III SA/Wa 2453/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Lidia Ciechomska- Florek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości; 2) określa, że decyzja wymieniona w pkt 1 wyroku nie może być wykonana w całości. Pismem z dnia 24 stycznia 2005 r. skierowanym do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. B. R. wniósł o umorzenie składek na ubezpieczenie ze względu na trudną sytuację materialną. Wnioskodawca oświadczył we wniosku, że jest zobowiązany do świadczenia alimentacyjnego w wysokości 500 zł na dwoje dzieci. Utrzymuje się z wynagrodzenia w wysokości ok. 915 zł netto, nie posiada majątku ani oszczędności. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - dalej Prezes ZUS decyzją z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 oraz art. 28 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887, ze zm.) po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku odmówił umorzenia należności w łącznej kwocie 5.323,40 zł, w tym z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za okres od czerwca 1998 r. do listopada 1998 r. w kwocie 1.667,30 zł, należności z tytułu składek na Fundusz Pracy za okres od listopada 1997 r. do czerwca 1998 r. w kwocie 197,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał, że B. R. w okresie od dnia 10 września 1997 r. do dnia 30 listopada 1998 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu. W okresie tym nie uiścił należnych składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał się na przepis art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, z którego wynika, że należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki uprawniające do umorzenia należności z tytułu składek, ze względu na to, iż nie stwierdzono całkowitej nieściągalności składek. W ocenie Prezesa ZUS fakt, iż płatnik uzyskuje niskie dochody nie przesądzał o tym, że jego trudności finansowe były trwałe. Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie było realne uzyskanie przez stronę środków umożliwiających stopniową spłatę całej kwoty zadłużenia z tytułu składek bez narażania na ciężkie skutki w postaci pozbawienia możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. W rozwinięciu rozstrzygnięcia Prezes ZUS powołał się również na uznaniowy charakter decyzji w sprawie odmowy umorzenia zaległości składkowych. Pismem z dnia 15 kwietnia 2005 r. B. R. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) W uzasadnieniu wniosku podniósł, że znajduje się w ciężkiej sytuacji materialnej, przez którą nie jest w stanie spłacić powstałej zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie. Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą umorzenia należności z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ administracji powołując się na przepis art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki przemawiające za całkowitą nieściągalnością należności. Organ administracji podniósł, że skarżący nie wykazał, iż spłata zadłużenia pozbawi go możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. W ocenie organu sytuacja majątkowa B. R. pozwala na stopniową spłatę zaległości z tytułu zaległych składek. Na powyższą decyzję B. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podniósł, że nie jest w stanie spłacić powstałej zaległości ze względu na obowiązek świadczeń alimentacyjnych oraz koszty związane z utrzymaniem. Skarżący wniósł o wnikliwe zapoznanie się przez Sąd ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz umorzenie przedmiotowej zaległości z tytułu składek. W odpowiedzi na skargę Prezes ZUS podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 1 oraz 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej powoływanej jako p.p.s.a. - zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd zwraca również uwagę na treść art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podnosi w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy procedury administracyjnej w stopniu dającym podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Nieważność decyzji może mieć miejsce wyłącznie w przypadkach ściśle określonych w przepisach, tj. w art. 156 § 1 pkt 1 - 6 oraz art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a., jeżeli zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z wadą w postaci naruszenia właściwości, ujętą przez ustawodawcę na pierwszym miejscu w katalogu wad kwalifikowanych, mieszczących się w art. 156 § 1 K.p.a. Usytuowanie naruszenia właściwości, na czele tego enumeratywnego katalogu, jednoznacznie wskazuje na powagę tego uchybienia. Prowadząc postępowanie administracyjne organy są zobowiązane do przestrzegania z urzędu przepisów dotyczących ich właściwości. Kwestie właściwości rzeczowej i miejscowej regulują