I SA/Wr 80/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz, Sędzia NSA Halina Betta (sprawozdawca), Asesor WSA Dagmara Dominik, Protokolant Anna Szokalska-Kruś, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2006r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącego J. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest postanowienie Izby Celnej we W. z dnia [...]. Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] Nr [...],[...],[...]. Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, iż decyzją z dnia [...]. o Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Z. wymierzył firmie A J.P. z siedzibą [...] L. An der A., Haus [...] i adresem do doręczeń w kraju: R.Ko. W. [...] należności celne przywozowe oraz obliczył należności podatkowe wzywając dłużnika do zapłaty należności w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę od dnia powstania długu do dnia zapłaty. Dnia [...]. skarżący J. P. dokonał przelewu należności w kwocie [...] zł na zaspokojenie zobowiązania wynikającego z wyżej opisanej decyzji. Przekazaną kwotę rozliczono na należność główną - [...] zł oraz odsetki za zwłokę – [...] zł. Z pozostałej kwoty [...] zł do decyzji nr [...] zaliczono kwotę [...] zł. Do zwrotu pozostała nadpłata w kwocie [...] zł. Wskutek wniosku strony decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Celnej we W. zmienił decyzję organu celnego I instancji w części dotyczącej zastosowanej stawki celnej, określając dług celny na kwotę [...] i kwotę cła do zwrotu – [...] zł. Zwrot cła na rzecz strony w/w wysokości miał nastąpić w trybie i na zasadach określonych w art. 250 § 1 i § 2 kodeksu celnego tj. po uwzględnieniu czy kwoty należności celnych określone uprzednio zostały uiszczone w pełnej wysokości, w pozostałej części decyzja została utrzymana w mocy. Decyzję wykonano dokonując [...]. zwrotu cła w kwocie [...] zł na wskazany przez skarżącego rachunek bankowy i jednocześnie dokonano zwrotu nadpłaty w kwocie [...] zł, która jak się okazało została zobowiązanemu zwrócona niesłusznie. Do decyzji o Nr [...] cała wpłacona przez dłużnika kwota [...] zł winna zostać zarachowana na poczet zobowiązania z w/w decyzji. W dniu [...]. wystawiono tytuły wykonawcze o nr [...];[...];[...]. Jako zobowiązanego wskazano: A J. P. z siedzibą w R., K.W. [...]. Doręczenie tytułów wykonawczych dokonano [...]. Na postępowanie egzekucyjne A" J. P. w dniu [...]. wniosła zarzuty podnosząc błąd co do osoby zobowiązanego. Postanowieniem z dnia [...]. Nr [...] wierzyciel odmówił uznania zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne stwierdzając, że A J. P. i A J. P. stanowią ten sam podmiot gospodarczy, wobec czego nie znajduje uzasadnienia zarzut skierowania egzekucji do niewłaściwej osoby. Na powyższe postanowienie J. P. wniósł zażalenie wnosząc o jego uchylenie. Podniósł ponownie zarzut skierowania egzekucji do niewłaściwego zobowiązanego – A" J. P. z siedzibą w R. K. W. [...], zamiast do A J. P. An der A. [...] Hans [...] L. (Niemcy, powołując się na decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Z. nr [...] z dnia [...]. odmawiającą umorzenia należności celnych na podstawie ustawy z dnia [...]. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287) firmie A" jako przedsiębiorcy niemieckiemu. Postanowieniem z dnia [...]. nr [...] Dyrektor Izby Celnej we W. jako wierzyciel utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu podniesiono, iż zobowiązanym do uiszczenia należności jest J. P. – osoba fizyczna prowadząca działalność na terenie Polski i Niemiec i niezależnie od nazwy, którą się posługuje prowadząc działalność za zaciągnięte zobowiązania ponosi odpowiedzialność osobistą – odpowiada całym swoim majątkiem. Znając rachunek bankowy związany z działalnością gospodarczą dłużnika ma prawo wierzyciel dochodzić zaspokojenia wierzytelności z tego właśnie rachunku. Postanowienie powyższe stało się przedmiotem skargi sądowej. W skardze strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego a to art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, oraz naruszenie prawa procesowego a to art. 6, 7, 8, 77 § 1 kpa poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi z przyczyn przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) – sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych tylko w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowiska organów nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Uchylenie bowiem decyzji, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Takie wady i uchybienia nie występują w przedmiotowej sprawie, jako że zaskarżone postanowienie wynika z prawidłowo przeprowadzonej analizy materiału dowodowego, a dokonana ocena stanu faktycznego zgodna jest z obowiązującymi w tej mierze przepisami prawa. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności wymienione w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca 1966r. (Dz. U. z 2002r. Nr 110 poz. 368 ze zm.). Przyczyny wniesienia zarzutów zostały wymienione taksatywnie w powołanym wyżej art. 33 co oznacza, że można je wnieść tylko z tych przyczyn. W przedmiotowej sprawie skarżący podniósł zarzut wymieniony w art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji powołując się na błąd co do osoby zobowiązanego. Ustosunkowując się do podniesionego w sprawie zarzutu należy odwołać się do art. 26 ustawy powołanej wyżej zgodnie z którym organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. W myśl art. 27 § 1 pkt 2 tytuł wykonawczy powinien zawierać wskazanie imienia i nazwiska lub nazwy zobowiązanego, jego adresu, a także – w razie możliwości – adresu jego zakładu pracy (...). Z przywołanego przepisu jednoznacznie zdaniem Sądu wynika, że ustawodawca odróżnia w nim: imię, nazwisko i adres zobowiązanego – które winny odnosić się do zobowiązanego będącego osobą fizyczną oraz: firmę i adres zobowiązanego – które są znaczące tylko w stosunku do prowadzenia działalności gospodarczej pod oznaczoną firmą i adresem. Przepis ten zharmonizowany jest z treścią art. 22 § 2 analizowanej ustawy, który również (odpowiednio, w rozważnym kontekście) stanowi o miejscu zamieszkania lub (o) siedzibie zobowiązanego. W rozważanych przepisach ustawodawca stanowi: 1) O imieniu i nazwisku, adresie, miejscu zamieszkania; 2) O firmie, adresie i siedzibie. Zdaniem Sądu wskazuje to, że dane opisane w pkt 1 indywidualizują w tytule wykonawczym i w postępowaniu egzekucyjnym osobę fizyczną, która niezależnie od tego czy prowadzi działalność gospodarczą posiada imię, nazwisko i adres miejsca zamieszkania; dane z pkt 2 odnoszą się natomiast do podmiotów nie będących osobami fizycznymi. Między innymi dla prawidłowego wykonania analizowanych unormowań, na podstawie delegacji art. 26 § 2 wykładanej ustawy egzekucyjnej wydane zostało rozporządzenie Ministra Finansów z 22 grudnia 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ze stanowiącego część regulacji prawnej tego aktu załącznika nr 3 wynika, iż w przypadku, gdy zobowiązanym jest osoba fizyczna w części C tytułu wykonawczego wierzyciel winien wskazać adres zamieszkania zobowiązanego. Z wystawionych tytułów wykonawczych na podstawie których prowadzona jest przedmiotowa egzekucja wynika, iż podstawę prawną egzekwowanego obowiązku stanowi decyzja z dnia [...]. Nr [...] wydana przez Naczelnika Urzędu Celnego w Z.. Adresatem tejże decyzji jest skarżący J. P. zam. W R. ul. K. W. [...]. Faktu, iż decyzja została skierowana do osoby fizycznej o której mowa wyżej nie zmienia przywołanie obok danych personalnych adresata tejże decyzji również nazwy firmy pod jaką osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą w Niemczech. Również przywołanie obok imienia i nazwiska skarżącego w tytule wykonawczym nazwy firmy, którą skarżący prowadzi w kraju nie stanowi o nieprawidłowym oznaczeniu osoby zobowiązanej. Podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą a więc "przedsiębiorcą" w rozpatrywanej sprawie jest osoba fizyczna – J. P., która za niezrealizowane zobowiązania zaciągnięte w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą odpowiada jak to trafnie podkreślono w zaskarżonym postanowieniu całym swoim majątkiem. Skoro zatem decyzja w oparciu o którą wystawiono tytuł wykonawczy została skierowana do skarżącego, w tytule wykonawczym wskazano skarżącego jako osobę zobowiązaną to nie sposób uznać za zasadny zarzut iż wystąpił błąd co do osoby zobowiązanego. Fakt, iż skarżący prowadzi działalność gospodarczą samodzielnie pod różnymi nazwami nie pozbawia go przymiotu "przedsiębiorcy" będącego osobą fizyczną. Przywołanie zatem w tytule wykonawczym nazwy jednej z firm pod jaką skarżący prowadzi działalność gospodarczą zaś w decyzji w oparciu o która wystawiono tytuł wykonawczy obok imienia i nazwiska skarżącego nazwy drugiej firmy w niczym nie zmienia oznaczenia osoby zobowiązanej. Jest nią bowiem wyłącznie osoba fizyczna – J. P.. Odmówienie zaś skarżącemu umorzenia zaległości celnych związanych z prowadzoną działalności na terenie Niemiec (firma A") na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców w świetle przywołanej argumentacji nie ma znaczenia w sprawie. Należności bowiem związane z tą działalnością obciążają skarżącego i należne są polskiemu urzędowi celnemu. Egzekucja zaś tych należności może być skierowana do znanego organom egzekucyjnym składnika majątkowego skarżącego a więc mogła być skierowana do majątku związanego z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarcza na terenie Polski. W takim jedynie znaczeniu należy rozumieć oznaczenie - tytułu wykonawczego osoby zobowiązanej wpisanie obok nazwiska skarżącego również oznaczenie nazwy firmy pod którą zobowiązany prowadzi działalność gospodarczą na terenie kraju. Mając zatem powyższe na uwadze należało skargę oddalić jako bezzasadną zgodnie z art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.