III SA/Wa 1093/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] w przedmiocie określenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 12 kwietnia 2005 r. J.J. (powoływana dalej jako "Skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] w przedmiocie określenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 12 maja 2005 r. do podania wartości przedmiotu zaskarżenia oraz uiszczenia wpisu, Skarżąca w dniu 19 maja 2005 r. uiściła tytułem wpisu sądowego kwotę 100 zł, wnosząc o zwolnienie z pozostałej kwoty. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. Referendarz sądowy przyznał Skarżącej prawo pomocy w przedmiocie zwolnienia od wpisu sądowego powyżej 750 zł, a w pozostałym zakresie odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 19 stycznia 2006 r. Skarżąca skorygowała wartość przedmiotu zaskarżenia, wskazując iż, wyraża się ona kwotą 56 500 zł. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 3 lutego 2006 r. wezwał Skarżącą do uzupełnienia wpisu w kwocie 650 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie Sąd wyjaśnił, że należny wpis w kwocie 1500 zł określono na podstawie § 1 pkt 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16.12.2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) , przyjmując zgodnie z oświadczeniem strony jako wartość przedmiotu sporu kwotę 56 500 zł. Sąd podniósł, że kwota wpisu, którą strona jest zobowiązana uiścić stanowi różnicę między należnym wpisem (1500 zł) a kwotą wpłaconą przez skarżącą w Kasie Sądu w dniu 19.05.2005 r. (100 zł) i kwotą wynikającą z postanowienia Referendarza sądowego z dnia 18.07.2005 r. Ze znajdującego się w aktach sądowych "Potwierdzenia odbioru" wynika, że wezwanie zostało doręczone na adres Skarżącej w dniu 7 lutego 2006 r. Odbiór wezwania pokwitowała dorosły domownik – zięć Skarżącej. W piśmie z dnia 9 lutego 2006 r. Skarżąca zwróciła się do tutejszego Sądu z wnioskiem o zawieszenie niniejszej sprawy do czasu wydania wyroków w sprawach o sygn. akt: III SA/Wa 2801/05 i III SA/Wa 2802/05 i łączne rozpoznanie na jednej rozprawie wszystkich trzech spraw. W rejestrze dochodów budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na dzień 13 marca 2006 r. nie stwierdzono wpływu kwoty z tytułu wpisu sądowego, do którego uiszczenia Skarżąca została wezwana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały; pismem takim jest między innymi skarga. Jeśli zatem należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie Skarżąca została wezwana do uiszczenia należnego wpisu w sposób prawidłowy. Wezwanie do dokonania tej czynności, zawierające pouczenia o skutkach jego niewykonania, doręczone zostało zgodnie z przepisami Działu III Rozdziału 4 – "Doręczenia" p.p.s.a. Termin 7-dniowy do uiszczenia wpisu zaczął więc biec w dniu 8 lutego 2006 r. i upłynął z dniem 14 lutego 2006 r. (czwartek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Jak wspomniano do dnia 13 marca 2006 r. Skarżąca nie uiściła wpisu od skargi na wyżej wymienioną decyzję. Dodatkowo należy zauważyć, że stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Dlatego też Sąd nie mógł podjąć czynności merytorycznego rozpoznania wniosków o zawieszenie postępowania i łącznego rozpoznania spraw. Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.