. Nie można więc, zdaniem Sądu, przyjąć, iż zatwierdzony projekt pozostaje w sprzeczności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów należy zauważyć, Iż organy obu instancji ustaliły, iż garaż pod tarasem dobudowany do ściany zewnętrznej od strony południowej budynku wybudowany został w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. i użytkowany jest zgodnie z przeznaczeniem, co stanowiło przedmiot oceny organów nadzoru budowlanego w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2004 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego. Analiza akt postępowania administracyjnego, a zwłaszcza pism skarżących wskazuje, iż znali oni projekt budowlany zatwierdzony decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] października 2004 r., a brak doręczenia im projektu wraz z decyzją nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro więc zarzuty skargi nie odniosły zamierzonego skutku, a zaskarżona decyzja prawa nie narusza, należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).