I OSK 1446/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.) Sędziowie NSA Jerzy Stankowski Marek Stojanowski Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 16 października 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z/s w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1913/04 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z/s w M. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1913/04, oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...], nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] obciążył [...] Sp. z o.o. karą pieniężną w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...] września 2003 r., podczas kontroli pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na 2, 3 i 5 oś pojazdu (odpowiednio o 17,80 kN, 15,74 kN i 4,37 kN) oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (o 5,11 kN). Zostało to udokumentowane w protokole kontroli nr [...], będącym integralną częścią decyzji. Jednocześnie ustalono, że strona nie posiadała zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W tej sytuacji, działając na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b, art. 18a ust. 5 i art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838, ze zm.), lp. 5 pkt 1 lit. a, lp. 5 pkt 5 lit. c, lp. 6 pkt 2 lit. a załącznika do tej ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515, ze zm.) oraz § 5 ust. 5 pkt 4, § 5 ust. 4 i § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262), Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zobowiązany był wymierzyć Spółce karą pieniężną we wskazanej wysokości. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik Spółki podniósł, że ewentualne przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osie pojazdu mogło być spowodowane opadami atmosferycznymi lub zawilgoceniem transportowanego surowca (zrębki drzewnej) po jego załadunku. Spółka nie występowała o wydanie jej zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Nie można jednak uznać, by Spółka umyślnie nie złożyła takiego wniosku, ani też zarzucić jej w tym zakresie rażącego niedbalstwa. Dotychczas przewozy tego typu ładunku, przy stałej pojemności kontenerów, nie powodowały bowiem przekroczenia dopuszczalnych normatywów pojazdu. W tej sytuacji uzasadnione mogło być obciążenie Spółki jedynie opłatami drogowymi za przejazd pojazdem nienormatywnym, a nie karami pieniężnymi, o których mowa w art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych. Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. - dalej kpa) oraz art. 13 ust. 2a i 2b ustawy o drogach publicznych i lp. 5 pkt 1 lit. a, lp. 5 pkt 5 lit. c, lp. 6 pkt 2 lit. a załącznika do tej ustawy, w związku z art. 10 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1953) i § 5 ust. 4, § 5 ust. 5 pkt 4 i § 57 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów i zakresu ich niezbędnego wyposażenia, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy poprzednią decyzję z dnia [...] o wymierzeniu [...] Sp. z o.o. kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym. W uzasadnieniu podniósł, że zastosowanie sankcji przewidzianej w powołanych przepisach ma charakter obligatoryjny. Nie ma możliwości obciążenia strony opłatą drogową, co sugeruje Spółka. Opłatę taką nalicza się jedynie przy udzieleniu zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, zaś o wydanie takiego zezwolenia przewoźnik może wystąpić przed rozpoczęciem przejazdu, nie dopiero po jego wykonaniu. Dla zasadności obciążenia karą pieniężną nie ma także znaczenia powód przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu. Przewoźnik miał bowiem obowiązek właściwego zabezpieczenia ładunku przed zawilgoceniem. Powyższą decyzję [...] Sp. z o.o. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego tj. art. 13 ust. 2a i 2b ustawy o drogach publicznych w związku z art. 4 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, poprzez oparcie decyzji na wynikach pomiaru dokonanego w warunkach dowolności tj. przy użyciu urządzenia wagowego i metod ważenia niepodlegających weryfikacji w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy dotyczące wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe. Spółka podkreśliła, że takie przepisy nie istniały w dniu kontroli pojazdu, zatem przeprowadzenie pomiaru, mimo braku rozporządzenia wykonawczego Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej do ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2001 r. Nr 63, poz. 636), naruszało art. 2 i art. 83 ust. 2 Konstytucji RP. Ponadto, strona skarżąca zarzuciła uchybienie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, na podstawie jakich uregulowań prawnych dotyczących wymogów technicznych dla wag samochodowych dokonano pomiaru obciążeń osi pojazdu. Podniosła także, że na podstawie samego protokołu kontroli pojazdu nr [...] nie jest możliwe ustalenie, czy konstrukcja i zainstalowanie wagi odpowiadało wymogom określonym w zarządzeniu nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z 2 grudnia 2000 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa Nr 6, poz. 40) oraz czy dokonując pomiaru spełniono warunki właściwego zastosowania wag. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wyjaśnił, że pomiaru pojazdu należącego skarżącej Spółki dokonano na stacji stałej w miejscowości B. Pomiary dokonywane są tam przy użyciu wagi stacjonarnej [...], która posiadała na dzień kontroli aktualne świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w B. Wysokość pomostu wagi oraz strefy ważenia odpowiadały warunkom wynikającym z Zarządzenia nr 47 Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 24 listopada 1999 r. w sprawie wprowadzenia Instrukcji o dokonywaniu kontroli kierujących pojazdami i zespołami pojazdów, sprawdzaniu wymiarów, nacisków osi i masy pojazdów i zespołów pojazdów oraz ustalaniu i pobieraniu opłat drogowych za przejazdy pojazdami nienormatywnymi bez zezwolenia. Powyższe dokumenty zostały przedstawione do wglądu kierującemu pojazdem [...] Sp. z o.o, co kierowca potwierdził swoim podpisem w protokole kontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wspomnianym wyrokiem z dnia 17 marca 2006 r. skargę [...] Sp. z o.o. oddalił. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych, za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt 3, bez zezwolenia określonego przepisami prawa o ruchu drogowym, pobiera się kary pieniężne. Wysokość tych kar określa załącznik do ustawy (art. 13 ust. 2b). Z protokołu kontroli wynika, że pojazd skarżącego przekroczył dopuszczalne naciski 2, 3 i 5 osi składowej oraz dopuszczalną masę całkowitą pojazdu, a przewoźnik nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Skarżący co do zasady nie podważa tych ustaleń, wskazując jedynie, że pomiary dokonane zostały przy użyciu urządzenia wagowego i metod ważenia niepodlegających weryfikacji na podstawie powszechnie obowiązującego prawa. Odnosząc się do tego twierdzenia, Sąd wskazał, że w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji obowiązywała ustawa z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach, która weszła w życie 1 stycznia 2003 r. Stosownie do art. 27 tej ustawy, przyrządy pomiarowe zalegalizowane lub uwierzytelnione przed dniem wejścia w życie ustawy, niespełniające jej wymogów, mogą być nadal legalizowane o ile spełniają wymagania dotychczasowych przepisów, lecz nie dłużej niż przez 10 lat od wejścia w życie ustawy. Z kolej z art. 29 powołanej ustawy wynika, że do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych, prawna kontrola metrologiczna odbywa się na podstawie przepisów dotychczasowych, nie dłużej jednak niż przez 1 rok od dnia wejścia w życie ustawy. Ponieważ kontrola pojazdu skarżącego została przeprowadzona w dniu [...] sierpnia 2003 r., nie było przeszkód prawnych do dokonania pomiarów w sposób i przy użyciu wag posiadających dotychczasową legalizację i stosowania przez organy kontroli zarządzenia nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. W protokole kontroli wskazano numer fabryczny wagi i świadectwo legalizacji, dokumenty te zostały także udostępnione kierującemu pojazdem. Został on również pouczony o zasadach kontroli nacisków osi, co potwierdził własnoręcznym podpisem i czego strona nie kwestionuje. Sąd podkreślił również, że wprawdzie z art. 87 Konstytucji wynika, że zarządzenia nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, ale kompetencja do ich wydawania została określona w art. 93 ust. 2 Konstytucji, zaś ust. 3 przewiduje kontrolę tych aktów przez Trybunał Konstytucyjny. Sądy administracyjne nie są więc uprawnione do badania ich konstytucyjności. Za chybiony uznać także należy zarzut dotyczący niewskazania przez organ uregulowań prawnych w przedmiocie wymogów technicznych dla wag samochodowych i braku ustaleń, czy konstrukcja i zainstalowanie wagi odpowiadały wymogom zarządzenia nr 39. Decydująca w tym zakresie jest bowiem okoliczność, że waga była legalizowana, a świadectwo legalizacji, jak również sposób dokonywania pomiaru i warunki jego dokonania, nie były przez skarżącego kwestionowane. Sąd podkreślił, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona w ogóle nie podnosiła powyższych argumentów, wskazując jedynie, iż przekroczenie norm nie zostało przez nią zawinione. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] Sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Skargę kasacyjną oparła na następujących zarzutach: 1. naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: 1) art. 14 zdanie pierwsze ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach (Dz. U. Nr 55, poz. 248), 2) art. 2, art. 87 ust. 1 i art. 93 ust. 2 Konstytucji RP, polegającą na przyjęciu, że pomiar masy całkowitej pojazdu skarżącego w dniu 26 września 2003 r. dokonany przy użyciu wagi samochodowej nr fabr. [...] i przy zastosowaniu procedury ważenia określonej zarządzeniem nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar, był zgodny z powszechnie obowiązującymi w dacie pomiaru przepisami metrologicznymi, o których mowa w art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach, a zatem mógł stanowić podstawę wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Autor skargi kasacyjnej po raz kolejny podkreślił, że w dacie kontroli nie było powszechnie obowiązujących przepisów metrologicznych, określających warunki jakim powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz warunki właściwego ich stosowania. 2. naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), poprzez ustalenie, że postępowanie administracyjne prowadzone przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie naruszyło naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady legalizmu (art. 6 kpa), zasady zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 kpa), zasad postępowania dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 kpa), w sytuacji, gdy z akt sprawy nie wynika, czy konstrukcja i zainstalowanie wagi odpowiadały powszechnie obowiązującym przepisom metrologicznym. Nie zostało również ustalone, czy zastosowana waga była wagą klasy dokładności 1 czy 2 i czy zachowane zostały warunki pomiaru. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł, że organy dokonujące kontroli pojazdu skarżącego w dniu [...] września 2006 r. stosowały wagi mechaniczne, których wymogi techniczne i sposób użycia regulowało Zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 2 grudnia 2000 r. Zarządzenie to zostało wydane na podstawie art. 8 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach. Tymczasem z art. 14 zdanie pierwsze tej ustawy wynika, że przyrządy pomiarowe podlegające legalizacji lub obowiązkowemu uwierzytelnieniu powinny być stosowane właściwie i zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 8 tej ustawy. Artykuł ten upoważnia zaś ministra właściwego do spraw gospodarki do wydania przepisów wykonawczych w drodze rozporządzenia. Rozporządzenie takie zostało wydane przez Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej dopiero w dniu 3 października 2003 r. (Dz. U. Nr 183, poz. 1791), a weszło w życie z dniem 12 listopada 2003 r., a zatem po dniu dokonania pomiaru. Skarżący powtórzył także podniesione w skardze argumenty, iż na podstawie protokołu kontroli nr [...] nie jest możliwe ustalenie, czy konstrukcja i zainstalowanie wagi użytej do pomiaru pojazdu odpowiadało nawet wymogom zarządzenia nr 39. Stwierdzenie Sądu I instancji, iż organ administracji nie miał obowiązku badania, czy procedura ważenia pojazdu była prawidłowa, gdyż wystarczającym argumentem w tym zakresie był fakt legalizacji urządzenia pomiarowego i niekwestionowanie tego faktu przez kierującego pojazdem, stanowi przejaw niewłaściwej kontroli sądowej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, co uzasadnia zarzut naruszenia art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, jak również zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ zauważył, że w dniu dokonania pomiaru wagi pojazdu należącego do [...] Sp. z o.o. obowiązywała ustawa z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach, nie zaś ustawa z dnia 3 kwietnia 1993 r. W konsekwencji Sąd I instancji nie dokonywał wykładni art. 14 tej drugiej ustawy. Ponadto, organ wskazał, że zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar wydane zostało na podstawie upoważnienia ustawowego z art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach. Treść tego przepisu została zmieniona art. 47 pkt 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw, w ten sposób, że jako organ właściwy do wydania rozporządzenia wskazany został minister właściwy do spraw gospodarki. Jednocześnie, art. 75 ust. 1 ww. ustawy zmieniającej stanowił, że z dniem jej wejścia w życie tracą moc uchwały Rady Ministrów oraz zarządzenia Prezesa Rady Ministrów, ministrów i innych organów administracji rządowej, podjęte lub wydane przed dniem wejścia w życie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zostały wydane bez upoważnienia ustawowego. Zatem w świetle powyższych przepisów zarządzenie nr 39 mogło stanowić podstawę prawną dokonywanych pomiarów. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, organ wskazał na wadliwe skonstruowanie postawionego zarzutu. Podkreślił, że oddalając skargę [...] Sp. z o.o. WSA w Warszawie dokonał kontroli decyzji administracyjnej co do jej zgodności z prawem. Podstawą zarzutu naruszenia art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych nie może być jedynie odmienna ocena prawna sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej ustawa P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że zakres kontroli zaskarżonego orzeczenia, co do zasady, wyznacza sam skarżący. Jeżeli Sąd II instancji, tak jak w niniejszej sprawie, nie stwierdzi z urzędu przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 ustawy P.p.s.a., jego rola ogranicza się do rozważenia naruszeń prawa wskazanych w skardze kasacyjnej. Z własnej inicjatywy nie może podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych uchybień. Nie jest bowiem uprawniony do zastępowania stron i ich profesjonalnych pełnomocników oraz konkretyzowania za nich, czy uzupełniania lub modyfikowania, zarzutów kasacyjnych. Nawet jeżeli zaskarżony wyrok jest nieprawidłowy, NSA nie może tej wadliwości wyeliminować, jeżeli kasator nie wytknął Sądowi I instancji naruszenia właściwych przepisów prawa materialnego lub procesowego (art. 174 pkt 1 i 2 ustawy P.p.s.a.). Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, skarżący obowiązany jest przede wszystkim prawidłowo wskazać przepis, którego wykładni błędnie dokonał Sąd I instancji. Chybiony jest więc zarzut naruszenia przez WSA w Warszawie art. 14 zdanie pierwsze ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach, bowiem Sąd I instancji nie tylko nie dokonywał wykładni tego przepisu, ale wprost wskazał w uzasadnieniu wyroku, że w niniejszej sprawie zastosowanie miała ustawa Prawo o miarach z dnia 11 maja 2001 r. i jej art. art. 29. Zarzut dotyczący błędnej wykładni przepisu, którego wykładni Sąd w ogóle nie dokonywał, nie może odnieść zamierzonego skutku. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2, art. 87 ust. 1 i art. 93 ust. 2 Konstytucji RP, należy podkreślić, że w myśl art. 29 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach, do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych prawna kontrola metrologiczna miała odbywać się na podstawie przepisów dotychczasowych, nie dłużej jednak niż przez 1 rok od dnia wejścia w życie ustawy. Zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 2 grudnia 2000 r. było "przepisem dotychczasowym" w rozumieniu art. 29. Nie ma przy tym znaczenia, że art. 8 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r., w brzmieniu wprowadzonym art. 47 ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw, przewidywał, że wymagania techniczne i metrologiczne przyrządów pomiarowych miały zostać określone w drodze rozporządzenia. Zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z 2 grudnia 2000 r., wydane przed wprowadzeniem powyższej zmiany, nie zawierało się w katalogu aktów, które utraciły moc zgodnie z art. 75 cyt. ustawy (przepis ten przewidywał utratę mocy aktów wydanych przed wejściem w życie Konstytucji [ust. 1 i 2] oraz rozporządzeń wydanych przez organy inne niż wskazane w Konstytucji lub wydanych bez upoważnienia ustawowego [ust. 3]). Zgodnie zaś z art. 78 cyt. ustawy, akty wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych tą ustawą zachowują moc do czasu ich zastąpienia przez akty wydane na podstawie ustawy. W konsekwencji, wobec niewydania przepisów wykonawczych na podstawie zmienionego art. 8 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach, zarządzenie to pozostało w mocy i obowiązywało w dniu wejścia w życie nowej ustawy Prawo o miarach z dnia 11 maja 2001 r. Autor skargi kasacyjnej błędnie zatem utrzymuje, że dokonana w dniu 26 września 2003 r. kontrola pojazdu należącego do skarżącej Spółki powinna bezwarunkowo odbywać się na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących. Przepisy przejściowe rangi ustawowej dopuszczały bowiem możliwość tymczasowego regulowania niektórych kwestii także zarządzeniami. NSA nie dopatrzył się zatem naruszenia przez Sąd I instancji art. 2 i art. 87 ust. 1 Konstytucji. Jednocześnie, ponieważ zarządzenie nr 39 nie stanowiło podstawy decyzji skierowanej do [...] Sp. z o.o. (wydanej na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b ustawy o drogach publicznych i załącznika do tej ustawy oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów i zakresu ich niezbędnego wyposażenia), nie można także mówić o naruszeniu art. 93 ust. 2 Konstytucji. Przechodząc do postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wyjaśnić należy, że w ramach tej podstawy kasacyjnej skarżący powinien wskazać przepis procedury sądowoadministracyjnej, który, jego zdaniem, został naruszony. W petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu nie wskazano takich norm. Zarzucono natomiast obrazę art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, stanowiącego, iż wykonywana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis ten nie jest przepisem proceduralnym, stosowanym przez sąd administracyjny w toku postępowania. Zakreśla on jedynie ramy dla działalności sądów administracyjnych. Zarzut jego naruszenia nie może zatem zostać uwzględniony, tym bardziej, że autor skargi kasacyjnej nie wykazał, iż Sąd I instancji ocenił zaskarżoną decyzję w innym zakresie niż określony w powyższym przepisie, a zatem dokonał kontroli tego aktu w innym aspekcie niż jego zgodność z prawem. Z treści uzasadnienia można wnioskować, iż skarżący chciał de facto podważyć będące podstawą nałożenia kary pieniężnej ustalenia organu dotyczące przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi i masy całkowitej pojazdu Jednak chcąc wykazać, iż Sąd I instancji błędnie oddalił skargę na decyzję administracyjną, przy wydaniu której - zdaniem strony - uchybiono przepisom kpa, skarżący powinien powołać stosowne przepisy ustawy P.p.s.a. W skardze kasacyjnej nie sformułowano jednak zarzutów naruszenia jakichkolwiek przepisów regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.