I SA/Bk 280/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Włodzimierz Witold Kędzierski (spr.), Sędziowie sędzia NSA Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, Protokolant Urszula Zajko, po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. oddala skargę.- ygn. akt I SA/Bk 280/05 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2004r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. wszczął w stosunku do Pani J. K. postępowanie podatkowe w zakresie ustalenia wysokości dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów uzyskanych w 2001 roku, w związku z informacją dotyczącą zakupu przez J. K. samochodu osobowego marki BMW [...], rok produkcji 1998, za łączną kwotę 95.880,00 zł (wraz z podatkiem od czynności cywilnoprawnych). W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, decyzją z dnia [...] maja 2005 roku, Nr [...], Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. ustalił Pani J. K. wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2001 r. w kwocie 69.134,30 zł. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. wskazał, iż na podstawie złożonego przez J. K. zestawienia poniesionych wydatków i źródeł dochodów osiągniętych w 2001 r., ustalono łączną wysokość poniesionych przez nią w 2001 roku wydatków na kwotę 100.529,00 zł. Na podstawie złożonych przez J. K. zeznań podatkowych, organ podatkowy I instancji ustalił, iż w 2001 r. dysponowała dochodem w wysokości 8.349,58 zł. Poniesione w roku 2001 wydatki przewyższają przychody tego okresu łącznie o kwotę 92.179.42 zł (100.529,00 zł - 8.349,58 zł). Dokonując weryfikacji źródeł przychodu wskazanych przez J. K., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. uznał za niewiarygodne jej oświadczenie o dysponowaniu na dzień 01.01.2001r. kwotą 30.000,00 zł z tytułu umowy pożyczki otrzymanej od rodziców - Państwa W. i Z. F., w związku ze sprzedażą przez nich gospodarstwa rolnego położonego we wsi W., gmina S. Zdaniem organu podatkowego I instancji, J. K. nie przedstawiła żadnych dowodów źródłowych potwierdzających choćby pośrednio zaistnienie faktu, iż w/w sprzedaż gospodarstwa rolnego przez jej rodziców miała kiedykolwiek miejsce. Ostatecznie przyjęto, że J. K. mogła dysponować w 1983r. kwotą 25.000,00 starych złotych z tytułu sprzedaży części w/w gospodarstwa rolnego za Rep. [...] z dnia [...].09.1983r. oraz mogła posiadać w 1989r. kwotę 398.498,00 starych złotych tytułem otrzymanej spłaty pieniężnej od Pana Z. S., zgodnie z postanowieniem Sądu Wojewódzkiego z B. z dnia [...].05.1989r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. podniósł przy tym, że trudno byłoby przyjąć, iż w/w kwoty J. K.mogłaby w stanie nienaruszonym posiadać nieprzerwanie do roku 2001 i z tych funduszy dokonać zakupu samochodu osobowego marki BMW [...]. Biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy organ podatkowy I instancji, uznał również za niewiarygodne oświadczenie J. K., iż jej mąż - Pan J. K. mógł prowadzić działalność gospodarczą w zakresie handlu złotem i uzyskiwać z tego tytułu dochody pozwalające na poczynienie tak dużych oszczędności. Znajduje to potwierdzenie w piśmie przesłanym przez Urząd Miejski w B. z dnia [...].12.2004r., Nr [...], zgodnie z którym to pismem w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta B. nie figuruje i nigdy nie figurował Pan J. K. zamieszkały w B. przy ul. [...] jako osoba prowadząca działalność gospodarczą w zakresie handlu złotem. Organ podatkowy przyjął także, iż kwoty pobieranej przez Pana J. K. renty z tytułu niezdolności do pracy w latach 1997 - 1999 były niższe od przeciętnej kwoty renty obowiązującej w Polsce w tym samym okresie według danych opublikowanych w Rocznikach Statystycznych Rzeczypospolitej Polskiej. Zebrany materiał dowodowy nie wskazuje również na to, aby w latach wcześniejszych Pan J. K. mógł pobierać wyższe kwoty renty z tytułu niezdolności do pracy od przeciętnych kwot, które obowiązywały w w/w okresie i były ogłaszane w Rocznikach