I SA/Lu 608/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie Sędzia WSA Halina Chitrosz, WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Marta Ścibor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi O. W.-H. i P. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. - oddala skargę Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania małżonków O.W.-H. i P. H. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż w 2002 roku P.H. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej wyrobów farmaceutycznych, opodatkowaną na zasadach ogólnych. W wyniku kontroli przeprowadzonej kontroli organ podatkowy I instancji stwierdził nieprawidłowości w zakresie ewidencjonowania przychodów i kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej oraz w zakresie rzetelności danych I prawidłowości odliczeń wykazanych w złożonym zeznaniu podatkowym PIT-36 za 2002 rok. W wyniku kontroli zapisów podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2002 rok stwierdzono: - zaniżenie przychodu o kwotę 1.177,68 zł spowodowane wykazaniem w miesiącach lipiec i sierpień nieprawidłowych kwot otrzymanych refundacji dot. zrealizowanych recept na refundowane leki i materiały medyczne oraz nie wykazaniem sprzedaży nie fiskalnej, zrealizowanej w miesiącach: sierpień, wrzesień, październik i listopad, - zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 26,30 zł spowodowane zaewidencjonowaniem składek na ubezpieczenie społeczne zatrudnionych pracowników w kwocie 673,22 zł, zamiast w kwocie 646,92 zł - wynikającej z listy płac i złożonej deklaracji. Ponadto organ podatkowy I instancji stwierdził, że w zeznaniu podatkowym PIT-36 za 2002 r. złożonym przez podatnika i jego żonę od wykazanego w kwocie 170.624,14 zł odliczono kwotę 153.610,88 zł tytułem darowizn. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami organ podatkowy I instancji wszczął postępowanie podatkowe i określił zobowiązanie podatkowe w kwocie innej niż wykazana w złożonym zeznaniu podatkowym PIT- 3 za 2002 rok. Od w/w decyzji małżonkowie H. złożyli odwołanie, w którym wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając naruszenie przepisów prawa w zakresie dotyczącym odliczenia darowizn dla kościelnych osób prawnych: - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób, który nie budzi zaufania do organów podatkowych, - art.210 § 1 w/w ustawy - powołanie błędnych podstaw prawnych, - art.210 § 4 w/w ustawy przez niedostateczne uzasadnienie decyzji, - art.26 ust.1 pkt 9 lit.b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, - art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczpospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 29, poz. 154 ze zmianami), - Kodeksu prawa kanonicznego księga II kan. 529 § 1. Po przeprowadzeniu analizy całego materiału dowodowego oraz zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził , iż nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Wskazał , iż materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 26 ust.1 pkt 9 lit.b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity DZ.U. z 2000r. Nr 14, poz.176 ze zm.) zgodnie z którym odliczeniu od dochodu podlegają darowizny: na cele kultu religijnego i na działalność charytatywno-opiekuńczą. bezpieczeństwa publicznego, obrony narodowej, ochrony środowiska. dobroczynne. a także na cele związane z budownictwem mieszkaniowym dla samorządu terytorialnego i na budowę strażnic jednostek ochrony przeciwpożarowej, w rozumieniu przepisów o ochronie przeciwpożarowej, oraz ich wyposażenie i utrzymywanie - łącznie do wysokości nie przekraczającej 10% dochodu. Jak wynika z materiału dowodowego w 2002 roku podatnik przekazał tytułem darowizn na rzecz: Parafii [...] w W. kwotę 130.000 zł. mocy Parafii [...]w W. kwotę 30.000 zł, nie Pl [...] kwotę 2.000 zł. Wpłaty darowizn udokumentował poleceniami przelewu. Polecenia przelewu środków pieniężnych na rzecz parafii rzymsko - katolickich zawierają zapis "na cele charytatywne". W przypadku darowizn na działalność charytatywno-opiekuńczą prowadzoną prze