przepisy art. 19 i nast. K.p.a., instancyjnej zaś - art. 127 K.p.a. Niezachowanie przez organ wymagań określonych tymi przepisami stanowi naruszenie przepisów o właściwości, prowadzące w konsekwencji do wady decyzji powodującej jej nieważność. Organem uprawnionym do rozstrzygania spraw w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Jego kompetencje w tym zakresie wynikają z art. 83 ust. 1 pkt. 3 u.s.u.s., w którym zakreślono prawo Zakładu do wydawania decyzji w zakresie ustalania wymiaru składek i ich poboru, a także umarzania należności z tytułu składek. Z kolei w art. 32 powołanej ustawy, normodawca nakazał stosować przepisy dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne do składek na ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Tak jak nie ma wątpliwości, co do właściwości Zakładu w pierwszej instancji, tak w zakresie rozstrzygnięcia sprawy w drugiej instancji - zdaniem Sądu - doszło do naruszenia przepisów, regulujących kompetencje organów. Istotnym na gruncie tego problemu jest art. 83 ust. 4 u.s.u.s. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania zaskarżonej decyzji stanowił, iż od decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku oraz od decyzji odmawiającej przyznania takiego świadczenia, a także od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, odwołanie nie przysługuje. Nie oznacza to jednak, że strona pozbawiona była prawa do rozpatrzenia jej sprawy przez drugą instancję. Zdaniem Sądu, ówcześnie obowiązujący art. 83 ust. 4 u.s.u.s. wyłączał w odniesieniu do decyzji w sprawach o umarzanie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne jedynie możliwość ich zaskarżenia do sądu powszechnego. Nie wskazywał natomiast jaki środek zaskarżenia był właściwy dla tych decyzji. Podnieść w tym miejscu wypada, że zgodnie z art. 123 u.s.u.s. w sprawach uregulowanych ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Tak więc do postępowania przed Zakładem stosuje się K.p.a., w szczególności jego art. 15, który stanowi, iż postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. W związku z tym, skoro ustawodawca nie wyeliminował w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych odwołania z art. 127 K.p.a. oraz z uwagi na to, że nakazał w sprawach uregulowanych w tej ustawie stosować przepisy procedury administracyjnej, przyjąć należy, iż od decyzji Zakładu wydanej w pierwszej instancji przysługuje środek zaskarżenia w postaci odwołania. Wobec powyższego powiedzieć trzeba, że w sprawie winien mieć zastosowanie art. 127 § 1 K.p.a., który stanowi, iż od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Konsekwentnie przyjąć dalej należy, że odwołanie przysługuje do organu administracji publicznej wyższego stopnia, co wynika z § 2 omawianego artykułu. Mając na względzie przedstawiony stan prawny zauważyć trzeba, że w myśl art. 66 ust. 2 u.s.u.s. nadzór nad zgodnością działań Zakładu z obowiązującymi przepisami sprawuje minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego. Natomiast w świetle art. 17 K.p.a. organami wyższego stopnia - uprawnionymi do rozpatrywania odwołań - w rozumieniu K.p.a., w stosunku do organów administracji publicznej (art. 66 ust. 4 u.s.u.s.) są odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie. Organem nadrzędnym jest organ sprawujący nadzór nad działalnością danego organu. Wobec tego co wcześniej podniesiono stwierdzić wypada, że w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, organem właściwym do rozpatrywania odwołań od decyzji w sprawach umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, wydawanych w pierwszej instancji przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych był Minister Polityki Społecznej. Powyższe stanowisko znajduje opacie w licznych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (m.in. wyrok z 10 czerwca 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2446/04, wyrok z 29 sierpnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 1478/04, wyrok z 30 sierpnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2441/04, wyrok z 23 września 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2369/04), a także potwierdzone zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (m.in. w wyroku z 20 lipca 2005 r. sygn. akt II GSK 110/05). Zauważyć również należy, iż ustawą z dnia 1 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 150 poz. 1248), która weszła w życie z dniem 24 sierpnia 2005 r. wprowadzono zmiany w art. 83 ust. 4 u.s.u.s. Nowa regulacja przewiduje, iż od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, stronie przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Natomiast brak możliwości wykonania unieważnionej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.