Statystycznych. Przeciwnie, na podstawie powyższych wyliczeń należy przypuszczać, iż kwota renty podatnika była niższa od kwot ogłaszanych w Rocznikach Statystycznych RP i stanowiła średnio ok. 65,20% (według wyliczenia 67,9% + 64,9% + 62,8% : 3) przeciętnej miesięcznej kwoty renty z tytułu niezdolności do pracy obowiązującej w Polsce w tym samym okresie. Stąd też uznano za nieprawdziwe oświadczenie J. K. iż jej mąż, który otrzymywał przecież bardzo niskie kwoty miesięcznej renty, mógł pozwolić sobie na poczynienie tak dużych oszczędności w kwocie 18.000 zł. Na podstawie złożonych do Drugiego [...] Skarbowego w B. rocznych zeznań podatkowych PIT-40 za lata 1995 - 1996, informacji PIT-11 za 1997r. oraz zeznań o wysokości osiągniętego dochodu PIT-30 i PIT-37 za lata 1998 – 2001, organ podatkowy I instancji ustalił, że osiągnięty w latach 1995 - 2001 dochód po opodatkowaniu i po pomniejszeniu o wydatki na składki na ubezpieczenie społeczne i wydatki mieszkaniowe (remont) oraz wydatki na odpłatne świadczenia zdrowotne Pani J. K. wyniósł 42.369,49 zł. Na podstawie opisanych dowodów trudno byłoby przyjąć i uznać za wiarygodne twierdzenie, iż możliwe było zaoszczędzenie kwoty 32.000,00 zł przez okres ok. 25 lat pracy, przyjmując, iż średnie miesięczne wynagrodzenie netto J. K. ze stosunku pracy w latach 1995 - 2001 wynosiło ok. 504 zł. Nie dano zatem wiary jej zeznaniom, iż mogła ona odkładać połowę swojej miesięcznej pensji i poczynić takie oszczędności. Zdaniem organu podatkowego, cała w/w kwota została wydatkowana na pokrycie bieżących kosztów utrzymania rodziny, tj. m.in. na wyżywienie, zakup ubrań i obuwia, użytkowanie mieszkania i nośników energii, leczenie, transport, wypoczynek, eksploatację sprzętu RTV, podróże oraz na zakup innych towarów i usług potrzebnych do normalnej egzystencji. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. uznał również za niewiarygodne oświadczenie Pani J. K. o dysponowaniu kwotą w wysokości 5.000,00 $ USA, pochodzącą od zamieszkałego w Chicago szwagra. Samo przedłożenie kilku świątecznych kart pocztowych przesłanych przez Pana J. K. ze Stanów Zjednoczonych i samo tylko ograniczenie się Pani J. K. do oświadczenia, iż razem z tymi kartami pocztowymi szwagier przesyłał jej pieniądze, nie stanowi wystarczającego dowodu, iż w rzeczywistości takie wypłaty miały miejsce. W szczególności, iż w/w karty pocztowe nie są datowane. Nie wiadomo też czy zostały wysłane przed rokiem 2001, czy w okresie późniejszym. Stąd też J. K. zdaniem organu podatkowego I instancji nie mogła dysponować kwotą 5.000,00 $ USA i przeznaczyć ją następnie na zakup w dniu 08.10.2001r. samochodu osobowego marki BMW [...] o numerze rejestracyjnym [...], rok produkcji 1998. Od powyżej decyzji odwołanie złożyła J. K., wnosząc o jej uchylenie. Decyzji organu podatkowego I instancji zarzuciła naruszenie art. 122 ordynacji podatkowej, poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy i oparcie się w większości wskazywanych okoliczności jedynie na przypuszczeniach. Organ I instancji zdaniem odwołującej w sposób błędny i wybiórczy ocenił oświadczenie odwołującej się o posiadaniu kwoty 18.000 zł z tytułu oszczędności poczynionych przez męża. Organ I instancji dokonując weryfikacji mimo, iż powołał się na fakt otrzymywania przez męża odwołującej się renty od 1976r roku, do wyliczeń wziął jedynie okres 1997-1999r. J. K. nie zgodziła się również z twierdzeniem organu, że nie zgromadziła kwoty 5000 $ USA. Podniosła, iż z jej oświadczenia, popartego przedstawionymi kartami świątecznymi z zawierającymi autentyczne zapiski z USA wynika, że takie kwoty w dolarach otrzymywała. Dodatkowo organ mógł przesłuchać jako świadka syna, który potwierdziłby tę okoliczność. Ponadto odwołująca się ujawniła, że prawdziwe i główne źródło jej dochodu pochodzi z faktu, iż od połowy lat osiemdziesiątych trudniła się nierządem. Decyzją z dnia [...] lipca 2005 roku, Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej kwoty 24.000 zł i ustalił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2001 rok w kwocie 45.134,30zł. W pozostałej części w/w decyzję utrzymał w mocy. