I SA/Ke 739/05

Sygnatura akt: I SA/Ke 739/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 04 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie: Sędzia NSA Grażyna Jarmasz (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant: Referent stażysta Emilia Kundera, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12.04.2006 r. sprawy ze skargi A.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] numer [...] w przedmiocie :odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 i 2000 r. oddala skargę W dniu 29 listopada 2005 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skarga A.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej numer [...] z dnia [...]. Decyzją tą Izba utrzymała w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego numer [...] z dnia [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zwrotu wpłaconego podatku wraz z odsetkami za 1999 rok w wysokości 73 335,95zł i za 2000 rok w wysokości 2 431,65zł z tytułu sprzedaży akcji Banku Handlowego w Warszawie. W ten sposób został załatwiony wniosek skarżącej z dnia 10 grudnia 2004r. /w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy wobec błędnego zrozumienia żądań wniosku/, którym skarżąca zwróciła się do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. o stwierdzenie tej nadpłaty w zakresie dochodu uzyskanego ze sprzedaży akcji Banku Handlowego w Warszawie S.A., gdyż, zdaniem wnoszącej, dochód uzyskany ze sprzedaży tych akcji korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie przepisu art. 52 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych / Dz. U. Nr 90 z 1993r., poz. 416 ze zm./. Sprzedaży akcji dokonano w miesiącu czerwcu i listopadzie 1999r. oraz czerwcu i lipcu 2000r. Stan faktyczny ustalony w sprawie, a dotyczący daty sprzedaży, ilości akcji, kwot uzyskanych z tej sprzedaży, nie jest pomiędzy stronami sporny. Podejmując takie rozstrzygnięcia organy stwierdziły, że. Prywatyzacja Banku Handlowego w Warszawie S.A. / dalej Bank / została przeprowadzona na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 lipca 1990r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych /Dz. U. Nr 51, poz. 298 zm./. Na podstawie zaś art. 2a ust. 1 i 2 w/w ustawy Bank został zaliczony przez Radę Ministrów do jednoosobowych spółek Skarbu Państwa o szczególnym znaczeniu dla gospodarki Państwa. Rada Ministrów Uchwałą Nr 18 z dnia 25 marca 1997r. /M.P. Nr 18 poz. 172/ w sprawie udzielenia zgody na prywatyzację i zezwolenia na szczególny tryb zbycia akcji Banku Handlowego /M.P. Nr 18, poz. 172/, wydaną na podstawie art. 2a ust. 2 i art. 23 ust. 2 oraz w związku z art. 45b ustawy prywatyzacyjnej, wyraziła zgodę na prywatyzację Banku Handlowego w Warszawie S.A.. Zgodnie z art. 45b w/w ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych do zbycia należących do Skarbu Państwa wszelkich akcji lub udziałów w spółkach prawa handlowego, a więc i Banku, mają zastosowanie przepisy art. 23 tejże ustawy. Przepis ten w swoim ustępie 1 określa tryb zbywania akcji należących do Skarbu Państwa, który polega na przetargu, ofercie zgłoszonej publicznie lub na rokowaniach podjętych na podstawie publicznego zaproszenia. Dodatkowo w przepisie tym użyto sformułowania "z zastrzeżeniem przepisów art. 24", a wymieniony art. 24 określał tryb zbywania akcji pracownikom na preferencyjnych warunkach. Z kolei art. 23 ust. 2 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, również powołany w podstawie prawnej w/w uchwały numer 18 upoważniał Radę Ministrów do zezwolenia na inny niż określony w przepisie art. 23 ust. 1 tryb zbycia akcji należących do Skarbu Państwa. W świetle brzmienia przepisu § 2 ust. 1 uchwały tymi innymi niż wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy prywatyzacyjnej trybami były rokowania podjęte na podstawie zaproszenia skierowanego do oznaczonych osób lub oferta skierowana do oznaczonych osób. Wymienione formy zbycia akcji dotyczyły nie więcej niż 73% akcji należących do Skarbu Państwa. Natomiast, zgodnie z § 3 ust. 1 uchwały, w