I OZ 413/06

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Bd 158/05 o 1) umorzeniu postępowania w przedmiocie zażalenia z dnia 19 sierpnia 2005 r. 2) odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie z wniosku J. A. o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Bydgoszczy z dnia 11 października 2004 r. Nr 1724/01 w przedmiocie zawieszenia postępowania postanawia oddalić zażalenie J. A. złożył w dniu 7 listopada 2004 r. wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Bydgoszczy z dnia 11 października 2004 r. w sprawie nr 1724/01 o zawieszeniu postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 14 lutego 2005 r. odrzucił wniosek wskazując w uzasadnieniu, iż nie jest właściwy do rozpoznania w/w wniosku. Ponadto, w toku tego postępowania, postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił J. A. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Złożone na to postanowienie zażalenie zostało odrzucone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 lipca 2005 r. wobec nieuzupełnienia braków formalnych zażalenia. W piśmie z dnia 19 sierpnia 2005 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Pismo to zawierało jednocześnie skargę na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Bydgoszczy. Zarządzeniem z dnia 26 sierpnia 2005 r. Sąd rozdzielił w/w zażalenie i skargę na bezczynność. W dniu 30 sierpnia 2005 r. Sąd poinformował skarżącego, że w/w skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SO/Bd 178/05 i stosownie do art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) oraz art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) została przekazana do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Skarżący złożył również w dniu 24 października 2005 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku z dnia 7 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 28 października 2005 r. odrzucił w/w wniosek. W dniu 21 listopada 2005 r. skarżący złożył zażalenie na to postanowienie. W dniu 28 listopada 2005 r. skarżący nadesłał pismo, z którego treści wynika, że cofa swoje zażalenie z dnia 19 sierpnia 2005 r. składając jednocześnie nowy wniosek o przyznanie prawa pomocy celu popierania zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 28 października 2005 r. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2006 r. Sąd w pkt. 1 umorzył postępowanie w przedmiocie zażalenia z dnia 19 sierpnia 2005 r. i w pkt 2 odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego w celu popierania zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 28 października 2005 r. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia Sąd wskazał, że stosownie do art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W ocenie Sądu, powołany przepis obejmuje nie tylko kwestię przyznania prawa pomocy w celu popierania skargi, ale całość postępowania wywołanego tą skargą, a więc także kwestię przyznania prawa pomocy, o którą ubiega się skarżący w celu popierania środków odwoławczych od postanowień wydanych w wyniku postępowań wpadkowych. Przepis ten ma zatem zastosowanie również do wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 28 listopada 2005 r., który skarżący złożył, aby uzyskać pomoc profesjonalnego prawnika przy popieraniu zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 28 października 2005 r. odrzucające jego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku z dnia 7 listopada 2004 r. Sąd zaznaczył, że istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma fakt, że wniosek skarżącego z dnia 7 listopada 2004 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności był niedopuszczalny, bowiem do stwierdzenia nieważności postanowienia w przypadkach wymienionych w art. 156 kpa właściwym jest organ wyższego stopnia, tj. w konkretnej sprawie – Minister Pracy i Polityki Społecznej. W konsekwencji wniosek taki, jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a. Mając zatem na uwadze, że w/w wniosek był niedopuszczalny, Sąd uznał, iż skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego w postępowaniu dotyczącym tego wniosku. Na powyższe postanowienie J. A. złożył w dniu 15 lutego 2006 r. zażalenie wnosząc o jego uchylenie w całości i zmianę wniosku z dnia 7 listopada 2004 r. na skargę na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnie skargę. Mając zatem na uwadze, że skarżący cofnął zażalenie z dnia 19 sierpnia 2005 r., uznać należy, iż umorzenie postępowania w tym zakresie było prawidłowe. Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Jak przyjęto w doktrynie, zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie. Potrzeba zastosowania art. 247 P.p.s.a zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. Przepis art. 247 ustawy, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, ma zastosowanie w toku całego postępowania wywołanego skargą, a więc również w sytuacji, gdy strona składa wniosek o przyznanie prawa pomocy nie tylko w celu popierania skargi, ale również w celu popierania środków odwoławczych od postanowień wydanych w wyniku postępowań wpadkowych. W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma fakt, że wniosek skarżącego z dnia 7 listopada 2004 r. był niedopuszczalny z uwagi na brak właściwości Sądu do jego rozpoznania i jako taki podlegał odrzuceniu. Zatem skarżącemu nie przysługuje w niniejszej sprawie prawo przyznania pomocy zarówno w celu popierania tego wniosku, jak również w celu popierania zażalenia na zaskarżone postanowienie Sądu z dnia 28 października 2005 r. W tej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 stycznia 2006 r. odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego należy uznać za prawidłowe. Odnosząc się natomiast do podnoszonej w zażaleniu kwestii zmiany wniosku z dnia 7 listopada 2004 r. na skargę na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, wskazać należy, że jak wynika z akt niniejszej sprawy w piśmie z dnia 19 sierpnia 2005 r. skarżący złożył w/w skargę i została ona zarejestrowana pod sygn. akt II SO/Bd 178/05, a następnie przekazana do organu w celu udzielenia odpowiedzi na skargę, o czym skarżący został poinformowany w piśmie z dnia 30 sierpnia 2005 r. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.