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w B. organ pierwszej instancji słusznie nie dał wiary temu, iż odwołująca się dysponowała kwotą 18.000 zł pochodzącą z oszczędności zmarłego męża. Mąż, J. K., zmarły 16 sierpnia 1999r., od 1976r. pobierał rentę inwalidzką z tytułu niezdolności do pracy. Jak obliczył Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. jej wysokość była zdecydowanie niższa niż przeciętne kwoty renty obowiązującej w Polsce w tym okresie. Zgodnie z pismem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004r., Pan J. K. nigdy nie figurował również w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta B. W tym stanie zebranie kwoty 18.000 zł jest mało prawdopodobne. Ponadto jak zauważył organ podatkowy odwoławczy, J. K. nie powołuje się w odwołaniu na to, że mąż handlował złotem, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż w/w kwotę zgromadził z renty inwalidzkiej. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w B., odwołująca się mijała się z prawdą twierdząc w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji, iż otrzymała od swoich rodziców pożyczkę w kwocie 30.000 zł. Zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że taka pożyczka nie miała miejsca, czego J. K. nie kwestionuje w odwołaniu. Nie uprawdopodobniła także, że w 2001r. dysponowała kwotą 5.000 USD, która pochodzić miała z prezentów przekazanych przez szwagra Pana J. K. zamieszkałego w Chicago w Stanach Zjednoczonych. Organ podatkowy odwoławczy nie dał także wiary temu, że prawdziwym i głównym źródłem dochodów Pani J. K. było trudnienie się nierządem. Powyższy argument odwołująca się podniosła dopiero w odwołaniu, kiedy to znana była już wysokość podatku, a zwłaszcza dokonana w decyzji ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego. Czerpania dochodów z nierządu nie potwierdzają żadne dowody. Nie zostało to uprawdopodobnione, choćby przez podanie personaliów świadków, którzy mogliby potwierdzić te wyjaśnienia. Po zapoznaniu się z całością dowodów zgromadzonych w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w B. uznał jednak, że należy uwzględnić zarzut J. K. o dysponowaniu kwotą 32.000zł z tytułu oszczędności ze stosunku pracy i zmniejszyć wysokość ustalonego w zaskarżonej decyzji podatku. Wskazał, że do roku 2001 odwołująca się była zatrudniona nieprzerwanie od 25 lat (od roku 1976) w Banku [...]. w B. Tak długi okres zatrudnienia mógł być podstawą do gromadzenia oszczędności. Dyrektor Izby Skarbowej w B. zauważył, że w badanym roku 2001 wydatki J. K. na bieżące utrzymanie, bez wydatków związanych z zakupem samochodu (cena zakupu, podatek od czynności cywilnoprawnych, ubezpieczenie OC, zakup paliwa) wynosiły 4.160 zł, i były ponad dwukrotnie mniejsze niż zeznany w tym roku dochód w wysokości 8.349,58 zł. Uprawdopodobnia to założenie, że i w latach poprzednich, kiedy to odwołująca się nie miała nadzwyczajnych wydatków (zakup samochodu), czego organ pierwszej instancji nie zweryfikował, była w stanie poczynić oszczędności z wynagrodzenia ze stosunku pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, J. K. wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B., zarzucając jej naruszenie art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 122 ordynacji podatkowej, poprzez brak dogłębnej analizy tejże sprawy, nieuwzględnienie interesu społecznego i jednostki w mojej osobie i wydanie decyzji bez zastosowania zasad współżycia społecznego. Skarżąca argumentuje, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wskazała na szereg uchybień i nieprawidłowości w postępowaniu tego organu, które miały wpływ na wynik całej sprawy, jednakże Dyrektor Izby Skarbowej w B. uwzględnił tylko jeden zarzut. W opinii Pani J. K. naruszenie w/w przepisów prawa nastąpiło poprzez nie danie wiary przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. temu, że prawdziwym i głównym źródłem jej dochodów było trudnienie się nierządem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wnosił o jej oddalenie. Jego zdaniem nie można się zgodzić z twierdzeniem skarżącej, że w trakcie postępowania doszło do naruszenia art. 122 ustawy- Ordynacja podatkowa. Organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia sprawy. Uwzględnione zostały wszystkie źródła zgromadzonego majątku, jeśli tylko zostały poparte jakimikolwiek wiarygodnymi dowodami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle przepisów art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.05.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Mając na uwadze wyżej opisany wyżej stan faktyczny, Sąd w niniejszej sprawie nie stwierdził naruszenia prawa, a tym samym podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. Podstawę materialnoprawną do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy art. 20 ust.3 i art. 30 ust.1 pkt 7 ustawy z dnia 26.07.1991r.- o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r., Nr 14, poz.176 ze zm). Przepis art. art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wprowadził restrykcyjną instytucję opodatkowania przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach bądź pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Ich wysokość ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Stawka ryczałtowego podatku dochodowego od dochodów z nie ujawnionych źródeł przychodów lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach określona została na poziome 75 % dochodu (art. 30 ust.1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Z uwagi na restrykcyjność omawianej instytucji, ustalanie dochodu ze źródeł nieujawnionych powinno być przeprowadzone ze szczególną starannością w zakresie prowadzonego postępowania dowodowego, a w szczególności dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych. Zgodnie z art. 122 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.), organy podatkowe mają obowiązek podjąć wszelkie niezbędne działania w toku postępowania podatkowego, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w tym postępowaniu. Rozwinięciem tej zasady jest reguła wyrażona w art. 187 ustawy- Ordynacja podatkowa. Organ podatkowy mianowicie jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W istocie więc, organ podatkowy w celu ustalenia wysokości wydatków oraz wartości zgromadzonego mienia musi dokonać kompleksowej analizy wszelkich posiadanych i zgromadzonych w tym zakresie danych i informacji oraz rozważyć wszystkie okoliczności w oparciu, o które uznaje dowody w sprawie za wiarygodne lub odmawia im wiarygodności. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe uczyniły to, wszechstronnie analizując złożone przez skarżącą oświadczenia do protokołu oraz zestawienie w sprawie poniesionych wydatków i źródeł dochodów, roczne zeznania podatkowe za lata 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, zeznania świadka W. K. Sposób rozumowania organów podatkowych, w tym zwłaszcza organu odwoławczego, pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Wywody organu II instancji są spójne, konsekwentne i poprawne. Należy zauważyć, że skarżąca w toku postępowania podatkowego nawet nie uprawdopodobniła, że mogła dysponować zadeklarowanymi środkami pieniężnymi na zakup przedmiotowego pojazdu samochodowego. Jej twierdzenia o uzyskaniu od rodziców pożyczki w kwocie 30.000 zł, dysponowaniu kwotą 5.000 $ USA, pochodzącą z prezentów przekazanych jej przez szwagra zamieszkałego na terenie Stanów Zjednoczonych, kwotą 18.000 zł, zgromadzoną przez męża skarżącej z renty oraz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu złotem- są gołosłowne. Na poparcie swojej argumentacji skarżąca nie przedstawiła żadnych racjonalnych dowodów. Jak się nawet okazało Pan J. K. nie figurował w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta B. Materiał dowodowy nie wskazuje również, że