przypadku osób zatrudnionych w Banku, inny tryb niż przewidziany w ustawie prywatyzacyjnej polegał na zmniejszeniu liczby zbywanych tej grupie osób akcji w wysokości odpowiadającej ich wartości nominalej. Szczegółowe zasady i warunki przydziału akcji pracownikom zostały określone w regulaminie uchwalonym przez Radę Ministrów i zatwierdzonym przez Ministra Skarbu Państwa. Z powyższego, zdaniem organów, wynikało, że brzmienie art. 23 ust. 1 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych i użyte w nim sformułowanie "z zastrzeżeniem przepisu art. 24" wskazuje na to, że ustawodawca tryb zbywania akcji uznał za odrębny od innych trybów zbywania akcji wymienionych w tym przypisie, w tym i oferty publicznej. Ponadto podniesiono, że stosownie do postanowień art. 52 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwolnione od podatku dochodowego są dochody uzyskane ze sprzedaży akcji dopuszczonych obrotu publicznego, nabytych na podstawie oferty publicznej lub na giełdzie papierów wartosciowych albo w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym. Wobec tego dla zastosowania zwolnienia konieczne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek tj.: - sprzedane akcje dopuszczone zostały do publicznego obrotu, - sprzedane akcje zostały uprzednio nabyte albo w drodze publicznej oferty lub na giełdzie papierów wartościowych albo w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym. Zgodnie z art. 1 § 1 obowiązującej w czasie prywatyzacji Banku przepisami ustawy z dnia 22 marca 1991r. Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi i funduszach powierniczych /Dz. U. z 1994r. Nr 58 poz. 239 ze zm./ publicznym obrotem papierami wartościowymi jest proponowanie nabycia, nabywanie lub przenoszenie praw z emitowanych w serii papierów wartościowych przy wykorzystaniu środków masowego przekazu albo inny sposób, jeżeli proponowanie nabycia skierowane jest do więcej niż 300 osób albo do nie oznaczonego adresata. Natomiast w myśl art. 1 § 1 pkt 1 tej ustawy nie jest publicznym obrotem udostępnianie w procesie prywatyzacji przez Skarb Państwa akcji pracownikom danej spółki. Odnosząc się do art. 2 pkt 3a w/w ustawy zawierającego pojęcie pierwszej oferty publicznej organy uznały, że definicja ta niewiele wyjaśnia. Powołany przepis stanowi bowiem, że pierwsza oferta publiczna to proponowanie przez wprowadzającego nabycia praw z emitowanych w serii papierów wartościowych, jeżeli oferta ma charakter publiczny. W związku z powyższym organy uznały, że publiczny charakter oferty należy wywieść z brzmienia początkowej części art. 1§ 1 w/w Prawa o obrocie papierami wartościowymi. Przepis ten formułuje wprost definicję publicznego obrotu papierami wartościowymi, ale zawiera równiez zagadnienia dotyczące oferty publicznej. Zatem cechami wyróżniającymi obrót publiczny jest proponowanie nabycia papierów wartościowych z wykorzystaniem środków masowego przekazu albo w inny sposób, jeżeli proponowanie nabycia skierowane jest do więcej niż 300 osób albo do nie oznaczonego adresata. Jest to więc oferta o charakterze publicznym, o której mowa w art. 2 pkt 3a tej ustawy. Jednak ustawodawca pozbawia ofertę nabycia akcji przez pracowników danej spółki charakteru publicznego, co wynika z art. 23 ust. 1 ustawy prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Z tego, co wskazano powyżej wynika, że tryb zbycia akcji pracowniczych jest odrębny od innych sposobów zbywania akcji jednoosobowych spółek Skarbu Państwa wymienionych w powołanym przepisie, a więc i oferty ogłoszonej publicznie. W ocenie organów ustalenia te prowadzą do wniosku, że nabycie akcji Banku Handlowego w Warszawie S.A. przez jego pracowników w procesie prywatyzacji nie spełnia przesłanek określonych w przepisie art. 52 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uprawniających do zwolnienia dochodu ze sprzedaży tych akcji, nawet pomimo faktu, iż w prospekcie emisyjnym zawarta została informacja o akcjach przeznaczonych dla pracowników Banku. Tak więc zarzuty naruszenia art. 52 pkt 1 