II OSK 1108/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki /spr./ Jerzy Solarski Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "T" Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1341/05 w sprawie ze skargi "T" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 marca 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1341/05, oddalił skargę "T" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] ([...]), utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] ([...]), którą Wojewoda Małopolski stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lipca 2003 r. nr AU-1/531/1078/03, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego: "T saneczkowy typu "W." z obiektami towarzyszącymi (wiata obsługi i wiata widokowa z małą gastronomią) oraz przyłączami wod.-kan., kabla zasilającego NN, przy ul. W. w K. , na dz. nr [...] obręb [...] K. (wodociąg dz. nr [...]., kanalizacji sanitarna dz. nr [...] obr.[...] , kabel NN dz. nr [...] obr. [...], dla inwestora: Pan Z. R.– Prezes "T" Sp. z o.o. W. , ul. B.". Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę ww. wyrokiem uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania, tym samym Sąd podzielił stanowisko organów w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 28 lipca 2003 r. o pozwoleniu na budowę, która została wydana w okolicznościach dających podstawę do stwierdzenia jej nieważności (art. 156 § 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Z akt sprawy wynika bezspornie, iż adresatem decyzji z dnia 18 czerwca 2002 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu była Agencja Rozwoju Miasta, natomiast pozwolenie na budowę udzielone zostało Z. R. Prezesowi "T" Sp. z o.o. Pozwolenie na budowę wydane podmiotowi, który posłużył się decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której adresatem jest inny podmiot, powinno być traktowane jako wydane na rzecz podmiotu nieposiadającego w ogóle decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wobec rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę z dnia 9 stycznia 2000 r. złożony został przez "T" Sp. z o.o., natomiast decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została dla Z. R. Prezesa ww. wnioskodawcy. To, że Prezes Spółki jest osobą piastującą określoną funkcję w strukturze organizacyjnej strony, nie zmienia faktu, że podmiotem występującym w obrocie publicznoprawnym, jak i w stosunkach cywilnoprawnych i administracyjnoprawnych jest wyłącznie spółka jako osoba prawna. Stąd adresatem decyzji może być osoba prawna, a nie jej prezes, który nie jest stroną postępowania. Decyzja administracyjna powinna być skierowana wyłącznie do strony postępowania. Skierowanie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lipca 2003 r., do członka organu uprawnionego do reprezentacji osoby prawnej, jest równoznaczne ze skierowaniem decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym samym pozwolenie na budowę zostało wydane osobie, która nie uzyskała decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie złożyła wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Rażąco naruszono również art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wyłącznie wydane temu kto wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Umowa dzierżawy zawarta pomiędzy Akademią Rolniczą w K. zawiera § 4 pkt 2, zgodnie z którym wybudowanie przez dzierżawcę na terenie przedmiotu dzierżawy obiektów budowlanych oraz montaż urządzeń trwale związanych z gruntem wymaga zgody wydzierżawiającego wyrażonej na piśmie. Zgoda taka nie została przedstawiona przez inwestora, mimo że pozwolenie na budowę obejmowało obiekty trwale związane z gruntem. Stąd też uznać należy, że inwestor nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W sprawie tej istnieją też uzasadnione wątpliwości dotyczące zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczyła m.in. budowy wodociągu na działce nr [...] i kanalizacji na działce nr [...], w sytuacji gdy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie obejmowała tych inwestycji i tych działek. Inaczej też zakres inwestycji i towarzyszących jej obiektów został określony w obu tych decyzjach. W świetle powyższego za niewadliwe należy uznać stanowisko organu orzekającego o stwierdzeniu nieważności decyzji, wskazujące na wydanie decyzji z dnia 28 lipca 2003 r. o pozwoleniu na budowę z naruszeniem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu. Pozwolenie na budowę zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nie może przekraczać ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Spółka z o.o. "T" z siedzibą w W. reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zarzucając mu naruszenie przepisów: 1) art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i art. 63 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię, a mianowicie poprzez przyjęcie, iż w rozumieniu art. 32 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane decyzja o pozwoleniu na budowę może być wydana tylko na rzecz wnioskodawcy, który dołączył do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną na rzecz tego wnioskodawcy, podczas gdy przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane wymaga jedynie, aby wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co jest konsekwencją przedmiotowego charakteru tej decyzji, która konkretyzuje warunki inwestycji na danym obszarze i zgodnie z art. 63 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dla tej samej inwestycji na tym samym terenie może być wydana na rzecz różnych wnioskodawców; 2) art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i art. 63 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię, wyrażającą się w przyjęciu, iż do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyć należy decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydaną na rzecz wnioskodawcy, podczas gdy przepis art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wymaga jedynie, aby do wniosku dołączona została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu co jest konsekwencją przedmiotowego charakteru tej decyzji, która konkretyzuje warunki inwestycji na danym obszarze i zgodnie z art. 63 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dla tej samej inwestycji na tym samym terenie może być wydana na rzecz różnych wnioskodawców; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 28 k.p.a. oraz art. 7, 77 i 80 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organy administracyjne art. 28 k.p.a. oraz art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez uznanie bez należytego wyjaśnienia sprawy, iż skarżąca spółka nie była wnioskodawcą w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, podczas gdy była wnioskodawcą w tym postępowaniu, a jedynie była reprezentowana przez inny podmiot; 4) art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w związku z § 4 pkt 2 umowy dzierżawy z 26 kwietnia 202 r. zawartej pomiędzy Akademią Rolniczą w K. a wnioskodawcą poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżąca spółka nie wykazała prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane bowiem, wnioskodawca mógł wykazać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wyłącznie poprzez przedłożenie pisemnej zgody, podczas gdy przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie wymaga przedłożenia pisemnej zgody, zaś powołana umowa dzierżawy nie przewidywała nieważności takiej zgody wyrażonej w formie innej niż pisemna (ustnej); 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 7, 77 oraz 80 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7 i 77 oraz 80 k.p.a. poprzez uznanie, iż skarżąca spółka nie dysponowała prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pomimo niewyjaśnienia tej kwestii przez organy administracyjne i pominięcia istotnej okoliczności, iż skarżąca "T" Spółka z o.o. dysponowała dopuszczalną w świetle umowy dzierżawy z 26 kwietnia 2002 r. zawartej pomiędzy Akademią Rolniczą w K. a skarżącą spółką zgodą ustną na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane; 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 30 § 3 k.p.a. w związku z art. 38 k.c. i 205 § 2 kodeksu spółek handlowych mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organy administracyjne art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 30 § 3 k.p.a. w zw. z art. 38 k.c. oraz art. 205 § 2 kodeksu spółek handlowych poprzez uznanie, iż z uwagi na to, że decyzja Prezydenta Miasta K. z 28 lipca 2003 r. została skierowana do skarżącej spółki reprezentowanej przez jej organ, tj. Prezesa zarządu, decyzja ta została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, podczas gdy zgodnie z art. 33 § 3 k.p.a. strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli, Prezes zarządu skarżącej spółki jest zaś przedstawicielem tej spółki w rozumieniu art. 33 § 3 k.p.a., a nadto jej organem w rozumieniu art. 38 k.c. i zgodnie z art. 205 § 2 kodeksu spółek handlowych oświadczenia kierowane do spółki mogą być składane wobec niego, w konsekwencji czego decyzje skierowane do niego jako osoby działającej jako organ osoby prawnej należy traktować jako decyzje skierowane do tej osoby prawnej (skarżącej spółki); 7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organy administracyjne art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, iż decyzja Prezydenta Miasta K. z 28 lipca 2003 r. obarczona była naruszeniami art. 32 ust. 4 pkt 1, 32 ust. 4 pkt 2 i 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane o charakterze rażącym, podczas gdy nie każde – nawet oczywiste – naruszenie prawa może być uznane za rażące, bowiem rażące naruszenie prawa jest naruszeniem o charakterze wyjątkowym i ma miejsce tylko wtedy gdy rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, że decyzja obarczona takimi naruszeniami nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Wskazując na powyższe podstawy w skardze kasacyjnej wnosi się o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanie nią w mocy decyzji Wojewody Małopolskiego, - zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie okoliczności nieważności postępowania, jeżeli takie mają miejsce w sprawie, określone w § 2 tego przepisu. Zaskarżony wyrok dotyczy kontroli sądowej decyzji administracyjnej wydanej w postępowaniu nieważnościowym, którego podstawową zasadą jest, że kwestionowaną decyzję, w tym przypadku decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia 28 lipca 2003 r. bada się w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie jej wydania. Według tej samej zasady należy też oceniać decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 18 czerwca 2002 r., która została wydana na podstawie art. 39, 40 ust. 1 i 3 oraz art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139), co wynika z jej treści. Błędne zatem są te wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej, które odwołują się do ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), która to ustawa nie miała zastosowania w niniejszej sprawie. Zarzuty naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego znajdujące swe uzasadnienie w "przedmiotowy charakterze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu" na gruncie teorii prawa administracyjnego i obowiązujących przepisów nie znajdują żadnego racjonalnego uzasadnienia. Każdy akt administracyjny , a do takich niewątpliwie zalicza się powyższą decyzję, niezależnie od tego czego dotyczy, jest adresowany do konkretnego podmiotu, który jest stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. decyzją wydaną w oparciu o inną decyzję, którą w rozumieniu tego przepisu jest decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Obie te decyzje, zgodnie z przedstawioną w skardze kasacyjnej koncepcją, można by określić jako decyzje o charakterze przedmiotowym, ale nie oznacza to, że nie ważne kto był wnioskodawcą o wydanie tych decyzji i do kogo zostały zaadresowane. Poza tym, tak rozumianemu przedmiotowemu charakterowi decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przeczy brzmienie art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie mówiąc już o tym, że takie rozumienie przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego prowadziłoby do tego, że w postępowaniu administracyjnym każdy może się posługiwać dowolną decyzją, która została wydana na wniosek i skierowana do innego podmiotu. Nigdy w orzecznictwie ani w doktrynie, poza powołanym w skardze kasacyjnej wyrokiem NSA Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 29 maja 2001 r., nie było żadnych wątpliwości, że inwestor składający wniosek o wydanie pozwolenia na budowę musi dysponować własną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydaną na jego wniosek i skierowaną do wnioskodawcy. Dowodem na to, że skarżąca błędnie rozumie tzw. przedmiotowy charakter decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, mogą być również przepisy art. 40 Prawa budowlanego i art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które dopuszczają możliwość przeniesienia decyzji na rzecz innej osoby. Natomiast gdyby tak było, jak wywodzi się w skardze kasacyjnej, to powyżej powołane przepisy byłyby zbędne. Zarzut podniesiony w pkt 3 skargi kasacyjnej podobnie jak zarzut zamieszczony w pkt 5 polegają chyba na nieporozumieniu, bowiem w jednym i drugim przypadku zarzut nienależytego wyjaśnienia sprawy (art. 7, 77 i 80 k.p.a.) nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy. W pierwszym przypadku, co organy miały wyjaśnić skoro z treści decyzji nr 81/SU/2002 z dnia 18 czerwca 2002 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jednoznacznie wynika, że wnioskodawcą była Agencja Rozwoju Miasta i tym samym adresatem tej decyzji. Jak wynika z rozdzielnika zamieszczonego na końcu decyzji, decyzji tej nawet nie doręczono skarżącej Spółce. Zbędne są tu więc ustalenia i dodatkowe wyjaśnienia, jakie związki łączyły Spółkę z o.o. "T" i Agencję Rozwoju Miasta, faktem niepodważalnym jest, że adresatem decyzji jest ta ostatnia. Podobnie nieuzasadnione są zarzuty zawarte w pkt 4 i 5 skargi kasacyjnej, gdyż twierdzenia tam zawarte nie znajdują odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane podobny wymóg musi spełniać wniosek o wydanie pozwolenia. Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego jest prawem pochodnym od prawa własności bądź też może wynikać ze stosunku zobowiązaniowego. Inwestor był zobowiązany w dacie składania wniosku a najpóźniej w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, legitymować się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co powinno wynikać ze złożonych dokumentów, a to, że inwestor dysponował takim prawem, nie wynika z umowy dzierżawy z dnia 26 kwietnia 2002 r. Wersja, że inwestor miał zgodę ustną wydzierżawiającego na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, nie znajduje też odzwierciedlenia w aktach sprawy z tamtego okresu. Wersja ta powstała dopiero na etapie skargi kasacyjnej, trudno więc ją traktować poważnie w świetle przedstawionych akt sprawy. Zresztą adresatem decyzji o pozwoleniu na budowę wnioskodawcą i inwestorem, co wynika z jej treści, został określony "Pan Z. R.– Prezes "T" Sp. z o.o.", który zapewne w oparciu o wyżej powołaną umowę dzierżawy z dnia 26 kwietnia 2002 r. też nie miał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tego, że Pan Z. R. jako Prezes Spółki miał prawo do jej reprezentowania nikt nie kwestionuje, ale on jako osoba fizyczna nie był stroną postępowania administracyjnego bowiem nie miał w tej sprawie swojego prywatnego interesu prawnego, nie miał też prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie mógł więc być też adresatem decyzji o pozwoleniu na budowę i nie może tu stanowić wytłumaczenia odwołanie się do przepisów art. 38 k.c. czy też art. 205 § 2 kodeksu spółek handlowych. Sporządzający skargę kasacyjną najwyraźniej myli dwa różne porządki prawne, gdzie nie ma znaczenia czy decyzja jest adresowana do spółki jako osoby prawnej, czy też do jej organu upoważnionego do reprezentowania spółki na zewnątrz. Decyzji o pozwoleniu na budowę jako aktu administracyjnego, nie można rozumieć jako oświadczenia składanego spółce, o którym mowa w art. 205 § 2 k.s.h. Sytuacja, która miała miejsce w niniejszej sprawie, że w decyzji pomylono organ osoby prawnej upoważniony do jej reprezentowania z samą osobą prawną (wnioskodawcą, inwestorem), odpowiada w całej rozciągłości hipotezie przepisu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem nie ma wątpliwości, że Pan Z. R. nawet jako Prezes Spółki, nie był stroną w sprawie. Bezzasadny jest więc też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skoro kwestionowana decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lipca 2003 r. spełnia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. Poza tym, niezgodność decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na co zwróciły uwagę organy i Sąd w zaskarżonym wyroku, widoczna jest "gołym okiem" wystarczy porównać osnowy obu decyzji, co dodatkowo obciąża decyzję z dnia 28 lipca 2003 r. o pozwoleniu na budowę. Fakt, iż skarżąca nie ponosi winy za tak wydaną decyzję administracyjną z tyloma poważnymi wadami nie oznacza, że decyzja ta nie kwalifikuje się do stwierdzenia jej nieważności. W świetle powyższych rozważań, zaskarżony wyrok nie narusza żadnego z powołanych w podstawach skargi kasacyjnej przepisów wobec czego należało orzec, na podstawie art. 184 p.p.s.a., jak w sentencji.