I OSK 1080/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA: Leszek Włoskiewicz Sędziowie NSA Barbara Adamiak (spr.) Zygmunt Zgierski Protokolant Joanna Szcześniak po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 lutego 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 316/04 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie służby celnej - zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną Decyzją nr [...] z dnia [...], na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8a, art. 81 ust. 1 i 2, art. 81 ust. 1a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 72, poz. 802 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej w Katowicach zwolnił M. K. ze służby stałej w Izbie Celnej w [...] z dniem doręczenia decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie zostało wszczęte w związku z informacją przekazaną przez Prokuraturę w [...[, że 30 czerwca 2003 r. Prokurator skierował do Sądu Rejonowego w [...[ przeciwko funkcjonariuszowi akt oskarżenia o czyn z art. 231 § 1 k.k. Organ wskazał, że art. 25 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej zawiera obligatoryjne przesłanki, na mocy których dyrektor izby celnej winien zwolnić funkcjonariusza celnego. Z akt sprawy wynika, że przeciwko M. K. został wniesiony akt oskarżenia o popełnienie przestępstwa umyślnego określonego w art. 231 § 1 k.k. (sygn. akt w Sądzie Rejonowym 3 H 945/03), zatem w oparciu o art. 25 ust. 1 pkt 8a powołanej ustawy o Służbie Celnej zachodzą podstawy do zwolnienia funkcjonariusza ze służby celnej. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Celnej w Katowicach decyzją z [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby, utrzymał w mocy decyzję z [...] nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że pismo skarżącego z 7 stycznia 2004 r. potraktował jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż pismo strony wniesione do organu odwoławczego w terminie do złożenia odwołania i wyrażające niezadowolenie z decyzji podlega rozpatrzeniu jako odwołanie od decyzji bez względu na sformułowane w nim żądanie (art. 128 k.p.a.). Organ orzekający wskazał, że bezsporny jest fakt, iż w stosunku do odwołującego się w dniu 30 czerwca 2003 r. Prokuratura Rejonowa w [...[ skierowała akt oskarżenia o popełnienie przestępstwa określonego w art. 231 § 1 k.k. Jest to przestępstwo umyślne polegające na niedopełnieniu obowiązków w związku z wykonaniem czynności służbowych. W oparciu zatem o art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej zachodziły podstawy do zwolnienia funkcjonariusza ze służby celnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady, że prawo nie działa wstecz organ wywiódł, iż zasada ta odnosi się w szerokim zakresie do czynów przestępczych, które zostały popełnione w czasie jej obowiązywania, ale prawo karne wprowadza szereg wyjątków od tej zasady. Bezzasadny jest też zarzut naruszenia art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, gdyż jak podkreślił organ orzekający przedmiotowa sprawa nie była rozpatrywana w kategoriach winy czy też nie winy, bowiem uprawnienia te należą do niezawisłego Sądu. Organ orzekający badał jedynie czy w sprawie zaistniały przesłanki z art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej. W skardze M. K. wniósł o stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa i o orzeczenie, że decyzja ta w swej istocie jest bezskuteczna. Zarzucił naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej, poprzez jego zastosowanie jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy przepis ten wszedł w życie w dniu 10 lipca 2003 r. W uzasadnieniu skargi M. K. potwierdził fakt wniesienia przeciwko niemu aktu oskarżenia o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. Jednakże zarzucił, że art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej narusza zasadę z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. Zaskarżoną decyzją według skarżącego naruszono też zasadę niedziałania prawa wstecz, skoro postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte w dniu 22 sierpnia 2003 r., zaś akt oskarżenia został wniesiony do Sądu Rejonowego w dniu 30 czerwca 2003 r. W skardze zarzucono, iż wobec funkcjonariusza celnego zastosowano najsurowszy środek dyscyplinarny, tj. zwolnienie ze służby, zamiast zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, bowiem z okoliczności sprawy karnej nie wynika, że zarzucane skarżącemu przestępstwo jest przestępstwem umyślnym. W ocenie skarżącego materiał dowodowy wskazuje raczej, jeżeli w ogóle doszło do popełnienia przestępstwa to było ono nieumyślne z art. 231 § 3 k.k., a wówczas art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej nie będzie miał zastosowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Katowicach wniósł o jej oddalenie prezentując argumentację zawartą uprzednio w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 7 lutego 2006 r. sygn. akt IV SA/G/316/04, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby celnej, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że ranga zarzutu niezgodności z Konstytucją RP przepisu art. 