II SA/Sz 1123/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Asesor WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Agata Banc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2006 r. sprawy ze skargi G. K. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...] u c h y l a zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...] . Zdaniem organu nadzoru uchwała powyższa rażąco narusza art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz w przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru stwierdza, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Rada Gminy [...] w zakwestionowanej uchwale tego wymogu nie spełniła, gdyż w części graficznej planu, tj. załączniku nr [...] do uchwały nie rozgraniczyła terenów o różnym przeznaczeniu, oznaczonych symbolami [...]. Ustalając w § 25 ust. 2 pkt 2 uchwały na ww. terenie, obok działalności usługowo-rzemieślniczej w zakresie obsługi ludności, funkcję uzupełniającą: zabudowa jednorodzinna wolnostojąca, Rada winna odzwierciedlić takie przeznaczenie i odmienne zagospodarowanie terenów na załączniku graficznym planu, stanowiącym, jego integralną część. Wprowadzając dla terenu elementarnego [...] funkcję zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej w połączeniu z działalnością usługowo-rzemieślniczą w zakresie obsługi ludności, a jednocześnie nie rozgraniczając tych funkcji, Rada Gminy [...] rażąco naruszyła przepis art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro bowiem Gmina postanowiła o takim przeznaczeniu terenu, to powinna była wprowadzić te ustalenia tak w tekście, jak i na rysunku planu. Uregulowania sprzeczne z powyższymi aktami prawnymi stanowią naruszenie, o którym mowa w art. 28 ustawy. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skutkujące nieważnością planu miejscowego /lub jego części/. W dalszej części rozstrzygnięcia nadzorczego organ nadzoru stwierdza: cyt. "Niezależnie od powyższego, organ nadzoru wskazuje, iż Rada Gminy [...] określając w tekście planu (w §15 ust. 3 pkt 12, §16 ust. 3 pkt 13, §17 ust. 3 pkt 8, §18 ust. 3 pkt 10, §19 ust. 3 pkt 9, §20. ust. 3 pkt 10 §21 ust. 3 pkt 11, §24 ust. 3 pkt 12, §25 ust. 3 pkt 11, §26 ust. 3 pkt 11, §28 ust. 3 pkt 12, §29 ust. 3 pkt 9, §30 ust 1 pkt 13, §40 ust. 3 pkt 7 uchwały Nr [...]), wysokość zabudowy wskazała jedynie ich maksymalne granice w metrach, nie określając jednak dokładnego sposobu pomiaru tej wysokości - tzn. jej górnego poziomu /.../. Ustawodawca w § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690, ze zm.) alternatywnie określił sposób określenia pomiaru wysokości zabudowy, tak więc Rada winna, była sprecyzować sposób tego pomiaru w odniesieniu do zabudowy przewidzianej w planie miejscowym. Tego jednak Rada Gminy [...] również nie uczyniła. Nadto, /.../ Rada przewidując w § 26 ust. 5 uchwały wewnętrzną drogę dojazdową wydzieloną wzdłuż granicy działek [...] nie wydzieliła jej liniami rozgraniczającymi na rysunku planu /.../". Powyższe rozstrzygnięcie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] w imieniu Rady Gminy [...] Wójt Gminy, domagając się uchylenia rozstrzygnięcia jako niezgodnego z prawem. Podniósł, że Wojewoda nie podał żadnych argumentów wskazujących na rażące naruszenie prawa przez Radę Gminy [...], a podstawowy zarzut, zawarty w rozstrzygnięciu, oparł o inną niż stosowana w pozostałych regionach Polski interpretację art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie której odmówił Gminie prawa do ustalenia przeznaczenia terenu oznakowanego symbolem [...] jako funkcji usługowo-mieszkalnej, koegzystującej w ramach wspólnego obszaru. Zdaniem strony skarżącej, w art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie ma zakazu wielofunkcyjnego przeznaczenia terenu. Zasada wielofunkcyjnego przeznaczenia terenu jest stosowana na terenie całej Polski, jako regulacja standardowa, usankcjonowana zwyczajem i wieloletnią praktyką planistyczną, a relacje pomiędzy poszczególnymi elementami funkcji współtworzących przeznaczenie terenu, w szczególności w zakresie udziałów ilościowych lub powierzchniowych, nie wynikają z żadnych przepisów ustawowych i stanowią wyłączne pole kompetencyjne organu opracowującego i uchwalającego plan. Ponadto użycie przez ustawodawcę w omawianym przepisie spójnika "lub" oznacza, że alternatywą dla jednakowego (ale nie jednofunkcyjnego) przeznaczenia terenu jest wymóg jednakowych zasad zagospodarowania. Wymóg jednakowego przeznaczenia należy rozumieć jako ustalenie jednakowego profilu funkcjonalnego, zaś przy wymogu jednakowych zasad zagospodarowania chodzi w szczególności o wyodrębnienie w planie terenów dla których ustanawia się wspólne cechy fizjonomiczno-organizacyjne bez wskazywania na ich przeznaczenie. Powyższe potwierdza regulacja zawarta w § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1587) zgodnie z którym, w zależności od specyfiki i zakresu ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów oraz granic i linii regulacyjnych, dopuszcza się stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń literowych i cyfrowych. Takie też jednoznaczne stanowisko zajął Minister Infrastruktury w załączonych do skargi pismach z dnia [...]r. oraz z dnia [...]r. skierowanych do organów wykonawczych innych gmin. Skarżąca wskazała, że przyjęte w uchwalonym planie regulacje w zakresie przeznaczenia terenu, zostały podjęte świadomie i są wyrazem dążenia do uwzględnienia woli właścicieli gruntów, wyrażonej we wnioskach inwestorskich, która zgodnie z zasadą demokracji i służebności władzy publicznej wobec obywateli powinna być maksymalnie respektowana. Wymaganie przez Wojewodę określenia w planie sposobu zagospodarowania poszczególnych działek przez ustalenie, w którym miejscu działki właściciel ma ulokować funkcję usługową i czy w ogóle ma ją umiejscowić, jest nadużyciem prawa przez organ nadzoru i stanowiłoby nadmierną i zupełnie nieuzasadnioną ingerencję w prawa właścicieli nieruchomości. Gmina z dużą wnikliwością określiła istotne zasady koegzystencji funkcji mieszanych, ze szczególnym uwzględnieniem wymogów w zakresie ochrony środowiska i ładu przestrzennego. Skarżąca podniosła też, że rozstrzygnięcia nadzorcze Wojewody [...] w kwestii interpretacji art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, opierają się na niejasnych kryteriach i wskazują dużą niekonsekwencję. Także w pozostałych zarzutach, sformułowanych w rozstrzygnięciu nadzorczym, Gmina nie dostrzega rzeczywistej i przekonującej argumentacji prawnej. Uzasadnienie rozstrzygnięcia zawiera swobodny komentarz do merytorycznych elementów zapisu planu, nie dotyczy zaś zasad (reguł) jego sporządzania i stanowi nadużycie roli przyznanej organowi nadzoru, który powinien wkraczać tylko w przypadkach określonych ustawami (art. 87 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym). Zarówno bowiem ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy obligują jedynie do ustalenia parametrów i wskaźników, w tym np. wysokości zabudowy, natomiast nie ustalają żadnych wymogów odnośnie sposobu ustalania wysokości zabudowy. Ustawa Prawo budowlane i przepisy wykonawcze do tej ustawy regulują sposób mierzenia wysokości w sposób jednoznaczny i byłoby błędem regulować tę materię dodatkowo w planie. Wywód zawarty w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego świadczy o niezrozumieniu przez Wojewodę przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które należy stosować adekwatnie do sytuacji. Zawarta w § 6 tego rozporządzenia definicja, nie wskazuje bowiem trzech sposobów mierzenia wysokości, ale określa jak należy mierzyć wysokość budynku w trzech różnych sytuacjach faktycznych, w zależności od zastosowanego rozwiązania konstrukcji przekrycia dachu. Określenie w planie miejscowym wysokości w metrach z uwzględnieniem definicji sformułowanej w w/w rozporządzeniu jest wystarczająco precyzyjne i nie wymaga uzupełnienia w planie. Odnośnie uwagi o braku wydzielenia dróg wewnętrznych wzdłuż granicy działek nr [...] i [...] wskazano, że sprawa ta należy do materii szczegółowego sposobu rozstrzygnięcia problematyki planu i nie ma praktycznie żadnego związku z zasadami sporządzania planu, a przyjęte rozwiązanie jest czytelne dla użytkowników planu. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że na gruncie obowiązujących przepisów istnieje możliwość łączenia funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej z użytkową jedynie przez wydzielenie lokalu użytkowego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, co wynika z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93 poz. 888), gdzie przez pojęcie budynku mieszkalnego jednorodzinnego ustawodawca nakazuje rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nie przekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Oznacza to, że budynek jednorodzinny zachowuje nadal swą funkcję mieszkalną i nadal służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, a co za tym idzie nie zachodzi potrzeba wskazywania na rysunku planu innej niż mieszkaniowa funkcji terenu w obrębie budynków mieszkalnych jednorodzinnych, a w konsekwencji wprowadzania linii rozgraniczających funkcje. Jednakże Rada Gminy [...] dopuściła na terenie o przeznaczeniu usługowo – rzemieślniczym funkcję zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej, gdzie usługi nie stanowią dopuszczalnej, wbudowanej w mieszkaniową funkcji. Traktowanie połączenia funkcji usługowo-rzemieślniczej z mieszkaniową jako tzw. funkcji mieszanej (czyli bez konieczności rozgraniczenia linowego) jest na gruncie obowiązujących przepisów niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), przez zabudowę jednorodzinną należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Posługując się w załączniku nr [...] do rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terminem "tereny zabudowy mieszkaniowej", ustawodawca miał na myśli tereny spełniające wymogi określone w w/w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wobec powyższego, poza przypadkiem dopuszczenia wydzielenia w budynku mieszkalnym jednorodzinnym lokalu użytkowego, łączenie funkcji terenów zabudowy usługowej z funkcja terenów zabudowy mieszkaniowej nie jest dopuszczalne. Nie sposób zatem przyjąć, że w przedmiotowej sprawie funkcję usługowo-rzemieślniczą uzupełnia zabudowa jednorodzinna wolnostojąca, gdyż obie funkcje charakteryzują tereny o różnym przeznaczeniu lub o różnych zasadach zagospodarowania, o jakich mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ma stworzyć warunki dla zrównoważonego rozwoju i zapobiegać ewentualnym konfliktom w przyszłości, a takie mogłyby wyniknąć między właścicielami sąsiadujących ze sobą nieruchomości. Ustalenia, wynikające z oznaczenia terenu [...] i przyległego terenu [...] mogą powodować konflikt nie tylko dlatego, że plan nie określa gdzie ma być wybudowany budynek jednorodzinny a gdzie zabudowa rzemieślnicza, ale także nie nakazuje od strony zabudowy jednorodzinnej określonej jako rezydencjonalna, na terenie [...], wprowadzenia zieleni izolacyjnej, w sytuacji, gdy nie wiadomo jakiego rodzaju rzemiosło powstanie na terenie [...]. Potwierdzeniem tego stanowiska jest fakt, że § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszcza stosowanie w projekcie planu mieszanych oznaczeń tam, gdzie gmina przewidziała możliwość budowy budynków usługowych, warsztatów i magazynów. Jakkolwiek ustawodawca oddziela funkcje terenów zabudowy usługowej (U) od terenów obiektów produkcyjnych (P), to jednak z uwagi na jednorodność obu tych funkcji, takie zagospodarowanie jest dopuszczalne. W dalszej części odpowiedzi na skargę organ nadzoru stwierdza, iż zawarty w rozstrzygnięciu nadzorczym argument o potrzebie sprecyzowania sposobu pomiaru wyznaczonej wysokości zabudowy ma charakter drugoplanowy i nie posiada znamion zarzutu rażącego naruszenia prawa, lecz jest wskazaniem naruszenia prawa, o którym mowa w art. 91 ust.4 ustawy o samorządzie gminnym. Podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia było zaś istotne naruszenie przez gminę art.15 ust.2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niemniej jednak Wojewoda podtrzymuje wyrażone w tym zakresie stanowisko. Konieczność określenia miejsca, do którego mierzy się wysokość zabudowy uzasadniona jest – w ocenie organu nadzoru – trudnościami związanymi z występowaniem dwóch rodzajów przekrycia, a więc stropu nad najwyższą kondygnacją użytkową oraz dachu lub stropodachu wieńczących budynek. Podobnie sytuacja przedstawia się odnośnie zarzutu braku wydzielenia na rysunku planu drogi dojazdowej wewnętrznej wzdłuż działek [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 dalej oznaczanej jako: p.p.s.a./. W rozpatrywanej sprawie oceny Sądu wymaga zasadność stwierdzenia przez organ nadzoru nieważności wskazanej w zaskarżonym rozstrzygnięciu uchwały Rady Gminy [...], w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...]. W świetle art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nieważność uchwały rady gminy, dotyczącej planu zagospodarowania przestrzennego, mogą powodować naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Zauważyć należy, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zawiera dwojakiego rodzaju zarzuty pod adresem kwestionowanej uchwały: 1/ zarzut rażącego naruszenia prawa – art. 15 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegającego na braku w rysunku planu, będącym integralną częścią planu, linii rozgraniczających funkcje mieszkaniową i usługową dla terenu oznaczonego symbolem [...] 2/ wskazanie nieistotnego naruszenia prawa w rozumieniu art. 91 ust.4 ustawy o samorządzie gminy, polegającego na braku określenia w tekście planu sposobu ustalenia wysokości zabudowy, a także braku linii wydzielających wewnętrzną drogę dojazdową wzdłuż działek nr [...]