IV SA/Gl 342/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2005 r. , na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W., J. W. na decyzję D. Kuratora Oświaty we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie sprawy uczniów - kształcenie specjalne dziecka 1 . stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją orzeczenia Zespołu Orzekającego przy Poradni A Nr [...] we W. z dnia [...] r. Nr [...] 2. zasądza od D. Kuratora Oświaty we W. na rzecz skarżących A. W. i J. W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W związku z [...] dziecka K. W. , jego rodzice skarżący J. i A. małżonkowie W. w [...] r. złożyli w Poradni A Nr [...] we W. wniosek o przyznanie ich dziecku kształcenia specjalnego w ramach integracji. Z powodu [...] wymieniony od [...] roku życia jest pod stałą opieką [...] i miał przeprowadzonych szereg badań (m. in. [...]). Był pacjentem Poradni B we W. przy ul. [...]. Od [...] r. był również pod opieką Poradni C w W. Poradnia A we W. dniu [...] r. wydała opinię Nr [...], z której wynika, że w związku z problemami dziecka K. W. "wskazane jest , aby chłopiec realizował przygotowanie do szkoły oraz obowiązek szkolny w [...] przy troskliwej opiece nauczycieli, oraz przy współudziale pomocy [...]". Zaproponowano przy tym odroczenie dziecku obowiązku szkolnego w roku szkolnym [...] oraz terapię [...]. Skarżący uzyskali nadto zaświadczenie lekarskie Poradni C w W. z dnia [...] r., w którym stwierdzono, iż ze względu na [...] i [...] dziecko kwalifikuje się do klasy integracyjnej. W tym stanie rzeczy skarżący J. i A. małżonkowie W. złożyli przedmiotowy wniosek o wydanie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Rozstrzygnięciem z dnia [...] r. Nr [...] Zespół Orzekający przy Poradni A Nr [...] we W. wydał orzeczenie odmowne o potrzebie kształcenia specjalnego w ramach integracji odnośnie K. W. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ ten powołał art. 71b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 ze zm.). W uzasadnieniu orzeczenia organ I instancji stwierdził, iż brak jest podstaw prawnych do realizacji kształcenia specjalnego w ramach integracji. Jednocześnie w rozstrzygnięciu tym zawarł szereg zaleceń, zalecając m.in. odroczenie dziecku obowiązku szkolnego w roku szkolnym [...]. Odwołując się od powyższej orzeczenia skarżący J. i A. małżonkowie W. podjęli polemikę ze stanowiskiem Zespołu Orzekającego, że brak jest podstaw prawnych do realizacji kształcenia specjalnego w ramach integracji w stosunku do dzieci mających [...]. Wywodzili, iż zarówno ustawa o systemie oświaty, jaki i wydane na jej podstawie akty wykonawcze nie wyłączają możliwości kształcenia specjalnego w ramach integracji z powodu [...]. Nie zawierają bowiem żadnych ograniczeń co do [...]. Przeciwnie , z treści obowiązujących przepisów wynika jednoznacznie, że [...], będący [...] ,niewątpliwie uzasadnia kształcenie specjalne w ramach integracji. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 lutego 2001r. w sprawie orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży oraz szczegółowych zasad kierowania do kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania (Dz. U. Nr 13, poz. 114 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. D. Kurator Oświaty utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy i orzekł, że nie zachodzi potrzeba kształcenia specjalnego K. W. W motywach swojej decyzji organ odwoławczy podał, że decyzja Zespołu Orzekającego przy Poradni A Nr [...] we W. z dnia [...] r. odmawiająca wydania w stosunku do K. W. orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego w ramach klasy integracyjnej została wydana z uwagi na brak podstaw merytorycznych. Organ opisał stan zdrowia i rozwoju dziecka. Podniósł, że na podstawie art. 1 i art. 71b ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 lutego 2001r. system oświaty zapewnia dostosowanie treści, metod i organizacji nauczania do możliwości psychofizycznych uczniów, a także możliwość korzystania z opieki psychologicznej i specjalnych form pracy dydaktycznej oraz możliwość pobierania nauki we wszystkich typach szkół przez dzieci i młodzież niepełnosprawną zgodnie z indywidualnymi potrzebami rozwojowymi i edukacyjnymi oraz predyspozycjami. Zaznaczył, iż kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci i młodzież z zaburzeniami i odchyleniami rozwojowymi wymagającą stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. W zależności od rodzaju oraz stopnia zaburzeń i odchyleń dzieciom i młodzieży organizuje się formy kształcenia i wychowania, które stosownie do potrzeb umożliwiają naukę w dostępnym dla nich zakresie, usprawnienie zaburzonych funkcji, rewalidację oraz zapewniają specjalistyczną pomoc i opiekę. Na zakończenie podniósł, iż objęcie K. opieką [...] i [...] pozwoli na przezwyciężenie trudności dydaktycznych. Nie odniósł się przy tym do wywodów skarżących z odwołania, gdzie wskazywali istnienie podstaw prawnych do objęcia kształceniem specjalnym w ramach integracji dzieci z [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący J. i A. małżonkowie W. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wadliwe przyjęcie, iż , decyzja Zespołu Orzekającego przy Poradni A Nr [...] we W. z dnia [...] r. Nr [...] odmawiająca wydania w stosunku do K. W. orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego w ramach szkoły (klasy) integracyjnej została wydana z uwagi na brak podstaw merytorycznych, podczas gdy w uzasadnieniu decyzji organu I instancji jako podstawę odmowy podano brak podstaw prawnych do realizacji kształcenia specjalnego w ramach integracji oraz poprzez brak rozważenia przez organ II instancji zarzutów podniesionych w odwołaniu i pominięcie przyczyn, z powodu których D. Kurator Oświaty nie podzielił zawartego w sporządzonej przez Poradnię A Nr [...] we W. opinii z dnia [...] r. oraz w zaświadczeniu lekarskim z dnia [...] r. Poradni C w W. stanowiska uznającego za celowe realizowanie przez naszego syna obowiązku szkolnego w ramach klasy integracyjnej. Ponadto zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją orzeczenia zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 1 i art. 71b ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty oraz § 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 lutego 2001 r. w sprawie orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży oraz wydawania opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, a także szczegółowych zasad kierowania do kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania , poprzez uznanie, że nie ma podstaw do orzeczenia w stosunku do ich dziecka o potrzebie kształcenia specjalnego w ramach integracji, podczas gdy w sporządzonej przez Poradnię A Nr [...] we W. opinii z dnia [...] r. oraz w zaświadczeniu lekarskim z dnia [...] r. Poradni C w W. uznano za celowe realizowanie przez ich syna obowiązku szkolnego w ramach klasy integracyjnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasową argumentację. Nie podzielił także żadnego z zarzutów skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. Skarga musiała odnieść skutek. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Według art. 145 § 1 pkt. 2 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza jej nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Natomiast art. 156 § 1 pkt. 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego stanowi: "Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". Decyzja wydana jest z rażącym naruszeniem prawa wówczas, kiedy naruszono przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia jeżeli decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Zatem cechą rażącego prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. W takiej sytuacji zachodzi konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji z racji istnienia w niej wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Jak już wspomniano cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Tak zaś jest w niniejszej sprawie. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 lutego 2001 r. w sprawie orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży oraz wydawania opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, a także szczegółowych zasad kierowania do kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania ( Dz.U. Nr 13 , poz. 114 ze zm.) stanowi w § 2 ust. 1, że zespoły orzekające, zwane dalej "zespołami", wydają orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego oraz orzeczenia o potrzebie indywidualnego nauczania dla uczniów szkół położonych na terenie działania poradni, z zastrzeżeniem ust. 3., a w ust. 2, że w przypadku dzieci nieuczęszczających do szkoły orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydają zespoły działające w poradniach właściwych ze względu na miejsce zamieszkania dziecka (...). Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 omawianego rozporządzenia zespoły powołuje dyrektor poradni. Z kolei z treść ust. 2 § 3 tego rozporządzenia ( w brzmieniu obowiązującym od dnia 12 lutego 2003 r.) określa skład w jakim orzeka zespół, a wynika z niego, że skład takiego zespołu wchodzą: 1) dyrektor poradni lub upoważniona przez niego osoba - jako przewodniczący zespołu, 2) psycholog - opracowujący diagnozę psychologiczną, 3) pedagog - opracowujący diagnozę pedagogiczną, 3a) logopeda - opracowujący diagnozę logopedyczną, 4) lekarz - opracowujący diagnozę lekarską, 5) inni specjaliści, w tym spoza poradni, jeżeli ich udział w pracach zespołu jest niezbędny - opracowujący diagnozę w zakresie posiadanej specjalności. Z powyższego wynika zatem, że zgodnie z przepisami omawianego rozporządzenia zespół taki liczy co najmniej (minimalnie) 5 (pięć) osób, albowiem w myśl przywołanego przepisu prawa w jego skład z mocy samego przepisu prawa (obligatoryjnie) wchodzą osoby wymienione w pkt. 1,2,3,3a i 4, a więc dyrektor poradni lub upoważniona przez niego osoba , psycholog , pedagog , logopeda oraz lekarz. Przeto jedynie zespół w składzie pięcioosobowym (przewidzianym przez przepisy rozporządzenia) jest zespołem właściwym, co oznacza, iż władny do podejmowania prawnie skutecznych rozstrzygnięć w sprawach poddanych jego kognicji. Jak wynika z treści orzeczenia organu I instancji , a to Zespołu Orzekającego przy Poradni A Nr [...] we W. z dnia [...] r. Nr [...], wydał on swoje orzeczenie w składzie czteroosobowym (przewodniczący, psycholog, pedagog, oraz lekarz konsultant) , a więc niepełnym, a przez to niezgodnym z treścią wspomnianego przepisu § 3 ust. 2 omawianego rozporządzenia. Czteroosobowy zespół orzekający, jako mniejszy od wymaganego przepisami rozporządzenia kworum, nie jest w ogóle zdolny do podejmowania ze skutkiem prawnym orzeczeń w jakiejkolwiek formie i w jakiejkolwiek sytuacji. Niezgodny z przepisami prawa procesowego lub ustrojowego skład kolegialnego organu administracji powoduje, że decyzję administracyjną, w tym przypadku orzeczenie Zespołu Orzekającego przy Poradni A Nr [...] we W. z dnia [...] r. Nr [...], wydane przez taki skład organu, uznać należy jako wydane z rażącym naruszeniem prawa, a to art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 02 marca 1988 r. , sygn. akt SA/Ka 1187/87 - ONSA 1988/2/58). Co więcej niezgodny z przepisami prawa skład nie tylko oznacza, że doszło do rażącego naruszenia prawa - w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., lecz wręcz uzasadnia przekonanie, że doszło do naruszenia przepisów o właściwości - w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż organem właściwym jest organ działający we właściwym składzie osobowym, a skoro w przedmiotowym przypadku organ nie działał we właściwym (pełnym) składzie osobowym, to był organem niewłaściwym. Skoro w sprawie zaistniała wyżej opisana sytuacja , to organ odwoławczy - D. Kurator Oświaty, działając jako organ odwoławczy, nie dopełnił w sposób należyty swoich obowiązków prawnych, albowiem nie usunął naruszenia prawa popełnionego przez organ pierwszej instancji, gdyż swoją decyzję utrzymał w mocy bez zmian rażąco naruszające prawo orzeczenie Zespołu Orzekającego przy Poradni A Nr [...] we W. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest to, że wydając taką decyzję sam również naruszył rażąco prawo. Kodeks postępowania administracyjnego wyłącza stosowanie sankcji nieważności w postępowaniu odwoławczym, zatem gdy organ drugiej instancji ustali, że decyzja pierwszoinstancyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., (jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie) to winien był w takim przypadku wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a.. Zatem skoro w przedmiotowym wypadku - w sposób bezdyskusyjny - mamy do czynienia z rażącym naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.), w jego konsekwencji z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt. 1 k.p.a.) to charakter tych naruszeń powoduje, że dotknięte kwalifikowaną wadą orzeczenie organu I instancji i utrzymująca je w mocy decyzja organu odwoławczego nie mogą być akceptowane jako akty wydane przez organ praworządnego państwa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd stwierdził nieważność zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz orzeczenia go poprzedzającego, ponieważ zaistniały przyczyny określone w art.156 § 1 pkt. 