lit.a) ustawy o podatku dochodowym od oób fizycznych uznane zostały za nieuzasadnione. Na poparcie zajętego stanowiska odwołano się do ugruntowanego już w orzecznictwie NSA stanowiska zawartego w wyrokach: z dnia 29 września 2000r. sygn. akt III SA 367/00 jak również z dnia 12 sierpnia 2004r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt I SA/Kr 1399/01. W skardze do Sądu zawarto wniosek o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Tak jak i w odwołaniu nie zgodzono się z takim rozstrzygnięciem, a zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, w szczególności błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 52 pkt 1 lit a) w/w ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 23 i 24 ustawy z 13 lipca 1990r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. W uzasadnieniu skargi zakwestionowano stanowisko organów podatkowych w zakresie opodatkowania dochodu ze sprzedaży akcji Banku Handlowego. Podniesiono, że spełnione zostały przesłanki zwolnienia z opodatkowania określone w art. 52 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Niesporne jest, że w przypadku akcji Banku Handlowego decyzja o dopuszczeniu do obrotu publicznego, co stanowi pierwszą z przesłanek, została wydana i obejmowała również akcje zaoferowane pracownikom decyzją Kmisji Papierów Wartościowych KPW z 7 maja 1997r. numer RF-411-9/97-49/97). Druga przesłanka wymaga nabycia akcji na podstawie oferty publicznej, co według skarżącej nastapiło. Potwierdzeniem tego jest szereg dokumentów urzędowych, w szczególności prospekt emisyjny akcii Banku Handlowego, sporządzony przez centralny organ administracji, czyli Ministra Skarbu, zatwierdzony w wymagany prawem sposób, pismo Ministra Finansów, akceptujące treść prospektu, decyzja Komisji Papierów Wartościowych wraz z postanowieniem wyjaśniającym oraz ekspertyza prof. Leonarda Etela otrzymana z Kancelarii Sejmu RP, która ma charakter, zdaniem skarżącej, wykładni autentycznej To, że nabycia akcji nastąpiło w ofercie publicznej wynika z przepisów ustawy o publicznym obrocie papierami wartościowymi. Skoro akcje Banku, w tym również te przeznaczone dla pracowników zostały dopuszczone do obrotu publicznego, to ich dalsze zbywanie mogło się odbywać wyłącznie w jeden ze sposobów określonych w ustawie: - w sposób pierwotny: przez właściciela akcji, w pierwszej ofercie publicznej (art. 2 pkt 3a) przez emitenta, w publicznym obrocie pierwotnym (art. 2 pkt 4), - w sposób wtórny m.in.: na giełdzie papierów wartościowych (art. 54 § 1 ustawy), w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym (art. 54 § 2), Tak więc intencją ustawodawcy wprowadzającego zwolnienie podatkowe było wsparcie rynku papierow wartościowych. Stąd dla osób fizycznych przewidziano zwolnienie z podatku dochodów ze zbycia akcji, ale tylko nabytych w ofercie publicznej, na giełdzie lub w instytucjach okołogiełdowych, czyli w regulowanym obrocie organizowanym przez biura maklerskie. Zwolnieniem nie objęto natomiast sytuacji, gdy nabycie odbywało się bez pośrednictwa instytucji rynku papierów wartościowych. W zakresie prywatyzacji podano, że Bank Handlowy w Warszawie S.A. powstał w 1870 roku jako spółka akcyjna i nigdy nie był przedsiębiorstwem państwowym, a zatem nie mógł podlegać przepisom ustawy o prywatyzacji. Ustawodawca dopiero w roku 1996r., mając na uwadze, że należy sprywatyzować również podmioty, które nie były nigdy przedsiębiorstwami państwowymi, wprowadził do ustawy prywatyzacyjnej zmiany, które pozwalały do takich podmiotów zastosować wybrane jej postanowienia. Były to przepisy art. 45a i art. 45b ustawy prywatyzacyjnej. Zgodnie z art. 45a do spółek, których jedynym akcjonariuszem albo wspólnikiem jest Skarb Państwa, powstałych w trybie innym niż przewidziany w niniejszej ustawie, ma zastosowanie art. 2a ustawy, który przewidywał możliwość określania przez Radę Ministrów przedsiębiorstw o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa, konieczność uzyskiwania odrębnej zgody Rady Ministrów na prywatyzację takich