IV SA/Po 32/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie NSA Jerzy Stankowski NSA Ewa Makosz-Frymus (spr.) Protokolant sekr. sąd. Monika Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi L. sp. z o.o. Spedycja i Transport Międzynarodowy na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę /-/ J. Stankowski /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ E. Makosz- Frymus KP Naczelnik Urzędu Celnego w O. decyzją z dnia [...] września 2002 r. nr [...], na podstawie art. 13 ust. 2 a i 2 b oraz art. 40 b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. nr 71 poz. 838 ze zm. ) w związku z art. 64 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U nr 98 poz. 602 ze zm.) i rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. nr 44 poz. 432), obciążył spółkę L. sp. z o.o. karą pieniężną w wysokości 720 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 kpa. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że zgodnie z art. 64 ust.1 Prawa o ruchu drogowym, przejazd pojazdem nienormatywnym jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenie, którego strona nie okazała. Organ wskazał, że karę pieniężną nałożono na podstawie kontroli pojazdu przeprowadzonej w dniu [...] września 2002 r. i potwierdzonej zapisem protokołu nr [...]. W odwołaniu od tej decyzji podniesiono, że towar na naczepie był prawidłowo załadowany i rozłożony równomiernie podczas załadunku. Podważono także wiarygodność pomiaru drugiej osi napędowej z powodu braku możliwości zweryfikowania szybkości pojazdu oraz możliwości dodania gazu przez kierowcę w momencie przejazdu drugiej, ciągnącej osi przez wagę, a kierowca zgłaszając reklamacje dokonanych pomiarów nie miał możliwości ponownego ( kontrolnego) dokonania pomiaru nacisków. Prezes Spółki podniosła także, że zgodnie z art. 11 i art. 51 ustawy z dnia 21 grudnia 2002 r. (Dz.U. nr 154 poz. 1800) o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw z dniem 30 czerwca 2002 r. utraciło moc zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. (Dz.Urz. Miar i Probiernictwa nr 6 poz. 40). W odwołaniu powołano się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. P.7/98 oraz wyroku NSA sygn. III RN 9/2000 stwierdzając, że na podstawie tych orzeczeń decyzja Urzędu Celnego w O. pozbawiona jest podstaw prawnych. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 i art. 107 kpa art. 13 ust. 2 pkt 3, ust. 2 "a" i 2 "b", art. 40 "b" ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, § 4 i § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że kara pieniężna została nałożona w dniu 19 września 2002 r. na przejściu granicznym w O., po przeprowadzeniu pomiaru dynamicznego obciążenia osi pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], należącego do przedsiębiorstwa L. Sp. z o.o. z O. i stwierdzeniu przekroczenia na drugiej osi pojazdu dopuszczalnych norm nacisku ustalonych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że pomiaru nacisku osi na podłoże dokonano na wadze dynamicznej typu RPT97-114, posiadającej ważne świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Zielonej Górze, a wagi tego typu zostały zatwierdzone decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów. Pomiaru rozstawu osi dokonano przy pomocy przymiaru stalowego posiadającego świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Zielonej Górze, a warunki dokonywania pomiaru odpowiadały parametrom określonym w świadectwie legalizacji wagi. Nałożenie kary pieniężnej odbyło się zgodnie z art. 40"b" ust.2 i art. 13 ust. 2"b" ustawy o drogach publicznych, a jej wysokość jest automatycznie obliczana przez oprogramowanie, które jest integralnym elementem systemu ważenia i przetwarzania danych. Organ II Instancji szczegółowo przedstawił techniczne etapy procesu ważenia oraz system zabezpieczeń zapewniający jego prawidłowy przebieg, a także stwierdził, że brak reakcji aparatury kontrolnej podważa zasadność jakiegokolwiek kwestionowania wyniku ważenia. Nie ma