II SA/Po 967/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Małek (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 lutego 2006r. przy udziale sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "A" Sp. z o.o. z siedzibą w R. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia 12 kwietnia 2002r. Nr XXLV/425/2002 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o d d a l a s k a r g ę /-/A. Łaskarzewska /-/J. Szaniecka /-/St. Małek Rada Miejska w G. uchwałą nr XVIII/134/99 z dnia 26 listopada 1999r., na podstawie art. 12 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139) i art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 08 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 1996r. Nr 13, poz. 74) przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar położony przy ul. [...], obręb geodezyjny [...]. O przystąpieniu do sporządzenia planu Zarząd Miejski w G. na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zawiadomił właściwe organy i podmioty. Stosowny komunikat zamieszczony został w lokalnej prasie (tygodnik "[...]", "[...]") oraz w Urzędzie Miasta i Gminy w okresie od 03 grudnia 1999r. do 03 stycznia 2000r. Zarząd Miejski 09 sierpnia 2001r. zawiadomił właściwe organy i podmioty o przystąpieniu do sporządzania II wariantu planu miejscowego. W dniu 26 września 2001r. zatwierdzono projekt planu, przyjmując opłatę planistyczną w wysokości 20% wzrostu wartości nieruchomości. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przyjętej wersji został przesłany właściwym organom i podmiotom celem zaopiniowania i uzgodnienia. Do publicznego wglądu został wyłożony w Urzędzie Miasta w dniach od 10 do 31 grudnia 2001r., o czym poinformowano mieszkańców przez ogłoszenie w lokalnej prasie. Następnie projekt uchwały został przekazany do zaopiniowania odpowiednim komisjom Rady Miejskiej, które zaopiniowały go pozytywnie. Rada Miejska uchwałą nr XLV/425/2002 z dnia 12 kwietnia 2002r. na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 08 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przy ul. [...], obręb [...]. Zgodnie z treścią § 20 stawkę procentową służącą naliczaniu opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, określono na 30%. Zarząd Miejski na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, przekazał powyższą uchwałę wraz z dokumentacją planistyczną Wojewodzie W. w celu oceny zgodności z prawem. Wojewoda W. w dniu 29 kwietnia 2002r. uznał, iż uchwała jest zgodna z prawem. Treść uchwały została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 05 czerwca 2002r. Nr 77, pod pozycją 1999. Burmistrz G. w dniu [...] stycznia 2005r. wniósł do Wojewody W. o sprostowanie oczywistej omyłki i opublikowanie obwieszczenia w sprawie sprostowania § 20 uchwały poprzez zamieszczenie właściwego brzmienia tego przepisu, w którym stawka służąca naliczeniu opłaty wynosi 20%. W uzasadnieniu wskazano, iż brzmienie uchwały w tym zakresie jest niezgodne z w/w projektem. Wojewoda W. pismem z dnia [...] lutego 2005r. odmówił sprostowania uchwały. Podkreślił, iż § 20 przewiduje stawkę procentową w wysokości 30%. Rada Gminy może ustalać wysokość opłaty planistycznej w sposób samodzielny, a więc niezależnie od wielkości zaproponowanej w projekcie uchwały. Przepis art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. Nr 62, poz. 718 ze zm.) umożliwia sprostowanie błędów w ogłoszonym tekście aktu prawnego. Sprostowanie nie może jednak prowadzić do merytorycznej zmiany tekstu aktu prawnego, a taką zmianą jest zmiana stawki procentowej, służącej naliczeniu opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przedsiębiorstwo "A" Sp. z o.o. w R. pismem z dnia [...] kwietnia 2005r. wezwało Radę Miejską do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego. W uzasadnieniu spółka podniosła, że przedmiotowa uchwała została podjęta w sposób wadliwy, a treść opublikowanej uchwały nie jest zgodna z treścią rzeczywiście podjętej uchwały. Rada Miejska udzielając odpowiedzi wskazała, iż wezwanie nie może być uwzględnione. Stwierdzono, iż zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego i po jego ogłoszeniu i wejściu w życie Rada Miejska nie może wpływać na jej treść. Burmistrz postanowieniem z dnia [...] maja 2005r. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawiesił postępowanie w sprawie naliczenia spółce "A" opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Spółka Przedsiębiorstwo "A" wniosła skargę na uchwałę z dnia 12 kwietnia 2002r. domagając się jej uchylenia w części dotyczącej przepisu § 20. Skarżąca stwierdziła, że jej żądanie jest wynikiem wszczętego postępowania o naliczenie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego w niniejszej uchwale. Treść uchwały w zakresie przepisu § 20 została – zdaniem skarżącej – "wadliwie podjęta" i na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym winna być uchylona. Rada Miejska wniosła o oddalenie skargi, podkreślając iż na obecnym etapie postępowania nie jest upoważniona do uchylenia uchwały w żądanym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z powyższego wynika, iż warunkiem skuteczności wniesionej skargi na uchwałę jest wykazanie, iż narusza ona interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę. Z akt sprawy wynika, iż [...] września 2004r. wszczęte zostało w urzędu postępowanie administracyjne w sprawie pobrania od Spółki z o.o. Przedsiębiorstwo "A" w R. jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości (działka nr [...] obręb geodezyjny [...]) w związku z uchwaleniem przez Radę Miejską w G. w dniu 12 kwietnia 2002r. (uchwała nr XLV/425/2002 Dz. Urz. opublikowana w Dzienniku Urzędowym województwa wielkopolskiego nr 2002/77/1999) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w G. przy ulicy [...] – obręb [...]. Przepis art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) stanowi, że jeżeli wartość nieruchomości wzrosła w związku z uchwaleniem planu miejscowego, a właściciel zbywa tę nieruchomość to wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. Zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Wskazany przepis określa maksymalną wysokość opłaty określoną w stosunku procentowym. Uchwała nie narusza tego wymogu. Podjęta została bowiem w granicach zakreślonych tym przepisem. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, iż narusza interes prawny skarżącej spółki. Zarzuty skargi odnoszące się do projektu uchwały przewidującej 20 a nie 30 procentową wysokość opłaty nie zasługują na uwzględnienie. Akty prawa miejscowego ustanawia rada gminy w formie uchwały (art. 41 ustawy o samorządzie gminnym). Plan miejscowy zgodnie z przepisem art. 14 ust. 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest aktem prawa miejscowego. Podstawą zatem oceny legalności (zgodnie z prawem) nie jest projekt tylko uchwała podjęta przez uprawniony organ gminy. Oryginał niniejszej uchwały, co jest bezsporne, zawiera w § 20 stawkę procentową w wysokości 30%. Powoływany przez stronę skarżącą obowiązek organów administracji publicznej uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 kpa) nie może być realizowany w oderwaniu od obowiązującej również te organy zasady praworządności, określonej w przepisie art. 6 kpa. Również więc i z tego punktu widzenia nie można uznać iż zaskarżona uchwała narusza prawo, a tym samym interes prawny strony skarżącej. Z tych powodów na podstawie przepisu art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji. /-/A. Łaskarzewska /-/J. Szaniecka /-/St. Małek kk