przedsiębiorstw oraz szczególny sposób ustalania składu rady nadzorczej w takich spółkach. Natomiast art. 45b stwierdzał, że do zbycia należących do Skarbu Państwa wszelkich akcji lub udziałów w spółkach prawa handlowego mają zastosowanie przepisy art. 23. Artykuł ten w ust. 1 określa możliwe sposoby zbywania akcji należących do Skarbu Państwa tj.: w drodze przetargu, na podstawie oferty ogłoszonej publicznie, w wyniku rokowań podjętych na podstawie publicznego zaproszenia, a także przewiduje możliwość wydania przez Radę Ministrów zgody na zbycie w innym trybie, niż jeden z tych trzech określonych. Brak natomiast podstaw do stosowania do akcji spółek Skarbu Państwa nie powstałych z przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego, jakichkolwiek innych przepisów ustawy o prywatyzacji, w tym przepisu art. 24. Podkreślono, że pracownikom Banku nie przysługiwały żadne roszczenia o wydanie, zbycie w procesie prywatyzacji jakichkolwiek akcji. Mogli oni uczestniczyć w prywatyzacji na normalnych warunkach, takich jak osoby trzecie. Dopiero Uchwała Rady Ministrów umożliwiła pracownikom Banku Handlowego nabycie puli akcji w warunkach pewnego uprzywilejowania. Odbyło się to jednak jedynie na zasadzie wskazania ich jako jednej z grup potencjalnych inwestorów i określenia dla nich warunków zaoferowania akcji. W konsekwencji stwierdzono, że udostępniane pracownikom akcje Banku nie mieściły się w dyspozycji art. 1§ 1 pkt 1 Prawa o publicznym obrocie, gdyż przepis ten wyłączał z definicji publicznego obrotu udostępnianie w procesie prywatyzacji przez Skarb Państwa akcji pracownikom danej spółki oraz producentom rolnym, na trwale związanym z przedsiębiorstwem. Jednakże zauważono, że przepis ten mógł odnosić się jedynie do sytuacji, gdy takie "udostępnianie w procesie prywatyzacji" następowało na określonych warunkach ustawowych, w tamtym czasie był to właśnie przepis art. 24 ustawy prywatyzacyjnej. Tylko wówczas takie wyłączenie mogło mieć sens prawny. W obszernej części skargi przedstawiono zarzuty odnoszące się do rozstrzygnięć NSA / wszystkich niekorzystnych dla pracowników Banku / stwierdzając, że większa ich część dosłownie i w całości powtarza uzasadnienie pierwszego negatywnego wyroku, którym prawdopodobnie był wyrok z 29 września 2000r. sygn. akt III SA 367/00. Część tych wyroków jest ze sobą sprzeczna, jako że jedne uznają dopuszczenie do publicznego obrotu, lecz negują sprzedaż w ofercie publicznej, inne negują już pierwszą przesłankę i z tej negacji wyprowadzają istnienie drugiej. Zrzuty dotyczyły także wyroku NSA Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z 9 kwietnia 2003r. sygn. akt I SA/Wr 2700/2000. W końcowej części skargi stwierdzono, że Konstytucja RP na mocy art. 8 dopuszcza tzw. bezpośrednie stosowanie jej przepisów. W sytuacjach, które regulowane są ustawą wydaną na podstawie konstytucji stosuje się ustawę, natomiast w sytuacji, gdy nie rozważamy konstytucyjności aktu prawnego, a jedynie jego sposób stosowania i interpretacji, wówczas zastosowanie do takiej interpretacji wprost przepisów ogólnych Konstytucji jest jak najbardziej uprawnione. Zdaniem skargi w sprawie ma zastosowanie w szczególność art. 2 Konstytucji. W orzecznictwie wielokrotnie przypominano tezę, że w demokratycznym państwie prawnym stanowienie i stosowanie prawa nie może być pułapką dla obywatela /wyrok TK z dnia 3 grudnia 1996 r. sygn. akt K 25/95/. Powołano się też na twierdzenie Trybunału Konstytucyjnego, że wynikająca z art. 2 Konstytucji RP "zasada przyzwoitości legislacyjnej wymaga respektowania przez ustawodawcę określoności przepisów prawnych" /wyrok TK z dnia 21 marca 2001 r., sygn. akt K 24/00/. Właśnie z przyzwoitością legislacyjną wiąże się obowiązek "szanowania proceduralnych aspektów zasady demokratycznego państwa prawnego" /wyrok TK z dnia 5 stycznia 1999 r., sygn. akt K 27/98/.. Zdaniem skargi nie sposób przyjąć, że dla potrzeb opodatkowania dochodów ze sprzedaży akcje będą traktowane jako akcje pracownicze nabywane na zasadach uprzywilejowanych