więc podstaw do powtarzania ważenia. Odnosząc się do powołanych przez stronę orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego sygn. P. 7/98 oraz wyroku Sądu Najwyższego ( a nie jak strona wskazała NSA) sygn. III RN 9/2000 Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że orzeczenia te nie odnoszą się do przepisów prawnych, na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy przyznał, że zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. (Dz.Urz. Miar i Probiernictwa nr 6 poz. 40) z dniem 30 czerwca 2002 r. utraciło moc. Jednakże z mocy art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz.U. nr 63 poz. 636 ze zm.), zatwierdzenie przyrządu pomiarowego jest decyzją administracyjną Prezesa Głównego Urzędu Miar i do chwili utraty ważności tej decyzji pomiary mogą być dokonywane. Ważność świadectwa legalizacji wagi samochodowej; na której dokonano pomiaru, traci ważność z dniem 31 października 2003 r. W uzasadnieniu podkreślono, że kara za przejazd pojazdem nienormatywnym jest pobierana niezależnie od przyczyny przekroczenia nacisku na oś, a pobór opłaty ma charakter obligatoryjny. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]stycznia 2003 r. Prokurent spółki L. Sp. z o.o. zarzucił decyzji naruszenie art. 8 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach (Dz.U. nr 55 poz. 248) w związku z art. 11 i art. 51 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw, popełnione w związku z wydaniem decyzji na podstawie wyników ważenia pojazdu dokonanego na urządzeniu wagowym, którego stosowanie nie miało w świetle w/wym przepisów podstawy prawnej. Ponadto, zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 10 § 1, art. 40 § 1, art. 45, art. 9, art.6, art.7, art. 61 §1, art. 107 § 7 i art. 81 kpa. Skarżąca, reprezentowana w postępowaniu skargowy, przez profesjonalnego pełnomocnika, w skardze i w pismach uzupełniających z dnia 30 lipca 2004 r. i 5 grudnia 2005 r. wskazała w szczególności na to, że protokół kontroli i decyzja organu I instancji zostały doręczone kierowcy, osobie nieupoważnionej do ich odbioru, a skarżąca dowiedziała się o wszczęciu postępowania już po jego zakończeniu i wydaniu decyzji. We wszystkich dotychczasowych sprawach, w których nakładano kary pieniężne na skarżącą, przekroczenie dopuszczalnego nacisku stwierdzano zawsze na drugiej osi pojazdu, która jest osia napędowa, w konsekwencji czego w trakcie ruszania pojazdu oś ta wykazuje znacznie większy nacisk niż wynikałoby to z wagi położonego na niej ładunku. Nigdy natomiast nie stwierdza się przekroczenia dopuszczalnej wagi ładunku, co sugerować by mogło, że towar jest nieprawidłowo rozłożony w skrzyni ładunkowej. Skarżąca podniosła, że urządzenia kontrolne wagi nie zapewniają sygnalizacji o błędzie gdy pojazd przejeżdża przez wagę ze zmienną, prędkością, jeśli prędkość ta mieści się w dopuszczalnych granicach Spółka wniosła o rozważenie możliwości stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, gdyby upoważnienie do wydania decyzji nie określało precyzyjnie zakresu wydawania decyzji i nie zostało podpisane przez uprawniona osobę. Zarzucono naruszenie art. 7, art. 10 i art. 61 § 3 kpa ponieważ nie poinformowano skarżącej o wszczęciu postępowania i o zamiarze wydania decyzji, przez co skarżąca została pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu. W związku z tym nie można uznać protokołu z ważenia pojazdu jako podstawę do wydania decyzji, bowiem okoliczność faktyczna może być, na podstawie art. 81 kpa, uznana za udowodnioną tylko wtedy, kiedy strona miała możliwość wypowiedzenia się o tej okoliczności. Pełnomocnik skarżącej wniósł także o zobowiązanie Dyrektora Izby Celnej do załączenia do akt sprawy upoważnienia do wydania decyzji dla osoby pod nią podpisanej, czyli dla Kierownika zmiany oraz dopuszczenie dowodu z tego dokumentu. Jako załącznik do skargi przedstawiono opinię prawną dotyczącą stosowania wag dynamicznych do kontroli nacisku osi pojazdów i zespołów pojazdów wydaną przez Instytut Studiów Podatkowych M. i Wspólnicy, zgodnie z którą stosowanie wag dynamicznych do wyznaczania masy i nacisku osi pojazdów było zgodne z obowiązującymi przepisami do dnia 30 czerwca 2002 r. pod warunkiem, że odbywało się z zachowaniem określonym w tych przepisach wymagań i warunków dotyczących konstrukcji i użytkowania tych wag. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga jest bezzasadna. Skarżąca zakwestionowała w pismach z dnia 30 lipca 2004 r. i 5 grudnia 2005 r. umocowanie Kierownika zmiany Z. S. do podpisania w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego w O. decyzji z dnia [...]września 2002 r. nr [...]. Zarzut ten, jako najpoważniejszy, gdyż skutkujący ewentualnym stwierdzeniem nieważności wskazanej decyzji, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, Sąd rozpatrzył w pierwszej kolejności. Skarżąca podniosła, że nie ulega wątpliwości kompetencja naczelnika urzędu celnego do wydania takiej decyzji, a organ ten mógł jedynie, na podstawie art. 268a kpa upoważnić pracownika kierowanej przez niego jednostki do załatwiania w jego imieniu spraw w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Ustawą z dnia 20 marca 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. nr 41, poz. 365 ze zm.) zniesiono organ administracji państwowej w sprawach celnych - dyrektora urzędu celnego (art. 2 pkt 2) i utworzono organ naczelnika urzędu celnego (art. 3 pkt 2), do którego zakresu działania przeszły dotychczasowe zadania i kompetencje dyrektorów urzędów celnych w zakresie indywidualnych postępowań w sprawach celnych (art.5 ust.1).Odpowiadając na wezwanie Sądu o przedstawienie stosownego upoważnienia dla Kierownika zmiany, podpisanego pod decyzją organu I instancji z dnia [...] września 2002 r. nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w O. wskazał, że zakres obowiązków i uprawnień Kierownika zmiany Z. S. jest określony w Kartach zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariuszy wydanych na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Celnego z dnia 30 grudnia 1997 r. nr 16/97 i art.283 i 284 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm.) i decyzji nr [...] Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...]. W decyzji określono, że Zastępcy Dyrektora i Kierownicy Oddziałów mogą przekazać nadane im uprawnienia kierownikom komórek organizacyjnych oraz funkcjonariuszom celnym, zgodnie z podziałem kompetencji określonych w Regulaminie organizacyjnym Urzędu Celnego. W piśmie z dnia 14 grudnia 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego w O. określił, że Kierownik zmiany był upoważniony do podpisania decyzji na podstawie pkt I.1.4. Karty zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariuszy wydanej na podstawie art. 284 Kodeksu celnego. W zakresie ustalonym dla kierownika zmiany w pkt IV Karty funkcjonariusz posiadał uprawnienia do podejmowania i wydawania decyzji oraz podpisywania pism w ramach właściwości rzeczowej, w zakresie spraw załatwianych w toku służby. W związku z tym nie doszło do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji na skutek podpisania jej przez Kierownika zmiany Z. S., ponieważ działał on w granicach upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego w O. (art. 40 "b" ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych) Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, korzystanie z dróg publicznych mogło być uzależnione od wniesienia opłat drogowych, które zgodnie z art. 13 ust.2 pkt 3 mogły być pobierane, między innymi, za przejazdy po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach. Z kolei art.13 ust. 2 "a" stanowił, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt 3, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu pobiera się kary pieniężne, których wysokość, w myśl ust. 2 "b" powołanego artykułu, określał załącznik do ustawy. Przy pomiarze nacisku dla pojedynczej osi napędowej, w rozumieniu § 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych norm określonych w § 5 ust. 4 cytowanego rozporządzenia. W związku z tym Naczelnik Urzędu Celnego nałożył na skarżącą, zgodnie ze wspomnianym załącznikiem do ustawy o drogach publicznych, karę pieniężną w wysokości 720 zł. Kierowca nie okazał stosownego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Zasadniczy nurt argumentacji Skarżącej sprowadza się do kwestionowania poprawności ważenia i sposobu przeprowadzenia postępowania od strony formalnej. Skarżąca podnosi, że kara pieniężna została nałożona za przekroczenie obciążenia na osi napędowej, które zawsze zwiększa się przy dodawaniu gazu przez kierowcę. Przejeżdżając przez wagę kierowca nie może zaś utrzymać wymaganej prędkości bez przyspieszania. Wagi są wyposażone w aparaturę kontrolującą zachowanie odpowiedniej prędkości, ale nie mogą gwarantować, że prędkość ta jest stała. Ewentualne przyspieszenia nie powodują wystąpienia ostrzeżenia o błędzie ważenia, a kierowca nie został poinformowany o wpływie, jaki wywierają one na wynik pomiaru nacisku na osie. Z akt sprawy wynika, że ważenia pojazdu dokonano przy pomocy dynamicznej wagi samochodowej typu RPT-97-114, przystosowanej do ważenia pojazdów. Waga ta posiada ważne świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Zielonej Górze w dniu 9 października 2001 r., a wagi tego typu zostały zatwierdzone do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 28 kwietnia 1997 r., nr ZT 314/97. Pomiaru rozstawu osi dokonano przy pomocy przymiaru stalowego tzw. ruletki, posiadającej świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Zielonej Górze dnia 19 listopada 2001 r., a warunki dokonywania pomiaru odpowiadały parametrom określonym w świadectwie legalizacji wagi. Wydając to świadectwo Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w Zielonej Górze powołał zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa nr 6, poz. 40), które m.in. określa konstrukcję, wykonanie i zainstalowanie wagi, a także jej właściwe stosowanie. Sąd stwierdza, że opisany szczegółowo przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a nie zakwestionowany przez Skarżącą, opis przebiegu ważenia odpowiada warunkom określonym w cytowanym zarządzeniu. Dotyczy to w szczególności sygnalizacji o błędzie ważenia z powodu nadmiernej prędkości pojazdu (§ 2 ust. 9 zarządzenia) a także sposobu poinformowania kierowcy o wymaganiach dotyczących przejazdu przez wagę (§ 7 ust. 5 zarządzenia). Nie są w tym zakresie słuszne zarzuty zawarte w przedstawionej przez Skarżącą opinii prawnej dotyczącej stosowania wag dynamicznych do kontroli nacisku osi pojazdów i zespołów pojazdów wydanej przez Instytut Studiów Podatkowych M. i Wspólnicy. Należy jeszcze raz podkreślić, że zgodnie ze świadectwem legalizacji waga dokonuje poprawnych pomiarów przy zachowaniu przez kierowcę prędkości w granicach od 2 do 6 km/h, a każde przekroczenie tej prędkości powoduje włączenie sygnalizacji o błędzie ważenia. Z kolei każdorazowe pomniejszenie wyników ważenia o 200 kg masy przypadającej na każdą oś oraz o dodatkowe 2 % zmierzonej masy całkowitej gwarantuje ochronę interesów przewoźnika i stanowi korektę ewentualnych błędów pomiaru wynikających z nieznacznego przyspieszania w granicach prędkości od 2 do 6 km/h. Na marginesie należy zauważyć, że samochody poruszają się po drogach publicznych z nieporównywalnie większa prędkością i większym przyspieszeniem, w związku z czym związane z przyspieszaniem przeciążenia osi przekraczające dopuszczalne normy są znacznie większe i muszą się niekorzystnie odbijać na jakości dróg. Nie można zatem przyjąć, że tak niewielkie wahania prędkości, jakie mogą zaistnieć w trakcie ważenia prowadzą do zafałszowania prawdziwych danych dotyczących nacisków na osie. Ponadto trzeba pamiętać, że legalizacja wagi świadczy o prawidłowości jej działania w każdym miejscu i w każdych warunkach opisanych w instrukcji wagi (por. wyrok NSA z dnia 12 II 1998r., sygn. akt II SA 1409/97). Sąd nie znalazł