kościelne osoby prawne przed regulacjami zawartymi w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych pierwszeństwo mają przepisy ustaw regulujących stosunki Państwo – Kościół . W sprawie rozpatrywanej ma zastosowanie przepis art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 29, poz. 154 ze zm.), zgodnie z którym darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność. W odniesieniu do darowizn na inne cele mają zastosowanie ogólne przepisy podatkowe. W celu sprawdzenia czy otrzymane przez Parafię Rzymsko – Katolicką w W. pieniądze zostały przeznaczone na cele charytatywne organ podatkowy I instancji przeprowadził postępowanie .wyjaśniające, w wyniku którego zgromadzono materiał dowodowy. m.in. pismo ks. W.T. (ówczesnego proboszcza parafii) z dnia 20.07.2004 r. o otrzymaniu darowizny od P.H. w łącznej kwocie 130.000 zł. W piśmie tym ksiądz W.T. poinformował, iż otrzymane darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą otrzymane w okresie 21.03 – 11.07 2002r. przeznaczył na: - pomoc 30 rodzinom w zorganizowaniu Świąt Wielkanocnych w kwocie 40.000 zł, - dofinansowanie 5 studentom studiów zaocznych opłat czesnego w kwocie 15.000 zł, - udzielenie wsparcia finansowego dla rodzin dotkniętych alkoholizmem w kwocie 30.000 zł. - zorganizowanie dla dzieci ogniska integracyjnego w kwocie 5000 zł, - wręczenie upominków dla 20 dzieci za osiągnięcia w nauce religii w kwocie 2.000 zł, - dofinansowanie do wypoczynku dla 18 dzieci na koloniach letnich w kwocie 15.000 zł, - wsparcie dla rodzin najuboższych w kwocie 23.000 zł. Ponadto ksiądz W.T. oświadczył, że dowodów (rachunków) na poniesione wydatki wymienione w sprawozdaniu nie posiada. Pismem z dnia 09.11.2004r. organ podatkowy I instancji zwrócił się do proboszcza Parafii [...] w W. o przedłożenie posiadanych dokumentów potwierdzających fakt wydatkowania w/w kwoty na cele charytatywno-opiekuńcze oraz o przedłożenie wykazu osób korzystających z pomocy. Dnia 19.11.204r. ksiądz J.K. obecny proboszcz tej parafii złożył oświadczenie, iż Parafia [...] w W. w swoim archiwum nie posiada wykazu osób, które skorzystały z pomocy. Dołączył również pismo z dnia 16.11.2004r., w którym ksiądz W.T. oświadczył. iż nie posiada żadnej dokumentacji wydatków finansowanych z otrzymywanych darowizn i innych ofiar ponieważ nie wiedział, że do prowadzenia takiej dokumentacji był zobowiązany. W sprawozdaniu z dnia 19 października 2003 r. ówczesny proboszcz parafii w W. potwierdził przyjęcie darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą w 2002 r. w kwocie 30.000 zł, oraz poinformował, że cała kwota w całości została wykorzystana na wypoczynek wakacyjny dzieci z rodzin ubogich w Ośrodku wypoczynkowym "[...]" w O. nad Jeziorem [...] w 2003r. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej na podstawie zebranego materiału dowodowego organ podatkowy I instancji ustalił, że w/w parafia w latach 2002-2003 uzyskała darowizny również od innych darczyńców oraz środki pieniężne od instytucji z przeznaczeniem na zorganizowanie wypoczynku wakacyjnego dla dzieci z rodzin ubogich w Ośrodku Wypoczynkowym "[...]" w O. nad Jeziorem [...] w 2003r. Suma tych darowizn i środki pieniężne przekazane przez instytucje w latach 2002 (kwota 988.000 zł) i 2003 r. (kwota 786.780 zł) znacznie przekracza poniesione wydatki wynikając z przedłożonych w trakcie kontroli dowodów. Przedłożono dowody na wydatkowanie 158.501,17 zł (w tym 9.647,59 zł wydatkowano na zakup alkoholu, płyty klejonej, szlifierki i półmisków). Ponadto z protokołu kontroli z dnia 11.03.2005 r. przeprowadzonej w w/w parafii wynika, że do dnia kontroli wystawione zostały sprawozdania dla kilku darczyńców, w których wykazano wydatkowanie łącznie kwoty 550.000 zł i podano jako cel jej przeznaczenia zorganizowanie wypoczynku wakacyjnego dzieci z rodzin ubogich w Ośrodku Wypoczynkowym "[...]" w O. nad Jeziorem [...] w 2003r. Przepis art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej stanowiący podstawę do pomniejszenia dochodu do opodatkowania, ma charakter normy podatkowej, chociaż umiejscowiony został w innym niż podatkowy akcie prawnym. W w/w zapisie umiejscowione również zostały wymogi dodatkowe umożliwiające skorzystanie z ulgi - tj. posiadanie potwierdzenia odbioru darowizny oraz sprawozdania o jej przeznaczeniu na działalność charytatywno-opiekuńczą. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż w/w przepis nie określa wymogów czy warunków jakie powinno spełniać sprawozdanie, o którym mowa w art.55 ust.7 w/w ustawy – należy jednak ocenić je w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej, przy szczególnym zastosowaniu art. 180 i art. 191 w/w ustawy. Działając na podstawie art .191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy I instancji dokonał oceny całego materiału dowodowego, która pozwoliła na stwierdzenie, że przedłożone sprawozdania nie potwierdzają przekazania dokonanych przez P. H. darowizn na cel stanowiący podstawę do jej odliczenia od dochodu. Okoliczności zorganizowania przez Parafię w W. wypoczynku dla dzieci , a także wystawiania darczyńcom sprawozdań z przeznaczenia darowanych kwot uzasadniają sformułowanie wniosku , że wystawione sprawozdanie nie jest zgodne z prawą i nie może stanowić podstawy do odliczenia od dochodu do opodatkowania w 2002 r. dokonanej przez P. H. darowizny w kwocie 30.000 zł. Natomiast druga z parafii – Parafia w W. , której podatnik przekazał w 2002 r. 130.000,00 zł nie posiada żadnych dowodów potwierdzających przekazanie kwot darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, ani wykazu osób korzystających z udzielonej pomocy. Brak tych dokumentów uniemożliwił przeprowadzenie postępowania mającego na celu wyjaśnienie, czy faktycznie dokonana przez podatnika darowizna została przeznaczona na cele określone w art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP. Organ odwoławczy wskazał także, że w aktach sprawy znajduje się informacja wystosowana przez Sekretariat Konferencji Episkopatu Polski do Księży Biskupów, Kurii Diecezjalnych, Parafii, Caritas, Zgromadzeń Zakonnych dotycząca darowizn na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą. Do informacji dołączono również wzór sprawozdania. w którym poza wyszczególnieniem przeznaczenia darowizny w konkretnej kwocie na konkretny cel umieszczono zapis: "Uproszczona dokumentacja oraz paragony (rachunki) dotyczące wykazanych wyżej form działalności charytatywno-opiekuńczej sfinansowanych kwotą darowizny w wysokości.....pozostaje w posiadaniu Parafii." Poniżej tego zapisu, winien być umieszczony podpis proboszcza I pieczęć parafii. Z powyższego organ odwoławczy wywiódł, że twierdzenie księży proboszczów obdarowanych przez podatnika parafii , że nie byli zobowiązani do prowadzenia dokumentacji związanej z wydatkowaniem darowizn na cele kościelnej działalności charytatywno-opiekuńczej są bezpodstawne. umieszczony podpis Proboszczę i pieczęć Parafii. wydatkowaniem darowizn na cele kościelnej Biorąc pod uwagę powyższe Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że nie zostały wypełnione dyspozycje zawarte w art. 55 ust. 7 o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, a tym samym podatnik nie nabył prawa do odliczenia od dochodu darowizny w części przekraczającej limit określony w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych - art. 26 ust.1 pkt 9, lit.b. Na powyższą decyzję małżonkowie O.W.-H. i P. H. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie. Skarżonej decyzji skarżący zarzucają naruszenie art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczpospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 29, poz. 154 ze zm.) zgodnie z którymi darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym. Podnoszą, iż polecenia przelewu środków pieniężnych na rzecz parafii rzymsko-katolickich zawierają zapis "na cele charytatywne", ponadto kościelne osoby prawne z W. i W. przedstawiły pokwitowanie odbioru oraz sprawozdanie o przeznaczeniu darowanych pieniędzy na działalność charytatywno - opiekuńczą. W ocenie skarżących spełnione zostały wymogi określone w/w przepisami prawa, a w związku