wynikających z ustawy zaś w przypadku podniesienia roszczeń o faktyczną realizację uprawnień pracowniczych takimi akcjami być przestaną. Ministerstwa Skarbu, Finansów, Izby i Urzędy Skarbowe są organami tego samego Państwa. Interpretowanie przez te organy tych samych przepisów wybiórczo, w różny sposób, w zależności jedynie od bieżącej sytuacji i zawsze w sposób negatywny dla podatnika, nie da się pogodzić z zasadą demokratycznego państwa prawa wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. Zauważono, że również dotychczasowe orzecznictwo NSA widzi ten problem. O ile podtrzymano zarzut powtarzania w kolejnych wyrokach NSA błędnego ozstrzygnięcia w konkretnej sprawie, o tyle ogólne zasady tworzenia i stosowania prawa, wskazywane w orzecznictwie NSA, są, według skargi, godne powtórzenia. Tak więc w wydawanych orzeczeniach NSA podkreśla, że w konstytucyjnym państwie prawa podatnik, jako obywatel, nie może zostać skutecznie prawnie zobowiązany do ponoszenia negatywnych skutków niedoskonałości prawodawczych, czy też ułomności techniki legislacyjnej, a nadto nie można na niego przerzucać rozwiązywania wątpliwości co do brzmienia prawa, jak i jego stosowania, jeżeli obiektywnie rzecz biorąc wątpliwości te istnieją tak dla obywateli, jak i rganów państwowych /wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1996 r., sygn. akt I SA/Łd 1212/95/. Zdaniem NSA ustawodawcy podatkowemu, w odniesieniu do tekstu ustawy podatkowej, tej przyzwoitości legislacyjnej zabrakło, a nadto stwierdził, że "jeżeli przepis inaczej rozumie sąd, inaczej podatnik, a jeszcze inaczej organ podatkowy, to taki przepis nie powinien pozostawać w obrocie prawnym. Takie stanowienie przepisów podatkowych jest wyrazem arogancji ustawodawcy wobec podatnika, będącego adresatem normy prawnej" /wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 3108/00/. Końcowo zauważono, że omówione wyżej dotychczasowe orzecznictwo NSA w sprawie akcji pracowniczych Banku rozmija się istotnie z przyjmowanymi przez to sądownictwo zasadami ogólnymi. W odpowiedzi na skargę złożonej przez Dyrektora Izby Skarbowej podtrzymał on w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. W załączeniu do pism: z dnia 12 grudnia 2005r. , z dnia 16 grudnia 2005 jak i 20 marca 2006r. został przesłany do Sądu plik dokumentów m.in.: prospekt emisyjny Banku, pismo z 17 listopada 2005r. Rzecznika Praw Obywatelskch do Ministra Finansów, pismo posła na Sejm RP Artura Zawiszy do Marszałka Sejmu z dnia 5 grudnia 2005r., pismo dr hab. Aeksandra Chłopeckiego Członka Krajowego Deozytu Papierów Wartościowych S.A. w Warszawie z 29 listopada 2005r., zaświadczenie Ministra Skarbu Państwa z grudnia 2005r. o zaoferowaniu w Transzy Pracowniczej akcji w ramach oferty publicznej, odpowiedź KPWiG z dnia 27 lutego 2006r. na pozew o odszkodowanie złożony przez J. R. do Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia VI Wydział Cywilny, opinia prawna Kancelarii K.Wierzbowski, D.Szubielska i Wspólnicy spółka komandytowa oraz kilka artukułów prasowych /"Rzeczpospolita" , "Dziennik Zachodni"/ i z Internetu. Dokumenty te jak i arykuły potwierdzają w ocenie strony skarżącej stanowisko o zwolnieniu dochodu ze sprzedaży przedmiotowych akcj Banku, jak też o bezprawności konsekwencji finasowych wyciąganych przez organy w postaci domagania się samego podatku, jak też i odsetek za zwłokę. Zaś w załączeniu do pisma z 20 marca 2006r. zostało przesłane do Sądu pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu W. S.. W dniu 24 kwietnia 2006 r. pełnomocnik skarżącej, powołując art. 104 Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, złożył w tut. Sądzie załącznik do protokołu rozprawy zawierający oświadczenie złożone na rozprawie, do którego to protokołu załącznik ten został dołączony. Na wstępie ponownie podano, że sytuacja skarżącej jest identyczna, jak sytuacja 4 160 innych pracowników Banku z powodu szeregu orzeczeń WSA i NSA powtarzających uzasadnienia, mimo, że wyroki te drastycznie naruszają prawo. Kilka osób w takiej sytuacji