również podstaw do uznania zarzutów Skarżącej dotyczących rzekomych uchybień formalnych polegających na nie ustosunkowaniu się do zastrzeżeń kierowcy wobec sposobu ważenia. Obecny podczas kontroli kierowca pojazdu nie zgodził się z decyzją i zarzucił organowi I instancji, że nie zezwolono na ponowne ważenie. Mając na uwadze jakość techniczną wagi, jej wyposażenie w szereg zabezpieczeń gwarantujących prawidłowość procesu ważenia, a także wskazane wyżej świadectwa legalizacji trzeba stwierdzić, że żądanie ponownego ważenia jest bezzasadne i organ nie miał obowiązku dokonywania kolejnego pomiaru. Należy też uznać, że protokół kontroli słusznie przyjęto za podstawę ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła także, że nie była należycie reprezentowana i nie mogła wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów. Sąd stwierdza, że podczas ważenia istotnie brak było osoby prawidłowo umocowanej do reprezentowania spółki, jednak brak ten nie stał się uchybieniem formalnym, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Wszelkie zarzuty strona mogła bowiem podnieść w odwołaniu i zostały one rozpatrzone przez organ II instancji. Ponadto trzeba zauważyć, że w niniejszej sprawie organy mogły odstąpić od bezwzględnego przestrzegania zasady wysłuchania stron zgodnie z art. 10 § 2 kpa. Wymaganie prawidłowej reprezentacji strony, które w zaistniałym kontekście sytuacyjnym nie byłoby racjonalne, pociągnęłoby za sobą dodatkowo niezwykle dotkliwe zakłócenia funkcjonowania organów celnych, co bez wątpienia groziłoby niepowetowanymi szkodami materialnymi w rozumieniu art. 10 § 2 kpa. Tym samym również i ten zarzut Skarżącej okazał się bezzasadny. Co do zarzutu skarżącej, że zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. utraciło moc w dniu 30 czerwca 2002 r., Sąd w całości zgadza się ze stanowiskiem organu w tym zakresie, zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę. Na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o miarach (Dz.U. nr 53 poz. 248 ze zm.), zatwierdzenie przyrządu pomiarowego jest decyzja administracyjną Prezesa Głównego Urzędu Miar, który do dnia 31 grudnia 2001 r. był centralnym organem administracji państwowej (art. 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o utworzeniu Głównego Urzędu Miar - Dz.U. nr 55 poz. 247 ze zm.). Zmiana ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych ustaw (Dz.U. nr 54 poz. 1800), Prezes GUM stał się organem administracji rządowej. W wykazie uchwał Rady Ministrów, zarządzeń i innych aktów normatywnych Prezesa Rady Ministrów, ministrów i innych organów administracji państwowej, które utraciły moc z dniem 3 marca 2001 r. ( MP nr 47 poz. 7820) Rada Ministrów nie wykazała, że zarządzenie nr 39 utraciło moc obowiązującą. Dlatego decyzja nr [...], wydana na powyższej podstawie prawnej nie utraciła ważności i można było dokonać pomiarów skarżącej na wadze dynamicznej, ponieważ w dacie ważenia posiadała ona ważne świadectwo legalizacji. Brzmienie art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia jest obligatoryjne. Jest ono również niezależne od ewentualnej winy sprawcy przekroczenia ciężaru, czy też od zachowania wymaganej masy całkowitej pojazdu, a jedynym i decydującym kryterium nałożenia kary jest fakt stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 1838/98, wyrok NSA z 13 maja 1998 r., sygn. akt II SA 358/98, wyrok NSA z 15 stycznia 1998 r., sygn. akt II SA 1189/97, wyrok NSA z 23 stycznia 1998 r., sygn. akt II SA 1327/97). Dla odpowiedzialności właściciela pojazdu za przekroczenie dopuszczalnych norm nie ma też znaczenia brak możliwości sprawdzenia nacisku osi pojazdu na drogę po załadunku (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 1998 r., sygn. akt II SA 1421/97). W tej sytuacji należy uznać, że wydanie zaskarżonego orzeczenia było zasadne. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji. /-/ J. Stankowski /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ E. Makosz-Frymus KP