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy Kodeks Celny oraz ustawy o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 120, poz. 1122) nowelizującego dotychczasowe brzmienie art. 25 ustawy o Służbie Celnej poprzez wprowadzenie do tegoż przepisu nowego punktu: 8a, uzasadnia potrzebę rozważenia tego zarzutu w pierwszej kolejności. W zakresie tego zarzutu Sąd wskazał, że w dniu 19 października 2004 r. zapadło orzeczenie, w którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy Kodeks Celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 120, poz. 1122) jest zgodny z art. 32 oraz nie jest zgodny z art. 42 ust. 3 w zw. z art. 2 Konstytucji RP (sygn. K 1/04, OTKA-A 2004, nr 9, poz. 93), jest zatem oczywiste, iż rozpatrywany zarzut skarżącego Sąd musiał uznać za bezzasadny. Kolejny zarzut skarżącego zmierzający do wykazania rażącego naruszenia prawa dotyczył rozstrzygnięcia zagadnienia intertemporalnego związanego z zastosowaniem przez organ orzekający, do postępowania znowelizowanego art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy... (Dz.U. Nr 120, poz. 1122) nakazującego stosowanie przepisów dotychczasowych w sprawach wszczętych i niezakończonych ostatecznie. Sąd wywodził, że z wyraźnego pełnego tekstu art. 3 ust. 1 powołanej ustawy wynika, że przepis ten odnosi się do postępowań administracyjnych toczących się w oparciu o regulacje zawarte w Kodeksie Celnym. Sąd wskazał dodatkowo, że postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie zostało wszczęte z urzędu. Datą wszczęcia zatem tego postępowania był dzień zawiadomienia o wszczęciu postępowania (art. 61 § 1 i 4 k.p.a.). Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało sporządzone w dniu 22 sierpnia 2003 r., zaś art. 23 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej wszedł w życie w dniu 11 sierpnia 2003 r. Oznacza to, że postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby wszczęte zostało w dacie obowiązywania tej normy prawnej. Bez znaczenia w tej sprawie jest fakt, że akt oskarżenia przeciwko skarżącemu został wniesiony do sądu w dniu 30 czerwca 2003 r., a organ orzekający uzyskał powyższą informację w dniu 9 lipca 2003 r., a więc przed wejściem w życie znowelizowanego art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej. Zasada niedziałania prawa wstecz, jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 1998 r. (sygn. K 24/07 - OTK 1998, poz. 6) polega na tym, aby nie stanowić prawa, które nakazywałoby stosowanie nowo ustanowionych norm do sytuacji powstałych przed wejściem tych norm w życie. Natomiast zasada bezpośredniego działania nowego prawa, polegająca na tym, iż od dnia wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do wszelkich stosunków prawnych, zdarzeń czy też rzeczy danego rodzaju - zarówno tych, które dopiero powstaną, jak i tych, które powstały przed wejściem w życie nowych przepisów, ale trwają w czasie dokonywania zmian prawa - jest rozwiązaniem bardzo prostym, a jego zaletą jest to, iż od wejścia w życie nowego prawa wszyscy uwikłani w sytuacje procesowe i stosunki prawne danego rodzaju mają być traktowani jednakowo, według takich samych norm. Bez wątpienia zdarzenie jakim było wniesienie przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia miało miejsce przed wejściem w życie art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej. Był to jednak stan rzeczy, który trwał nadal, już w czasie obowiązywania znowelizowanego art. 25 ust. 1 powołanej ustawy. Zastosowanie zatem nowej regulacji prawnej nie łączyło się z przekroczeniem zakazu retroakcji sensu stricte. Zastosowanie w stosunku do skarżącego znowelizowanego art. 25 ust. 1 pkt 8a powołanej ustawy nie pozbawiło M. K. praw nabytych, ani też nie godziło w bezpieczeństwo prawne zakładające zasadę praworządności i zaufania obywateli. Nie do pogodzenia z zasadą równego traktowania obywateli wynikającą z treści art. 32 Konstytucji RP byłoby uznanie, iż funkcjonariusze służb celnych, co do których wniesiony został akt oskarżenia o popełnieniu umyślnego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego przed dniem 10 sierpnia 2003 r., a sprawa karna nie została do tego dnia zakończona, mogą być traktowani w sposób łagodniejszy niż funkcjonariusze, którzy zostali oskarżeni