III SA/Gl 1112/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Mirosław Kupiec po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi B. O. na uchwałę Zarządu Miasta R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skargi na uchwałę zarządu w sprawie zasad tworzenia niepublicznych zakładów opieki zdrowotnej postanawia odrzucić skargę. W piśmie z dnia [...] r. B. O. zawarł między innymi skargę na uchwałę Zarządu Miasta R. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie działań zmierzających do utworzenia niepublicznych zakładów opieki zdrowotnej, praktyk lekarskich i pielęgniarskich (położnych) na bazie likwidowanych samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej. Tutejszy Sąd, jako Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach, postanowieniem z dnia 6 października 2003 r. (sygn. akt II SA/Ka 1432/03) odrzucił tak określoną skargę jako przedwczesną ze względu na nie wyczerpanie środków zaskarżenia. Następnie B. O. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w piśmie z dnia [...] r. w sprawie wydanego postanowienia. W tym zakresie dnia 21.09.2005 r. Sąd postanowieniem (sygn. akt 3/II S.A./Ka 2895/03) odrzucił skargę o wznowienie postępowania nie uznając za zasadny zarzut pozbawienia strony możliwości działania wobec nie powiadomienia jej o terminie posiedzenia niejawnego, na którym zostało wydane orzeczenie. Wcześniej w toku postępowania skarżący złożył pismo z dnia [...] r. (nazwane uzupełnieniem skargi z dnia [...] r.), w którym zwrócił się o stwierdzenie w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. Z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm., zwaną dalej u.s.g.) nieważności powyższej uchwały z powodu jej niezgodności z prawem poprzez: - przekroczenie granic wyznaczonych przez art. 30 ust. 2 pkt 2 u.s.g., - wkroczenie w kompetencje rady gminy, ponieważ zdaniem skarżącego tylko rada może stanowić akty prawa miejscowego, z zarząd jedynie przepisy porządkowe (art. 40 i art. 41 u.s.g.) oraz - stosowanie zaskarżonej uchwały jako źródła prawa w rozstrzyganiu sprawy indywidualnej z zakresu administracji publicznej (art. 87 i art. 88 Konstytucji). Do tego pisma została dołączona kserokopia pisma Prezydenta Miasta R. dnia [...] r., którym organ ten ustosunkował się do zarzutu zawartego w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skierowanego w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. w związku z podjętą uchwałą Zarządu Miasta opisaną wyżej. W piśmie tym ustosunkowano się do podniesionych zarzutów. Ponadto stwierdzono, że od dnia podjęcia przedmiotowej uchwały upłynął rok, dlatego, według organu, zgodnie z art. 94 ust. 1 w związku z art. 101 ust. 4 u.s.g., skutkowało niemożnością stwierdzenia jej nieważności. W przedmiotowej sprawie skarżący w kolejnym piśmie z dnia [...] r. zwrócił się z prośbą o potraktowanie jego pisma z dnia [...] r. jako wniesionej w terminie skargi na uchwałę Zarządu Miasta R. z dnia [...] r. Nr [...] z powodu jej niezgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwaną dalej P.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W związku z tym skargą może być objęta jedynie decyzja ostateczna wydana w toku instancji. W przedmiotowej sprawie skarżącemu przysługiwało od decyzji organu pierwszej instancji zaskarżonej do Sądu odwołanie do Wojewody [...], jako organu drugiej instancji. Stosowne pouczenie było zawarte w zaskarżonej decyzji. Mimo prawidłowych pouczeń, a nawet wniesienia odpowiedniego odwołania w toku instancji skarżący złożył przedwcześnie skargę na decyzję organu pierwszej instancji. Dopiero od dnia doręczenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. zapadłej na etapie drugiej instancji stronie biegł termin do złożenia stosownej skargi. Tym samym skargę niniejszą jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.