zwróciło się do pełnomocnika, a wyroki zapadłe w ich prawach wzbudziły jego sprzeciw. Skoro jednak nie było ani nie ma możliwości ich zmiany, pełnomocnik stwierdził wówczas, że przynajmniej nie powinni płacić odsetek "skarbowych" za zwłokę, gdyż zostali wprowadzeni w błąd przez Ministra Skarbu, który w prospekcie stwierdzał, że podatek się nie należy. Właśnie dlatego wniesiono pozwy przeciwko Ministrowi Skarbu. W jednej takiej sprawie J. R. z Wrocławia sędzia na rozprawie również stwierdziła, że zapadłego w przypadku powoda wyroku NSA we Wrocławiu, tj. I SA Wr 2700/2000, nie jest w stanie zrozumieć z uwagi na stopień w jaki łamie on prawo. Stwierdziła, że należy dopozwać Komisję Papierów Wartościowych, aby również przedstawiła swoje stanowisko. Stąd też jest złożone pismo z Kwig, które zawiera argumentację prawną najbardziej właściwego organu w sprawach publicznego obrotu papierami wartościowymi i ta argumentacja potwierdza w całości tezy skargi. Ostatnio w tej sprawie sędzia, na wniosek zawarty w piśmie Komisji, dopozwała również Ministra Finansów. Według twierdzeń organów prywatyzacja Banku Handlowego była przeprowadzona na podstawie ustawy z dnia 13 lipca 1990r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Banku Handlowy nigdy nie był przedsiębiorstwem państwowym i jest to okoliczność niesporna. Zatem nie ma do niego zastosowania ustawa, jak sama nazwa wskazuje "o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych". Mówi o tym przede wszystkim art. l określający czego dotyczy ta ustawa. Za takim twierdzeniem przemawia także art. 45a rozszerzający stosowanie art. 2a ustawy na "spółki powstałe w innym trybie niż przewidziany w ustawie", czyli właśnie takie jak Bank. Zaś art. 45b precyzuje, że do wszystkich akcji spółek należących do Skarbu Państwa mają zastosowanie przepisy art. 23 ustawy. W tym sensie prywatyzacja była przeprowadzona "na podstawie ustawy prywatyzacyjnej", ale miały do tej prywatyzacji zastosowanie tylko i wyłącznie cztery wybrane przepisy tej ustawy: art. 45a, art. 45b, art.2a i art.23. Nie cała ustawa i również nie art. 24 dotyczący akcji preferencyjnych. Jako niedopuszczalne uznano odczytywanie przez niektóre sądy art. 23 ust. 1 w ten sposób, że określenie "z zastrzeżeniem art. 24" zawarte w tym artykule oznacza stosowanie również art. 24. Takie rozumownie określone zostało jako rażące naruszenia zarówno podstaw prawoznawstwa jak i logiki prawniczej. Artykuł 24 nie miał zastosowania, gdyż z art. 45b ustawy o prywatyzacji wynika, że do spółek, w których Skarb Państwa ma akcje, ale nie objętych przepisami ustawy o prywatyzacji, zastosowanie mają tylko przepisy art. 23 tej ustawy i tylko do "zbycia akcji" należących do Skarbu Państwa. Potwierdzeniem powyższego jest także uchwała Rady Ministrów nr 18 z 25 marca 1997r. Gdyby zastosowanie miały wprost przepisy ustawy prywatyzacyjnej w zakresie preferencji dla pracowników i związanego z tym szczególnego trybu zbywania akcji, opisanego w art. 24 ustawy, to specjalna uchwała w tym punkcie nie tvlko nie byłaby potrzebna, ale w wogóle nie byłaby dopuszczalna. Uprawnienia pracowników, czyli roszczenia o wydanie akcji na warunkach preferencyjnych wynikałyby wówczas wprost z ustawy i nie mogłyby podlegać jakimkolwiek ograniczeniom, ani dodatkowym regulacjom, zwłaszcza aktami niższego rzędu, jak Uchwały Rady Ministrów. Delegacja dla Rady Ministrów do zmiany trybów znajduje się tylko w art. 23. Artykuł 24, który zresztą nie mówi o trybie, ale o warunkach udostępniania akcji pracownikom, nie zawiera delegacji do jego zmian przez Radę Ministrów. Przeprowadzono także wywód na temat pojęcia "trybu", który jak wynika z analizy art. 23 oraz treści uchwły Rady Ministrów oznacza sposób w jaki są zbywane akcje, a nie warunki zbycia, takie jak cena czy ilość. Uznając, że uchwała Rady Ministrów zezwoliła i określiła szczególny tryb zbycia tylko w § 2 tj. zezwoliła na "rokowania podjęte na podstawie zaproszenia skierowanego do oznaczonych osób" i tylko w odniesieniu do transzy do 73% akcji, to