II SA/Op 358/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. asesor sądowy Grażyna Jeżewska Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2006r. sprawy ze skargi L. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie 1) uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą Starosty [...] z dnia [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja w całości nie może być wykonana, 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., na rzecz L. C. kwotę 50 zł (pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Starosta [...] decyzją z dnia 6 marca 2000r. wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) udzielił pozwolenia na użytkowanie części rozbudowanej budynku mieszkalnego B. R. Decyzję tę utrzymał w mocy Wojewoda [...]. W wyniku zaskarżenia powyższych decyzji przez L. C., Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 7 marca 2002r., sygn. akt II SA/Wr 1285/2000, uchylił decyzję organu pierwszej i drugiej instancji. Sąd uznał przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe za niewystarczające i nakazał organom wyjaśnienie przy ponownym rozpoznaniu, czy dokonana rozbudowa budynku i zalewanie budynku sąsiedniego, należącego do skarżącego, pozostają ze sobą w związku przyczynowym. Sąd jednocześnie podkreślił, że zastosowanie przepisu art. 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane może mieć miejsce wtedy, gdy obiekt budowlany nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym wypadku – sąsiada L. C. Po otrzymaniu powyższego wyroku, Starosta [...] przeprowadził ponownie postępowanie w sprawie wszczętej z wniosku B. R. i decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 59 § l ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126, ze zm.), udzielił pozwolenia na użytkowanie inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalnego, zlokalizowanego w Z. przy ul. [...], na działce - nr ewid. gr. [...]. W uzasadnieniu organ podał, iż B. R., wykonując obowiązek wynikający z treści art. 55 ust. l pkt 3 ustawy Prawo budowlane, wystąpiła w dniu 23 grudnia 1999r. z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji. W dniu 25 czerwca 2002r. przeprowadzone zostały oględziny obiektu, w trakcie których stwierdzono wykonanie inwestycji zgodnie z wydanymi decyzjami właściwych organów oraz to, że teren budowy został uporządkowany. Ustosunkowując się do zarzutów L. C., że poprzez wykonanie w/w rozbudowy, jego budynek jest zalewany, a rozbudowa została wadliwie wykonana, organ wskazał, że w oparciu o dokumenty z Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej oddział [...] - dotyczące najobfitszych opadów występujących w miejscowości Z. w latach 2000, 2001 i w I półrocze 2002r. nie stwierdzono, aby L. C. w tym okresie podnosił sprawy zalewania budynku (dotyczy opadów z dnia 15-16- lipca 2000r., 17 lipca 2001r. 20 lipca 2001 r., 24 czerwca 2002r.). Ponadto z akt szkody Towarzystwa Ubezpieczeń i Reasekuracji [...] S.A. nie wynika jednoznacznie, jakie pomieszczenia uległy zalaniu i jaka była bezpośrednia przyczyna zalania, bowiem sprzeczne są stanowiska tego Towarzystwa w pismach z dnia 1 lipca 2002r. oraz w decyzji nr [...], z dnia 15.07.2000r., którą początkowo odmówiono a następnie po uwzględnieniu odwołania wypłacono odszkodowanie L. C., po przedłożeniu przez skarżącego oceny stanu technicznego jego budynku, opracowanej przez inż. J. K. Organ dodał, że przedłożona ubezpieczycielowi ocena nie jest poparta przepisami prawa. Organ podniósł, że na ścianach i sufitach (w górnych powierzchniach ścian) nie stwierdzono śladów zalania budynku u L. C., a występowały od dołu - od posadzki i na wysokość 0,50 do 1,80 m wysokości. W przypadku zalewania budynku C. przez inwestycję R. powinny występować ślady wilgoci, zacieki na stropach i ścianach pod sufitem - czego nie stwierdzono. Brak natomiast dostępu do pomieszczeń L. C. przez uprawnionego eksperta B. R. był niemożliwy z uwagi na odmowę z dnia 1 sierpnia 2002r., kierowaną do Prywatnego Biura Projektów, dot. ustalenia przyczyn zalewania budynku skarżącego. L. C. odwołał się od powyższej decyzji, podnosząc, że wydana decyzja jest powtórzeniem decyzji pierwotnej z dnia 6 marca 2000r. a zawarte w niej dywagacje na temat Towarzystwa Ubezpieczeniowego są odbieganiem od głównego wątku z wyroku NSA z dnia 27 marca 2002r. i w związku z tym oczekuje rozbiórki rozbudowanego budynku niezgodnie z przepisami. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2003r., wydanym na podstawie art. 134 kpa stwierdził niedopuszczalność wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia podniósł, iż w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na użytkowanie stroną pozostaje wyłącznie wnioskodawca (inwestor, właściciel, zarządca nieruchomości), gdyż tylko on ma interes prawny w tego rodzaju postępowaniu. Właściciel działki sąsiadującej z terenem inwestycji nie posiada w nim przymiotu strony, w rozumieniu art. 28 kpa, co potwierdza też obowiązujący od dnia 11 lipca 2003r przepis art. 59 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. W wyniku zaskarżenia powyższego postanowienia, WSA w Opolu wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2005r., sygn. akt. II SA/Wr 1943/03 uchylił zaskarżone postanowienie, z powodu naruszenia przez organ art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd stwierdził, że wprawdzie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. rozstrzygał w czasie, gdy obowiązywała już (od dnia 11 lipca 2003r.) nowa regulacja prawna, a mianowicie art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), zawężający krąg stron postępowania w sprawie o pozwolenie na użytkowanie jedynie do inwestora, niemniej jednak - z mocy art. 7 ust. l ustawy z dnia 27 marca 2002r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz.718) - do sprawy wszczętej przed dniem wejścia w życie tej ustawy, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszym przypadku, zastosowanie miały dotychczasowe przepisy. W tej sytuacji organ odwoławczy winien był rozpatrzyć odwołanie merytorycznie od decyzji z dnia [...] i podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, gdyż miała ona moc wiążącą dla tego organu. Na skutek wydanego wyroku z dnia 28 kwietnia 2005r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] udzielającą pozwolenia na użytkowanie części rozbudowanej budynku mieszkalnego zlokalizowanego w Z. przy ul. [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż badając ponownie przedmiotową sprawę nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania L. C., bowiem organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował procedurę pozwolenia na użytkowanie, stosując i nie naruszając art. 51 ust. 1 pkt 2; art. 55ust. 1 pkt 3 i art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ podniósł, że B. R. przedłożyła wymagane dokumenty, organ I instancji przeprowadził kontrolę inwestycji. Nadto Wojewódzki Inspektor wskazał, że organ poczynił dalsze ustalenia co do wpływu już zrealizowanej inwestycji, w oparciu o postępowanie legalizacyjne toczące się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w powiecie [...], co pozwoliło na stwierdzenie, że obiekt został wykonany prawidłowo, spełnia wymagania wynikające z przepisów prawa oraz odpowiada przedłożonym dokumentom. Takie ustalenia musiały zakończyć się wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Należy bowiem mieć na względzie fakt, że w toku postępowania prowadzonego na wniosek inwestora organ władny jest jedynie zbadać, czy odpowiada on wymaganiom formalnym (jego kompletność), a następnie protokolarnie potwierdzić zgodność obiektu z planami realizacyjnymi. Na etapie postępowania o pozwolenie na użytkowanie wydawane w oparciu o art. 55 ust. l pkt 3 Prawa budowlanego, organ nie jest władny podejmować decyzji o rozbiórce obiektu, jak żąda tego skarżący. Jeżeli inwestorka zadośćuczyniła przepisom prawa, organ musiał wydać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. L. C. wniósł skargę na powyższą decyzję, żądając jej uchylenia. Stwierdził, ze organy orzekające nie zbadały trafności jego uwag, odmiennie i zarazem na niekorzyść skarżącego rozpoznały sprawę. Powtórzył, że inwestycja zrealizowana przez B. R., z istotnym odstępstwem od pozwolenia budowlanego, a tym samym, z naruszeniem prawa powoduje zalewanie jego budynku, sąsiadującego ścianami ze spornym budynkiem, co zdaniem skarżącego potwierdzają zawilgocone ściany i zacieki. Dodał, że organy swoim działaniem doprowadziły do pogwałcenia jednej z podstawowych zasad państwa prawa, gdyż zignorowały obowiązujące oceny prawne zawarte w zapadłych w tej sprawie wyrokach Sądu, w tym z dnia 7 marca 2002r. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga zasługuje na uwzględnienie. Na zasadzie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa wyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym, podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W ramach kontroli legalności, sąd administracyjny powinien wybrać właściwy sposób rozstrzygnięcia skargi, przewidziany w przepisach art. 145 – 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu (...), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie postępowanie administracyjne o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, zostało wszczęte na wniosek inwestora, złożony w dniu 23 grudnia 1999r., a zaskarżone decyzje wydane były w oparciu o przepisy art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.), wg stanu prawnego sprzed 11 lipca 2003r. Przepisy ustawy Prawo budowlane były kilkakrotnie nowelizowane, jednakże jak wskazał tutejszy Sąd w wyroku z dnia 28 