I OSK 565/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek Zbigniew Rausz Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 grudnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Gl 930/04 w sprawie ze skargi A. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz adwokat A. M. R. kwotę120 zł (sto dwadzieścia) oraz kwotę 26,40 (dwadzieścia sześć złotych czterdzieści groszy) stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wyrokiem z dnia 9.12.2005 r. sygn. akt IV SA/GI 930/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...]. Decyzją tą Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] nr [...], którą odmówiono A. Ż. przyznania dodatku mieszkaniowego, bowiem uznało, że nie została wyjaśniona kwestia dotycząca liczby osób tworzących wspólne gospodarstwo domowe. Odnosząc się do stanowiska A. Ż. wskazującej na uprawnienie do dodatkowej powierzchni mieszkalnej z uwagi na stan zdrowia (trwała częściowa niepełnosprawność), Samorządowe Kolegium stwierdziło, że powiększenie powierzchni normatywnej z tego powodu może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zamieszkiwania w jednym lokalu co najmniej dwóch osób. Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, iż kwestia liczby osób zamieszkałych w lokalu skarżącej została wyjaśniona dopiero w skardze (zamieszkuje ona sama, syn jest tylko zameldowany), zatem Samorządowe Kolegium nie mogło sprawy rozstrzygnąć i podzielił pogląd w kwestii uprawnień do zwiększenia powierzchni normatywnej z tytułu stanu zdrowia. Z treści art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734) wynika, iż dodatkowa powierzchnia służy tylko w przypadku zamieszkiwania w lokalu wraz z osobę niepełnosprawną jeszcze minimum jednej osoby, bowiem pozostawanie lokalu do wyłącznej dyspozycji osoby niepełnosprawnej nie wymagałoby wyodrębniania dla niej osobnego pomieszczenia – stwierdził Sąd. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła A. Ż., reprezentowana przez adwokata z urzędu, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734) przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że o prawie do posiadania powierzchni normatywnej lokalu mieszkalnego dla osoby niepełnosprawnej, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju można mówić tylko wtedy, kiedy zamieszkuje z nią w tym lokalu minimum jeszcze jedna osoba. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, bowiem nie posiada ona usprawiedliwionych podstaw. Art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734) stanowi, że powierzchnię normatywną powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna, poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Przepis ten zezwala na powiększenie powierzchni mieszkalnej nie z tytułu samej niepełnosprawności osoby zamieszkującej w lokalu, ale tylko wówczas, gdy osoba niepełnosprawna porusza się na wózku lub gdy niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Jeżeli więc w lokalu mieszkalnym zamieszkuje rodzina, a wśród niej osoba niepełnosprawna, normatywna powierzchnia mieszkalna ulegnie zwiększeniu, jeśli jest spełniony któryś z wymienionych wypadków (poruszanie się na wózku lub konieczność zamieszkiwania w oddzielnym pokoju). Jednak przypadki te nie są takie same, gdy idzie o powiększenie powierzchni normatywnej, gdyż w sytuacji gdy osoba niepełnosprawna porusza się na wózku, powierzchnię mieszkalną zawsze się zwiększa, natomiast w drugim - tylko wówczas, gdy niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Inna jest sytuacja gdy osoba niepełnosprawna nie zamieszkuje z rodziną, ale mieszka sama. Jeżeli w lokalu mieszkalnym ma zapewnione zamieszkiwanie w oddzielnym pokoju, wówczas nie można mówić o sytuacji przewidzianej w art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej iżby Wojewódzki Sąd administracyjny w Gliwicach naruszył cyt. przepis przez błędną jego wykładnię. Wobec powyższego skargę kasacyjną należało oddalić, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 163, poz. 1270 ze zm.).