VI SA/Wa 1985/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędziowie Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2006r. sprawy ze skargi I. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz I. D. kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 92 ust 1, pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 Ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r.(Dz. U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.) oraz na podstawie 1p. 1.11.9. ust. 3 lit. c i 1p. 1.1.1. załącznika do w/w ustawy nałożył na I. D. - Wspólnika s.c. "B.", zwanego dalej skarżącym, karę pieniężną w łącznej wysokości 8300 złotych. Organ podjął w/w decyzję w związku z ustaleniem, iż w czasie przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2005 r. kontroli drogowej kierujący pojazdem m-ki [...] o nr rejestracyjnym [...] okazał używane nieprawidłowe wykresówki co spowodowało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 300 zł. Natomiast w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego stwierdzono, iż kierujący pojazdem nie był pracownikiem przedsiębiorstwa "B" a taki stan rzeczy zdaniem organu oznacza, iż wykonywany transport nie odbywał się w ramach przewozu na potrzeby własne. Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8000 zł. W odwołaniu od tej decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. skarżący podniósł, iż przewoził mięso z własnej ubojni do punktu sprzedaży w W., po pouczeniu naprawił błąd zatrudniając kierowcę na umowę o pracę, zarzucił też uniemożliwienie mu przez organ wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego oraz zgłoszenia żądań. Powołał się dodatkowo na swoją sytuację rodzinną oraz interes społeczny gdyż tak wysoka kara spowoduje konieczność likwidacji firmy. Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...], skierowaną do I. D. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, art. 4 pkt 3 i pkt 4a, art. 5 ust. 1 art. 87 ust. 1 w zw. Z art. 87 ust. 2, art. 92 ust 1 w/w ustawy, załącznika 1p. 1.1.1., 1p. 1.11.11 ust. b, ustawy kodeks pracy z dnia 26 czerwca 1974 r. (Dz. U. 98 nr 21 poz. 94 ze zm.), art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1885P.0008-0021), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 nr 92, poz. 879 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że w jego ocenie organ I instancji należycie dokonał oceny stanu faktycznego i subsumpcji przepisów ustawy o transporcie drogowym, a co za tym idzie zaskarżona decyzja jest prawidłowa. GITD podniósł, iż przełączniki grup czasowych były używane nieprawidłowo, a w dniu kontroli wykonywany był transport drogowy i przedsiębiorca winien był okazać wymaganą przepisami licencję. Nadto poinformował skarżącego o możliwości i trybie złożenia wniosku w przedmiocie umorzenia, odroczenia czy też rozłożenia na raty nałożonej kary. W skardze na tę tej decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie jako naruszającej przepisy art. 10 kpa, art. 7 kpa oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł także zarzut błędnej interpretacji przez organy administracji przepisów ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. W uzasadnieniu wskazał, iż nie kwestionuje kary za nieprawidłowe użycie tachografu którą uiścił, a jedynie karę w wysokości 8000 zł za brak licencji na wykonywanie transportu drogowego albowiem przewóz wykonywany był na potrzeby własne do którego posiadanie licencji nie jest wymagane. Dodał, iż kierowca był zatrudniony na podstawie umowy zlecenia co w jego rozumieniu oznacza, iż był jego pracownikiem. Zarzucił pozbawienie przez organ możliwości zapoznania się i odniesienia do zgromadzonego w sprawie materiału przed wydaniem decyzji. Nadto powtórzył uprzednio użyte argumenty odnośnie swojej sytuacji życiowej. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, ponawiając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz.1270) dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził naruszenie prawa, choć z przyczyn innych niż podnosił to skarżący. Istotą niniejszej sprawy jest w ocenie Sądu prawidłowe ustalenie przez organy administracyjne wszystkich stron postępowania. Jak wynika z akt I. D. przedłożył [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Drogowemu między innymi umowę spółki cywilnej z dnia [...] czerwca 2001 r. wraz z aneksem z dnia [...] października 2001 r. oraz aneksem z dnia [...] września 2004 r. z których to dokumentów wynika, iż skarżący prowadził działalność gospodarczą wspólnie z bratem W. D. do dnia jego śmierci a następnie wraz z matką E. D. na zasadach spółki cywilnej. Również inne dokumenty znajdujące się w aktach, choćby zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON z dnia [...] września 2004r. czy też zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] grudnia 2004r. dotyczą wspólników spółki cywilnej "B." S.C I. D., E. D. Jednak w postępowaniu administracyjnym nie zostało ustalone, kto jest w rzeczywistości przedsiębiorcą wykonującym transport drogowy i kto ponosi odpowiedzialność na naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Nie jest zatem jasne czy prawidłowo postępowanie toczyło się tylko z udziałem I. D. czy też powinna w nim również uczestniczyć E. D. Jeśli istotnie działalność gospodarczą prowadzą skarżący i jego matka w formie spółki cywilnej – to powinni oboje uczestniczyć w postępowaniu o nałożenie kary za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym albowiem podmiotami praw i obowiązków w stosunkach, w których występuje spółka cywilna, są wspólnicy. Przysługuje im zatem status strony zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym. Okoliczność ta nie została jednak wyjaśniona mimo, że właściwe określenie strony postępowania należy do podstawowych obowiązków organu administracji-przepis art. 7 k.p.a. nakazuje organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zasada ta jest realizowana głównie przez przepisy normujące postępowanie dowodowe, zwłaszcza przez art. 77 § 1, nakazujący zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału przez wymienione organy. W tym stanie rzeczy należy uznać, że organ z naruszeniem art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. nie ustalił wszystkich okoliczności sprawy i nie wyjaśnił kto powinien uczestniczyć w postępowaniu w charakterze strony, a takie uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy i jest wystarczającym powodem do uchylenia obu decyzji. Ze wskazanych wyżej względów stosownie do art. 145 § 1 p. 1 lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) Sąd uchylił obie decyzje i orzekł jak w sentencji. W myśl art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie 2 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.200 p.p.s.a.