z tym byli uprawnieni do odliczenia od dochodu darowizn przekazanych na rzecz: Parafii [...] w W. w kwocie 130.000 zł oraz Parafii [...] w W. w kwocie 30.000 zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielając zarzutów tam przedstawionych wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia 30 grudnia 2005r. skarżący ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę podtrzymali stanowisko prezentowane w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem - na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) stwierdzić należy, iż skarga jest nieuprawniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Art. 26 ust. 1 pkt 9 lit b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( tekst jednolity Dz. U. Z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zmianami) stanowi, iż podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem nie mającym w sprawie znaczenia, stanowi dochód po odliczeniu kwot, między innymi na działalność charytatywno- opiekuńczą łącznie do wysokości nie przekraczającej 10% dochodu. Zgodnie z przepisem art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 29, poz. 154 ze zmianami) darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym i podatkiem wyrównawczym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność. Przepis ten ma charakter szczególny wobec regulacji zawartej w art. 26 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Oznacza to, że darowizny przekazane na powyższe cele przez osoby fizyczne są w całości wyłączone z podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. ( por uchwała NSA z 14 marca 2005 r. FPS 5/04, ONSAiWSA Nr 3 poz. 49 z 2005 r.). Warunkiem koniecznym do skorzystania z tej ulgi jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek. Stosownie do ww. przepisu darowizna na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą wyłączona jest z podstawy opodatkowania darczyńcy, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy: pokwitowanie odbioru oraz w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny sprawozdanie o przeznaczeniu tej darowizny na tą działalność. Sprawozdanie, o którym mowa w art. 55 ust 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej powinno być sporządzone przez kościelną osobę prawną. Art. 7. 1. pkt 5 tej ustawy stanow, i iż kościelnymi osobami prawnymi są parafie a organem dla parafii - zgodnie z ust. 3 pkt 5 - proboszcz lub administrator parafii. Nie jest okolicznością sporną, iż skarżący przedstawili pokwitowana darowanych kwot oraz sprawozdania o ich przeznaczeniu. W ocenie Sądu nie były to jednak sprawozdania, o jakich mowa w art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 29, poz. 154, ze zm.). Pismo z dnia 14 października 2003 r. stanowiące sprawozdanie o przeznaczeniu darowanej przez skarżących w 2002 r. kwoty 30.000 zł na działalność charytatywno-opiekuńczą opatrzone pieczęcią Parafii [...] pod wezwaniem [...] w W. zostało podpisane przez Proboszcza Parafii Księdza J.P. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - protokołu przesłuchania świadka księdza J.P.35 akt podatkowych) funkcję proboszcza w Parafii w W. pełnił on od 1 września 2001 r. do 23 sierpnia 2003 r. W dniu sporządzania sprawozdania nie był więc już proboszczem w tej parafii, nie reprezentował więc także organu kościelnej osoby prawnej uprawnionego do przedstawienia darczyńcy dokumentu o wykorzystaniu otrzymanej darowizny. Pismo z dnia 14 października 2003 r. (k.24.3 akt podatkowych) sporządzone przez księdza P. nie może więc być uznane za sprawozdanie, o którym mowa w art. 55 ust 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem nie zostało sporządzone przez kościelną osobę prawną. Wskazać należy, że pismo to wskazywało co prawda przeznaczenie otrzymanej darowizny, ale w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego informacji tam zawartych nie można uznać za rzetelne. Ksiądz P. oświadczył, iż otrzymane przez niego darowizny w kwocie 30.000 zł zostały w całości przeznaczone na wypoczynek wakacyjny dzieci z rodzin ubogich w Ośrodku