oznacza, że w stosunku do pracowników nie wskazano żadnego szczególnego trybu. Dotyczący pracowników § 3 ust. l tej uchwały mówi natomiast jedynie o zezwoleniu na zbycie "osobom zatrudnionym w banku" nie więcej niż 7,14% ogólnej liczby akcji oraz podaje cenę nominalną akcji jako cenę tego zbycia. Natomiast przepis ten nie wskazuje żadnego szczególnego trybu zbycia, tak jak to wskazano w § 2. Samo zezwolenie na zbycie pracownikom i podanie ceny nie jest "trybem zbycia" akcji. A zatem w tym zakresie mógł mieć zastosowanie tylko jeden z trzech trybów wymienionych w art. 23 ust. l. Inaczej transakcja byłaby nieważna (art. 23 ust. 3). Wynika to z art. 45b tej ustawy, odwołującego się właśnie do art. 23 i powołanego w podstawach do wydania uchwały Rady Mnistrów. A zatem pomimo, iż transza pracownicza była skierowana tylko do pracowników akcje zostały, bo musiały zostać, zbyte pracownikom poprzez "ofertę ogłoszoną publicznie" (art. 23 ust. l pkt 2). I to była "oferta ogłoszona publicznie", bowiem prospekt emisyjny podlegał ze swojej istoty publikacji. Wobec ustalenia ceny akcji w uchwale RM była ona jedynym trybem, jaki można było tu zastosować, bo nie wchodzą w grę tryb z art. 23 ust. l pkt l ani pkt 3. Podkreślono, że uchwała jedynie "zezwalała" Ministrowi Skarbu na sprzedaż akcji pracownikom, po cenie nominalnej. Nie mogłaby jednak stanowić podstawy do podniesienia przez pracownika roszczeń o wydanie takich akcji, zaś przypadku stosowania trybu z art. 24 ustawy pracownikowi przysługiwało prawo zakupu akcji na zasadach preferencyjnych i w związku z tym prawo takie mogło być dochodzono na drodze sądowej. Natomiast odczytując inaczej przepis, że Rada Ministrów określiła jednak, na mocy delegacji z art. 23 ust. 2, szczególny tryb zbycia również akcji dla pracowników, to takim wskazanym trybem była właśnie oferta publiczna, bo § 3 ust. 2 uchwały określał warunki ilościowe i cenowe natomiast kwestię trybu, czyli sposobu, a nie warunków, sprzedaży pozostawił do ustalenia Bankowi i do zatwierdzenia Ministrowi Skarbu i Rada Banku, zgodnie z udzielona delegacją zdecydowała właśnie o ofercie publicznej. Przechodząc na grunt ustawy podatkowej i przepisów o publicznym obrocie powtórzono argumentację skargi dowodzącą, że akcje były dopuszczone do obrotu publicznego Przytaczając stwierdzenie NSA Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu w wyroku o sygn. akt I SA/Wr 2700/2000 że "...fakt, iż decyzja Komisji Papierów Wartościowych wydana została wbrew przepisowi ustawowemu, bowiem dopuściła do obrotu publicznego akcje objęte tzw. transzą pracowniczą, które nie mogły być objęte publicznym obrotem, przesądza o braku spełnienia przesłanki warunkującej zastosowanie ulgi.", stwierdzono i uzasadniono w szerokim wywodzie, że jest to pogląd jawnie sprzeczny z prawem. Bowiem o tym czy dane akcje zostaną formalnie dopuszczone do publicznego obrotu decyduje zgoda Komisji Papierów Wartościowych, wydawana na podstawie ustawy - art.2 ust.la ustawy o papierach wartościowych. Zdaniem autora wywodów nie sposób ustalić, w jaki sposób sąd mógł dojść do przeciwnego wniosku. W zakresie pojęcia oferty publicznej uznano rozważania organów za niepotrzebne z tego powodu, że obowiązujący od 1994 do 2003r. przepis omawianego art. 52 pkt 1 lit. a) jeden z warunków zwolnienia określa jako nabycie "na podstawie publicznej oferty lub na giełdzie papierów wartościowych albo w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym", co ma na celu sprecyzowanie, które z dopuszczalnych form obrotu papierami wartościowymi dopuszczonymi do publicznego obrotu ustawodawca uznał za warte wsparcia poprzez zwolnienie z podatku dochodów z ich sprzedaży., Powtórzono i podkreślono uzasadnienie skargi, że nabycie przedmiotowych akcji nastąpiło właśnie na podstawie publicznej oferty, co wynika przede wszystkim z przepisów ustawy o publicznym obrocie oraz przedstawiono ponownie sposoby zbywania akcji dopuszczonych do obrotu publicznego. Powołano ponownie w tej materii decyzję Komisji Papierów Wartościowych