możliwe było zgromadzenie przez skarżącą i jej męża kwoty 18.000 zł z tytułu renty pobieranej przez J. K. Organy podatkowe w sposób logiczny zinterpretowały i przeanalizowały dochód z tego tytułu osiągnięty przez męża skarżącej w latach 1997-1999, wyrażając jednocześnie, konsekwentny i poparty danymi zawartymi w Rocznikach Statystycznych RP pogląd, co do możliwej wysokości renty Pana J. K. w latach wcześniejszych. Nieracjonalny w świetle niniejszej sprawy jest także argument skarżącej, iż głównym źródłem jej dochodów było trudnienie się nierządem. Organ podatkowy odwoławczy słusznie zauważył, że powyższy argument J. K. podniosła dopiero w odwołaniu od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B., kiedy to znana była już wysokość podatku, a także dokonana została w decyzji ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego. Organy podatkowe wykazały istnienie przesłanki ustalenia przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Został bowiem stwierdzony brak pokrycia poniesionych przez skarżącą w roku podatkowym 2001 wydatków w mieniu zgromadzonym w tym roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Jeżeli w postępowaniu podatkowym, dotyczącym dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu, zostanie stwierdzone poniesienie wydatków przekraczających zeznany dochód, to wówczas na podatniku ciąży wykazanie, iż wydatki te znajdują pokrycie w określonych źródłach przychodów lub w posiadanym majątku (patrz wyrok NSA w Warszawie z dnia 31.07.2001, III SA 643/00, opublikowany w Przeglądzie Podatkowym 2001/11/63). Powyższe ma swoje źródło w zasadzie rozkładu ciężaru dowodu, albowiem to strona ma obowiązek wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzi skutki prawne. Zebrane w trakcie przedmiotowego postępowania podatkowego dowody podlegały swobodnej ocenie organów podatkowych, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 191 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r., nr 8, poz.60 ze zm.). Aby ocena materiału dowodowego była swobodna, powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego. Rozumowanie zaś, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych, powinno być zgodne z regułami logiki i doświadczenia życiowego. Swobodna ocena dowodów nie może przy tym oznaczać dowolności. Kiedy zostaną spełnione powyższe kryteria, prawa podatnika w postępowaniu podatkowym są należycie zabezpieczone. Podsumowując dotychczasowe rozważania, należy zauważyć, iż organy podatkowe, zwłaszcza organ odwoławczy, oceniły w sposób swobodny materiał dowodowy zaoferowany przez skarżącą. Organy podatkowe pierwszej i drugiej instancji dokonały porównania z jednej strony wydatków i wartości mienia zgromadzonego w 2001 roku, a z drugiej - mienia zgromadzonego w tymże roku i w latach poprzednich pochodzącego z przychodów opodatkowanych i wolnych od opodatkowania. Organy podjęły niezbędne czynności dla prawidłowego i w pełni obiektywnego ustalenia dochodów i wydatków, a zgromadzone w sprawie dowody zostały poddane wszechstronnej i wnikliwej ocenie (znajduje to odniesienie w dowodach znajdujących się w aktach sprawy). Sam fakt, że J. K. w inny sposób oceniała te dowody, nie może wskazywać na błędne rozumowanie organów podatkowych. Nadmienić przy tym trzeba, że stanowisko skarżącej i jej twierdzenia ewoluowały w toku postępowania podatkowego, co zostało zauważone przez organy. Analiza materiału dowodowego przeprowadzona przez organy podatkowe uprawnia więc do przyjęcia, iż skarżąca nie mogła w 2001 roku dysponować oszczędnościami pozwalającymi na dokonanie kupna pojazdu marki BMW [...], rok produkcji 1998, za łączną kwotę 95.880,00 zł. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu decyzja Dyrektora Izby Skarbowej odpowiada prawu. Organ odwoławczy wbrew twierdzeniu skarżącej nie naruszył art. 122 ustawy - Ordynacja podatkowa. Dlatego też, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art.151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).