kwietnia 2005r., sygn. akt II SA/Wr 1943/03, stosownie do postanowień art. 7 ust. l ustawy z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718), do sprawy wszczętej przed dniem wejścia w życie tej ustawy, a z taką sytuacją mamy do czynienie w niniejszym przypadku, zastosowanie miały dotychczasowe przepisy. Jak powyżej zasygnalizowano, zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji swoje decyzje oparli na podstawie art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego, wg brzmienia dotychczasowego, a zatem zgodnie ze wskazaniem Sądu, zawartym w wyroku z 28 kwietnia 2005r. Podkreślić wypada, że w tym wyroku Sąd nie dokonywał oceny legalności wydanych decyzji, lecz przedmiotem oceny było postanowienie o niedopuszczalności odwołania przez skarżącego. W tym miejscu należy zauważyć, że decyzje wydane w sprawie stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania sądowego, są już po raz drugi przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. W związku z uchyleniem przez NSA decyzji I i II instancji, w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 7 marca 2002r., sygn. akt II SA/Wr 1285/2000, Sąd zawarł ocenę prawną wskazując na niewystarczające postępowanie dowodowe i nakazał organom "..Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organów będzie ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości, czy dokonana przez inwestorkę rozbudowa budynku i zalewanie budynku skarżącego pozostają ze sobą w związku przyczynowym i czy wynika to z niezgodnego z prawem budowlanym i przepisami wykonawczymi prowadzenia inwestycji." Sąd jednocześnie podkreślił, że zastosowanie przepisu art. 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane może mieć miejsce wtedy, gdy obiekt budowlany nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym wypadku – sąsiada L C. W dalszych zatem rozważaniach, co do decyzji zaskarżonej i decyzji organu I instancji z [...] nie można pominąć okoliczności przywołanego wyżej wyroku NSA z 2002r., bowiem na zasadzie art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, Nr 240, poz. 2052), ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004r., z zastrzeżeniem art. 100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Przywołany przepis szczególny, na użytek reformy sądownictwa administracyjnego zawarł regulację odpowiadającą zasadzie związania oceną prawną wyrażoną w art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Odpowiednikiem tego artykułu jest przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przystępując do oceny zaskarżonych decyzji, należy podkreślić, że okoliczność tę sąd administracyjny bierze z urzędu pod uwagę, niezależnie od tego czy została w skardze podniesiona (por. postanowienie NSA z 25 maja 2001r., V SA 355/01, LEX nr 57181). W rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnotował fakt wydanego w tej samej sprawie wyroku NSA z 2002r. Również WSA w wyroku z dnia 28 kwietnia 2005r., zawarł stwierdzenie, że "... organ odwoławczy winien był podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sadu administracyjnego, gdyż miała ona moc wiążącą dla tego organu". Stąd oceniając zaskarżoną decyzję należało zważyć, czy przy ponownym wydaniu decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie, organy administracji publicznej zastosowały się do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w przywołanym wyżej wyroku. Nie tylko organ, ale i sąd rozpatrując przedmiotową sprawę ponownie, obowiązany jest także zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach (zob. wyrok NSA z 16 grudnia 1998r., I SA 977/98, LEX nr 44656 oraz wyrok NSA z 27 listopada 1998., I SA 1015/98, LEX nr 45119). Powtórzyć jeszcze raz przyjdzie, że w ocenie prawnej zawartej w przywołanym, w tej sprawie wyroku NSA z dnia 7 marca 2002r., - ze względu na zapewnioną ochronę interesu osób trzecich - wskazaniem dla organu była powinność ustalenia "w sposób nie budzący wątpliwości", czy dokonana przez inwestorkę rozbudowa budynku i zalewanie budynku skarżącego pozostają ze sobą w związku przyczynowym i czy wynika to z niezgodnego z prawem prowadzenia inwestycji. Podkreślić bowiem należy, że dla dochowania powyższego wskazania, organy prowadzące tę sprawę powinny podjąć wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego spornej sprawy (zasada prawdy obiektywnej – art. 7 kpa). Zasada ta jest realizowana przede wszystkim przez przepisy normujące postępowanie dowodowe, a zwłaszcza przez art. 77 § 1 kpa, nakazujący organom administracji zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, oraz art. 80 kpa, nakazujący ocenę faktu udowodnienia poszczególnych okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu w danej sprawie, należy w pierwszej kolejności podać fakty, które organ uznał za udowodnione, a następnie dokonać oceny przyjętego stanu faktycznego w świetle konkretnych przepisów prawa (art. 107§3 kpa). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z lektury akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji po otrzymaniu wyroku NSA z 2002r., przeprowadził postępowanie dowodowe jednakże oba organy orzekające nie wykazały w sposób nie budzący wątpliwości, że wykonana inwestycja i zalewanie budynku skarżącego nie pozostają ze sobą w związku przyczynowym oraz że podnoszone zalewanie nie wynika z niezgodnego z prawem prowadzenia spornej inwestycji. Wprawdzie organy zgodnie stwierdzają, że z orzeczenia o stanie technicznym wykonanych robót wynika, iż rozbudowa jest zgodna z obowiązującym prawem, jednakże to orzeczenie nie daje odpowiedzi na sporną kwestię, wpływu inwestycji na podnoszone przez skarżącego zalewanie jego lokalu. Wątpliwości tej nie usunęła również przeprowadzona przez organ korespondencja i otrzymane wyjaśnienia od ubezpieczyciela lokalu skarżącego, co organ sam podkreślił, iż pisma TUiR S.A. [...] zawierają sprzeczne stanowiska. Ponadto zebrane dokumenty z Instytutu Meteorologi i Gospodarki Wodnej przedstawiają okresy najobfitszych opadów w miejscowości położenia budynku inwestora i skarżącego, a brak zgłoszenia w tych okresach szkód przez skarżącego nie przesądzają jednoznacznie o braku związku przyczynowego pomiędzy zalewaniem lokalu skarżącego a prowadzoną inwestycją polegającą na dokonanej rozbudowie budynku inwestora. Stwierdzenie organu, że skarżący pismem z dnia 1 sierpnia 2002r. odmówił dostępu do swoich pomieszczeń przez uprawnionego eksperta celem ustalenia przyczyn zalewania, jest nietrafne, bowiem cytowane pismo zawiera oświadczenie skarżącego o zbędności takiej czynności z powodu "...już dokonanej przez Starostwo Powiatowe w K.". W uzasadnieniu zaskarżonych decyzji organy wskazują na przeprowadzone oględziny w dniu 25 czerwca 2002r. i sporządzony protokół z tej czynności, jednak organ nie przyjmuje i nie nazywa pewnych części opisu jako ekspertyzę, co ewentualnie potwierdzałoby stanowisko skarżącego w przedmiocie zbędności kolejnych oględzin. W aktach sprawy brak jest natomiast opinii technicznej (ekspertyzy), która wskazywałaby na brak związku przyczynowego między podnoszonym zalewaniem lokalu mieszkalnego a zrealizowaną inwestycją. Sąd zauważa, że organ zobowiązał inwestora do przedłożenia ekspertyzy technicznej (oceny stanu technicznego) z uwzględnieniem wpływu na budynek sąsiedni L. C., ale nie podjął czynności umożliwiających zobowiązanej przeprowadzenia ekspertyzy w oczekiwanej kwestii. Organ mógłby być zwolniony z podjęcia czynności w tym kierunku, gdyby skarżący uniemożliwił jej przeprowadzenia. Jednakże w aktach sprawy brak jest potwierdzenia wskazanej przeszkody. Nie bez znaczenia natomiast pozostaje okoliczność podniesiona przez organ odwoławczy o dopuszczeniu w sprawie jako dowodu protokołu oględzin przeprowadzonych 22 maja 2003r. przez pracowników [...] Urzędu Wojewódzkiego, przy czym nie podaje na jaką okoliczność przywołuje ten dokument, który poprzedził pismo Wojewody [...] zawierające odpowiedź na skargę L. C. w przedmiocie załatwiania tej sprawy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazywał przepisy Prawa budowlanego, przywołując ich brzmienie –art. 51 ust.1 pkt ; art. 55 ust. 1 pkt 3; art. 59 ust.1- lecz nie zawarł umotywowanej oceny stanu faktycznego w świetle oceny prawnej zawartej w wyroku NSA z 2002r. Nie wskazały, jakie dowody i okoliczności w sposób nie budzący wątpliwości, świadczą o braku omawianego związku przyczynowego. Mając na uwadze zasadę związania wyrokiem, wskazanym jest powtórzyć, iż skoro w rozpoznawanej sprawie, pomimo podejmowanych czynności, organy administracji nie zastosowały się do oceny prawnej przedstawionej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2002r., stąd zarzuty skarżącego o braku respektowania wyroków w tej sprawie stały się zasadne, a opisane zachowanie organów orzekających musi skutkować uwzględnieniem skargi. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego i ocena całokształtu zebranego materiału dowodowego w tej sprawie o pozwoleniu na użytkowanie, powinno zmierzać do wykazania występowania wpływu lub braku zakresu wpływu dokonanej inwestycji na budynek skarżącego. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych wyżej rozważań Sądu, przy czym jeszcze raz podkreślić trzeba, iż obowiązkiem organu jest wykazanie w uzasadnieniu decyzji, wniosków i twierdzeń, które muszą znajdować oparcie w zebranym materiale dowodowym. Wobec powyższego należało, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzec jak w sentencji. Orzeczenie w przedmiocie wykonania decyzji oparto o art. 152, a orzeczenie o kosztach postępowania wynika z art. 200 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.