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. O kosztach orzeczono po myśli art. 200 w zw. z art. 210 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzenie nieważności przedstawionych wyżej orzeczeń czyni w zasadzie zbędną merytoryczną ocenę zawartych w nich rozstrzygnięć, ponieważ sprawa będzie rozpoznana ponownie, a Sąd nie chciałby z góry przesądzać treści rozstrzygnięcia. Niemniej jednak Sąd zobowiązany jest zwrócić uwagę organom administracji na następujące, w zasadzie elementarne kwestie. Całkowicie bezpodstawnym było powoływanie się przez organy procedujące w sprawie (także w odpowiedzi na skargę) na "akt prawny" w pod nazwą "Informacja dla Zespołów Orzekających Publicznych poradni [...]". Wskazać tu należy, iż artykuł 6 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi wprost, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Z kolei źródła powszechnie obowiązującego prawa określa w art. 87 Konstytucji RP, która stanowi, w ust. 1 tego przepisu, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, a w ust. 2 , iż źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Powyższe oznacza zatem, że organy administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa tj. działają w oparciu o obowiązującą normę prawną , o przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Przy rozstrzyganiu w sprawie administracyjnej oparcie się na normie pozaustrojowej możliwe jest jedynie wtedy, gdy ma ona odpowiednie zakotwiczenie w delegacji przewidzianej przez ustawę. Zważając na te wywody wskazać należy organom orzekającym w przedmiotowej sprawie , że nie stanowią prawa wydawane bez upoważnienia ustawowego wyjaśnienia, wykładnie, czy też - z czym mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie "informacje". Po drugie zauważyć należy, iż zarówno z opinii z dnia [...]r. , jak i zaświadczenia lekarskiego z dnia [...]r., które jako materiał dowodowy sprawy muszą być rozważone przez organ podejmujący rozstrzygnięcie ( art. 80 k.p.a.) , wynika w sposób jednoznaczny wskazanie, aby K. W. pobierał naukę (wykonywał obowiązek szkolny) w "klasie integracyjnej". Zarówno ustawa z dnia 07 września 1991 r. o systemie oświaty, jak i rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 lutego 2001 r. w sprawie orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży oraz wydawania opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, a także szczegółowych zasad kierowania do kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania nie posługują się pojęciem "klasa integracyjna". Przepis art. 71 b wspomnianej ustawy stanowi, że kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci i młodzież, o których mowa w art. 1 pkt 5 i 5a, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy, a kształcenie to może być prowadzone w formie nauki w szkołach ogólnodostępnych, szkołach lub oddziałach integracyjnych, szkołach lub oddziałach specjalnych i ośrodkach, o których mowa w art. 2 pkt 5. Przepis ten koreluje z treścią przepisu § 7 pkt. 2 wspomnianego który wskazuje, że formami kształcenia specjalnego są następujące formy kształcenia: - w szkole ogólnodostępnej, - szkole integracyjnej lub oddziale integracyjnym, - szkole specjalnej lub oddziale specjalnym - albo w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym. W tym miejscu godzi się podkreślić, że zarówno opinia z dnia [...] r., jak i zaświadczenie lekarskie z dnia [...] r. nie zostały sporządzone przez osoby z kwalifikacjami prawniczym, a zatem przez osoby które niekoniecznie muszą (potrafią) posługiwać kategoriami (zwrotami) użytymi w ustawie i rozporządzeniu. Zatem organy procedujące w sprawie, gdzie użyto w opiniach - stanowiących w sposób niewątpliwy materiał do rozważenia przez organy orzekające w sprawie - nieprecyzyjnego określenia (nie używanego przez ustawę i rozporządzenie) jak "klasa integracyjna" , winny rozważyć - w razie powzięcia wątpliwości co do znaczenia pojęcia "klasa integracyjna" - przedstawienie podmiotom sporządzającym tą opinię i zaświadczenie , jakim nazewnictwem (szkoła integracyjna, szkoła ogólnodostępna z oddziałem integracyjnym) posługuje się w omawianej mierze ustawodawca i zwrócić się do tych podmiotów, czy ich konkluzje wskazujące na konieczność pobierania nauki w "klasie integracyjnej" odnoszą się do pobierania przez K.W. nauki w szkole integracyjnej, czy też szkole ogólnodostępnej z oddziałem integracyjnym, gdyż jedynie takie formy "nauki integracyjnej" przewidują przepisy prawa. Na zakończenie, wprawdzie jedynie na marginesie, nie sposób jednakże nie zauważyć - co trafnie podnosili skarżący - że organ I instancji wydając decyzję odmowną motywował ją wprost "brakiem podstaw prawnych do realizacji kształcenia specjalnego w ramach integracji" (zdanie pierwsze uzasadnienia orzeczenia organu I instancji), co jest nader oryginalną tezą , zważając choćby tylko treść przywołanych wyżej przepisów prawa, a organ odwoławczy oceniając tą decyzję twierdził (bliżej tego nie wyjaśniając), że decyzja organu I instancji została wydana "z uwagi na brak podstaw merytorycznych" (zdanie czwarte uzasadnienia decyzji odwoławczej). Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy winien zatem rozważyć wyżej naprowadzone uwagi Sądu Administracyjnego.