Wypoczynkowym "[...]" w O. zorganizowany w roku 2003. Jednakże w trakcie postępowania kontrolnego ustalono, iż wydatki poniesione w związku z organizowaniem wypoczynku dla dzieci stanowiły kwotę 148.853, 58 zł. zaś Parafia w W. w wystawionych darczyńcom sprawozdaniach potwierdziła przeznaczenie na ten cel kwoty 550.000 zł, a więc w wysokości znacznie przewyższającej faktycznie poniesione wydatki. Prawidłowo więc organy podatkowe wywiodły, iż informacje zawarte w tym sprawozdaniu nie są wiarygodne. Sprawozdanie powinno mieć postać dokumentu mogącego uzasadnić prawo do skorzystania z ulgi i oprócz daty i podpisu osoby sporządzającej ten dokument, powinno zawierać opis zdarzeń z taką dokładnością, aby organy podatkowe mogły dokonać kontroli opisanych w nim faktów. Dokument powinien wskazać cel spożytkowania konkretnej kwoty czy też rzeczy, datę tej czynności, identyfikację osób, którym przekazano darowizny, a także inne dane dające możliwość sprawdzenia, czy darowizna została przekazana na cel wskazany w ustawie. Dokumenty zaś, których w postępowaniu podatkowym nie można sprawdzić pod względem danych, jakie zawierają, są z punktu widzenia tego postępowania nieprzydatne. Złożone w toku postępowania sprawozdanie sporządzone przez księdza W.T. pełnione dodatkowo pismami, nie spełniało warunków, o których mowa wyżej. W sprawozdaniu sporządzonym przez księdza W.T. ogólnie sposoby wydatkowania środków (k. 16.3 akt podatkowych) ale nie podano konkretnych informacji, które pozwoliłyby dokonać kontroli z punktu widzenia wymogów przewidzianych w art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. W piśmie z 16 września 2004 r. ksiądz T. oświadczył, iż: żadnej dokumentacji wydatków z otrzymywanych darowizn nie prowadził. Także jego następca ksiądz J.K. przedstawił żadnych dowodów potwierdzających przekazanie kwot darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, a w złożonym oświadczeniu stwierdził, że Parafia w W. w swoim archiwum nie posiada wykazu osób, które skorzystały z udzielonej pomocy . Wbrew twierdzeniu skarżących fakt przedstawienia dokumentów w postaci pokwitowania oraz sprawozdania z przeznaczenia darowizny nie stanowi jedynej podstawy do zastosowania odliczenia od dochodu na zasadach określonych w ustawie o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. W prawie podatkowym obowiązuje zasada powszechności opodatkowania. Wszelkie zwolnienia lub obniżki obciążeń podatkowych stanowią odstępstwo od tej reguły i w takiej sytuacji organy podatkowe mają prawo i obowiązek kontrolowania spełnienia warunków uprawniających do skorzystania z tych ulg. W sprawie rozpatrywanej organy podatkowe miały prawo do przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia przeznaczenia darowanych kwot, bowiem jedynie wydatkowanie ich przez kościelną osobę prawną na działalność charytatywno-opiekuńczą uprawnia darczyńcę do odliczenia całej darowizny od osiągniętego dochodu. Zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej organy podatkowe mają prawo i obowiązek dokonania oceny na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przedstawione sprawozdania są niewątpliwie dowodami zgromadzonymi w postępowaniu podatkowym i podlegały ocenie organów podatkowych. Dokonując tej oceny organy podatkowe odmawiając wiary przedstawionym sprawozdaniom nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów, gdyż podjęły niezbędne działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a zgromadzony materiał dowodowy rozpatrzyły w sposób wyczerpujący co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji pierwszej instancji jak też w decyzji zaskarżonej . Skoro więc skarżący nie wykazali, iż spełnili warunki do zastosowania odliczenia od dochodu na zasadach określonych w art. 55 ust 7 ustawy . to organy podatkowe zasadnie odmówiły prawa do odliczenia przekazanych kwot darowizn ponad obowiązujący limit 10% dochodu określony w art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych . Nie stwierdzając zatem naruszeń tak w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.