. Takie rozróżnienie wynika zarówno z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, które nie wskazuje z jakimi przepisami prawa sprzeczne są zapisy uchwały, o których wyżej mowa w pkt 2, jak też z odpowiedzi na skargę. Skoro organ nadzoru w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym nie stwierdził jednoznacznie, iż zarzuty ujęte w pkt 2 stanowią istotne naruszenie prawa – nie mogły one, w świetle art. 91 ust.4 ustawy o samorządzie gminnym stanowić podstawy stwierdzenia nieważności uchwały w tym zakresie i wydania rozstrzygnięcia nadzorczego. Pozostaje zatem do oceny Sądu stanowiący podstawę rozstrzygnięcia nadzorczego zarzut rażącego naruszenia prawa, polegającego na nie dopełnieniu przez radę gminy wymogu określenia linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania dla terenu oznaczonego symbolem [...] – co zdaniem organu nadzoru – narusza art. 15 ust.2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Precyzując ten zarzut organ nadzoru stwierdza, iż "wprowadzając dla terenu elementarnego [...] funkcję zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej w połączeniu z działalnością usługowo – rzemieślniczą, a jednocześnie nie rozgraniczając tych funkcji Rada Gminy [...] rażąco naruszyła wskazany wyżej przepis art. 15 ust.2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym " . Na wstępie zauważyć należy, iż organ nadzoru w swym rozstrzygnięciu dla oznaczenia przedmiotowego obszaru planu posługuje się oznaczeniem [...] co oznacza obszar zabudowy mieszkaniowej z funkcją usługową, podczas gdy w kwestionowanym planie obszar ten posiada oznaczenie [...] tj. teren zabudowy usługowej z uzupełniającą funkcją mieszkaniową – w formie zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej. Jest to istotna zmiana akcentów, która mogła mieć wpływ na ocenę funkcji oraz zasad zagospodarowania danego obszaru. Sąd nie podziela poglądu organu nadzoru, iż zawarte w kwestionowanym planie określenie przeznaczenia terenu i brak linii rozgraniczających funkcję mieszkaniową i usługową istotnie narusza art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten nie zawiera bowiem zakazu wielofunkcyjnego przeznaczenia terenu, tj. ustalania dla określonego terenu zespołu funkcji lub nadania im o funkcji mieszanej np. usługowo-mieszkaniowej. Określone funkcje mogą być ustalone jako podstawowe, uzupełniające lub dopuszczalne, ale mogą mieć też na danym wydzielonym terenie status równorzędny. W myśl art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy, zatem ustalenie przeznaczenia terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego należy do wyłącznej kompetencji rady gminy i jest przejawem władztwa planistycznego gminy. Nie ma zatem w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podstaw do uznania, że dopuszczenie przez plan miejscowy różnego sposobu użytkowania w ramach jednego obszaru, stanowi naruszenie jej przepisów i zasad sporządzania planu. Nie jest trafny pogląd organu nadzoru, iż § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1587) dopuszcza stosowanie na rysunku planu jedynie oznaczeń U/P. Przepis ten stanowi, iż w zależności od specyfiki i zakresu ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów oraz granic i linii regulacyjnych, dopuszcza się stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych. Przepis ten dopuszcza więc łączenie różnych oznaczeń, a zatem i funkcji danego terenu. Zasady łączenia tych funkcji określa gmina, w ramach swego władztwa planistycznego. Z żadnego przepisu prawa nie wynika zakaz realizacji na jednym terenie elementarnym funkcji usługowej i mieszkaniowej, także jednorodzinnej. Funkcje te mogą bowiem wzajemnie się uzupełniać i współistnieć. Przy takim określeniu w planie przeznaczenia danego terenu elementarnego nie zachodzi konieczność zawarcia w rysunku planu linii rozgraniczających zabudowę mieszkalną od usługowej. Bezpodstawne jest odwoływanie się w tej kwestii przez organ nadzoru do przepisów prawa budowlanego oraz przepisów techniczno-budowlanych, wydanych w celu realizacji przepisów ustawy Prawo budowlane a nie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która posługuje się własnymi pojęciami, konstrukcjami i zasadami. Definicje: budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawarte w art. 3 pkt. 2a ustawy prawo budowlane oraz zabudowy jednorodzinnej zawarte w § 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12-04-2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie służą dla potrzeb stosowania tych przepisów. Przepisy te normują działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych (art. 1 prawa budowlanego oraz § 2 ust. 1 Rozporządzenia MI) - nie normują natomiast działalności obejmującej sprawy planowania przestrzennego. Te kwestie normuje w szczególności: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Żaden z tych przepisów nie odsyła do przepisów prawa budowlanego i przepisów techniczno-budowlanych. Wskazane w rozstrzygnięciu nadzorczym zarzuty nie odpowiadają zatem dyspozycji art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd w tym zakresie podziela w całości argumentację gminy, zawartą w skardze. Stosownie do art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270; zm. Dz. U z 2004 r. Nr 162 poz. 1692), Sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru, uchyla ten akt. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.