po wskazanym dniu. Należy też zauważyć, że z brzmienia omawianej regulacji prawnej nie wynika, by wolą ustawodawcy było ograniczenie zastosowania przepisu art. 25 ust. 1 pkt 8a powołanej ustawy tylko wobec tych osób, przeciwko którym wniesiony został akt oskarżenia po dacie wejścia w życie ustawy. Pogląd ten uzasadniają w szczególności wymagania w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Służby Celnej, które muszą być tak wysokie, aby umacniały podstawy ich autorytetu. W ocenie Sądu fakt wniesienia przeciwko funkcjonariuszowi celnemu aktu oskarżenia o popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, jest zdarzeniem, które w świetle wymagań postawionych przez ustawodawcę osobom, które chcą pełnić służbę celną, w szczególności w świetle art. 2 pkt 5 ustawy o Służbie Celnej, zgodnie z którym funkcjonariusz celny musi posiadać nieposzlakowaną opinię, pociąga za sobą obowiązek zwolnienia go ze służby. W pojęciu natomiast "wniesienia aktu oskarżenia" mieszczą się również zdarzenia, które miały miejsce przed dniem wejścia w życie pkt 8a art. 25 ust. 1 wskazanej ustawy, jeżeli do dnia jej wejścia w życie sprawa karna tocząca się wskutek wniesienia tego aktu oskarżenia nie została prawomocnie zakończona. W sprawie bezsporny jest fakt wniesienia przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego. Skarżący przyznał ten fakt nie tylko w toku postępowania administracyjnego ale także w skardze i w piśmie procesowym z dnia 31 maja 2004 r. Wobec treści art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej bez znaczenia jest to, że w ocenie skarżącego zarzut postawiony mu w akcie oskarżenia jest wątpliwy. W postępowaniu toczącym się w oparciu o powołany wyżej przepis ustawy organy orzekające, a także i Sąd Administracyjny nie są uprawnione do rozstrzygania o winie bądź niewinności skarżącego, bowiem kompetencje te są zastrzeżone dla sądu powszechnego. Postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się w oparciu o regulacje zawarte w Rozdziale 7 ustawy o Służbie Celnej, a więc regulującym ustanie stosunku służbowego. Wydanie w tej sprawie przez organ orzekający rozstrzygnięcie nie zostało wydane w oparciu o regulacje zawarte w Rozdziale 12 tej ustawy, dotyczącym odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy celnych. Skoro organ orzekający w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego stwierdził zaistnienie przesłanek wskazanych w art. 25 ust. 1 pkt 8a powołanej ustawy zobowiązany był do wydania decyzji zwalniającej skarżącego ze służby celnej. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił. M. K. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, w której zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, przez zajęcie stanowiska przez Sąd, że wniesienie aktu oskarżenia przeciwko pracownikowi służby celnej, przed wejściem w życie normy z art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej z dnia 24 lipca 1999 r. (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 158, poz. 1641), powoduje zastosowanie sankcji określonej tym przepisem, co stanowi naruszenie zasady retroakcji. Drugi zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego to brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do kluczowego dla rozstrzygnięcia kolejności działania organu administracyjnego, aktu prawnego jakim jest ustawa z 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz.U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1122). Na podstawie art. 188 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi a następnie uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w Katowicach o zwolnieniu skarżącego ze służby. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Katowicach wnosił o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Według art. 174 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może sam wyprowadzać podstaw skargi kasacyjnej ani ich domniemywać. Ze sformułowania podstaw skargi kasacyjnej trudno wywieść, czy podstawą jest błędna wykładnia czy niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego. Przyjmując, że wywiedzione podstawy obejmują błędną wykładnię i zastosowanie art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy z 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 72, poz. 802 ze zm.), to nie są one usprawiedliwione. Art. 25 ust. 1 pkt 8a w brzmieniu nadanym ustawą z 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 120, poz. 1122) stanowi: "Funkcjonariusza celnego zwalnia się ze służby w wypadku: wniesienia aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego". Zarzut wadliwego zastosowania tego przepisu do zdarzeń prawnych mających miejsce przed wejściem w życie tego przepisu prawa jest podstawowym, wywodzonym w skardze kasacyjnej. Zgodnie z konstytucyjną zasadą praworządności, ustanowioną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa". Działanie na podstawie prawa to działanie na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydawania decyzji administracyjnej. Konstytucyjna zasada praworządności nakłada na organy orzekające obowiązek ustalenia mocy wiążącej przepisu prawa w dniu wydania decyzji. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych: "Akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy". Według art. 5 powołanej ustawy z 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej: "Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 74, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia". Dziennik Ustaw, w którym została ogłoszona ustawa został opublikowany 10 lipca 2003 r., a zatem ustawa weszła w życie 10 sierpnia 2003 r. W dniu 10 sierpnia 2003 r. obowiązywał art. 25 ust. 1 pkt 8a w przytoczonym brzmieniu. Zarówno zatem w dacie wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby jak i w dniu wydania decyzji art. 25 ust. 1 pkt 8a powołanej ustawy o Służbie Celnej obowiązywał w przytoczonym brzmieniu. Realizacja konstytucyjnej zasady praworządności to po ustaleniu mocy obowiązującej przepisu prawa, podjęcie czynności ustalenia w sprawie stanu faktycznego i porównanie ze stanem faktycznym zapisanym w obowiązującym przepisie prawa. Art. 25 ust. 1 pkt 8a ustanawiał hipotetyczny stan faktyczny: wniesienie aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa, ściganego z oskarżenia publicznego. Zgodnie z konstytucyjną zasadą praworządności organ orzekający obowiązany jest ustalić stan faktyczny, który istnieje w dniu wydania decyzji. W sprawie nie ulegało wątpliwości, że 30 czerwca 2003 r. został przeciwko skarżącemu wniesiony akt oskarżenia o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. W dniu wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji w sprawie wystąpił stan faktyczny odpowiadający w pełni hipotetycznemu stanowi faktycznemu zapisanemu w art. 25 ust. 1 pkt 8a. Z obowiązującej konstytucyjnej zasady praworządności wynika, że w postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej obowiązane są stosować przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego obowiązującego w dniu wydania decyzji. Od tej reguły mogą zostać wprowadzone odstępstwa przepisami przejściowymi, które mogą ograniczyć moc przepisów prawa w czasie, przez wyłączenie stosowania do zdarzeń prawnych mających miejsce przed wejściem ich w życie. Według art. 3 ust. 1 powołanej ustawy z 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej "Postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych, z zastrzeżeniem ust. 2". Art. 3 ust. 1 ma zastosowanie do regulacji postępowania administracyjnego, a nie daty wszczęcia postępowania karnego. Art. 3 ust. 1 nie przyjął zatem do mocy obowiązującej przepisów zmienionych, w tym do wprowadzonego art. 25 ust. 1 pkt 8a powołanej ustawy o Służbie Celnej ograniczenia do zdarzeń prawnych powstałych po ich wejściu w życie. Data zatem wniesienia aktu oskarżenia 30 czerwca 2003 r. przed dniem wejścia w życie art. 25 ust. 1 pkt 8a nie ma znaczenia prawnego. Organ obowiązany był bowiem ustalić stan faktyczny istniejący w dniu wydania decyzji, a w tym dniu stan faktyczny sprawy w pełni odpowiadał stanowi hipotetycznemu zapisanemu w art. 25 ust. 1 pkt 8a powołanej ustawy o Służbie Celnej. W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał prawidłowej wykładni art. 25 ust. 1 pkt 8a powołanej ustawy o Służbie Celnej w związku z art. 3 ust. 1 powołanej ustawy z 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej. Sąd wywiódł zgodność z prawem zaskarżonej decyzji też wskazując na zastosowanie reguł wykładni funkcjonalnej. Status funkcjonariusza publicznego, który de facto wykonuje zadania państwa wymaga szczególnej regulacji w tym zaostrzenia regulacji w zakresie właściwej nienagannej postawy i godnego zachowania się na służbie oraz poza nią. Z tej potrzeby zapewnienia autorytetu państwa pragmatyki służbowe normujące status prawny funkcjonariuszy służby publicznej wprowadzają z jednej strony przywileje, z drugiej rygorystyczną regulację w zakresie obowiązków i sankcji za ich naruszenie w porównaniu z normami powszechnie obowiązującego prawa pracy. Nie jest usprawiedliwiony zarzut nieuwzględnienia regulacji przyjętej w art. 3 ust. 1 ustawy z 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz.U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1122). Sąd w pełni prawidłowo zastosował przepisy przejściowe, dokonując prawidłowej wykładni. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.