z 7 maja 1997r., wraz z wyjaśniającym ją postanowieniem z 31 marca 2000r., wydanym na podstawie art. 113 § 2 Kpa, w którym stwierdzono wyraźnie, iż "termin publiczna oferta odnosi się do wszystkich wprowadzonych do publicznego obrotu akcji serii A". Odnosząc się do charakteru tych dokumentów stwierdzono, że Komisja Papierów Wartościowych jako centralny organ administracji rządowej, ustawowo umocowany do sprawowania nadzoru nad publicznym obrotem papierami wartościowymi była zarówno jedynym jak i właściwym organem powołanym do urzędowej interpretacji, co uważane jest za ofertę publiczną papierów wartościowych. Jej w/w decyzja oraz postanowienie zostały wydane zgodnie z obowiązującym prawem i nigdy nie zostały wycofane z obrotu prawnego. A więc skoro są to dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 194 ustawy Ordynacja podatkowa, to jedynym sposobem podważenia treści takiego dokumentu jest przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentowi lub stwierdzenie nieważności decyzji. Jako niedopuszzalne uznano zatem stwierdzenie NSA w wyroku III SA 367/00, zgodnie z którym: "Postanowienie to podlega bowiem takiej samej ocenie sądu jak każdy inny składnik materiału dowodowego." Nie kłóci się to jednocześnie z przepisami prywatyzacyjnymi, gdyż jak wykazano, akcje były zbywane zgodnie z art. 23 ustawy o prywatyzacji, który przewidywał m.in. tryb zbycia na podstawie "oferty ogłoszonej publicznie" (art. 23 ust. 1 pkt 2). Gdybyśmy mieli natomiast do czynienia ze szczególnym trybem "pracowniczym", określonym w art. 24 ustawy o prywatyzacji, można byłoby przyjąć, że nie stanowił on oferty ogłoszonej publicznie w rozumieniu art. 23 tej ustawy i w konsekwencji nie był ofertą publiczną w rozumieniu ustawy o publicznym obrocie i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Niezależnie od dyskusyjności takiego wyłączenia rozstrzygające w sprawie jest to, że art. 24 ustawy o prywatyzacji nigdy nie miał jednak zastosowania do akcji Banku Handlowego, co wykazano wcześniej. Także w załączniku, jak i wcześnie w skardze, powołano dokumenty i opinie potwierdzające, iż w przypadku niniejszej sprawy mamy do czynienia z ofertą publiczną. Na zakończenie podkreślono jeszcze raz, że w sytuacji, gdy pracownikom Banku Handlowego nie przysługiwały preferencje wynikajace z ustawy prywatyzacyjnej, Minister Skarbu oferując akcje pracownikom, których było wiecej niż 300 osób, nie mógł zrobić tego legalnie inaczej, niż poprzez wprowadzenie do publicznego obrotu i ofertę publiczną w rozumieniu przepisów o publicznym obrocie papierami wartościowymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r .- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), określanej dalej jako ustawa P.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Istotą sporu pomiędzy stronami przedmiotowego stosunku sądowoadministracyjnego jest ocena zdarzeń mających znaczenie fiskalne, wpływających na wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych skarżącej, w roku podatkowym 1999. Zasadniczą kwestią pozostaje opodatkowanie dochodów wykazanych przez skarżącą ze sprzedaży w 1999 r. akcji Banku Handlowego S.A., nabytych uprzednio od Skarbu Państwa w ramach transzy skierowanej do pracowników tej spółki. Zgodnie z obowiązującym w 1999 r. brzmieniem art. 52 pkt 1 lit a ustawy z dnia z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. Nr 14 z 2000r., poz. 416 ze zm.) zwolnione zostały od podatku dochodowego od osób fizycznych między innymi dochody ze sprzedaży akcji dopuszczonych do obrotu publicznego, nabytych na podstawie publicznej oferty lub na giełdzie papierów wartościowych albo w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym, przy czym zwolnienie to nie miało zastosowania, jeżeli sprzedaż tych akcji była przedmiotem działalności gospodarczej. W świetle powyższego, aby dochód uzyskany ze sprzedaży akcji korzystał ze zwolnienia od podatku, ustawawodawca przewidział trzy alternatywne sytuacje, tj. akcje muszą być: 1/ dopuszczone do obrotu publicznego i nabyte na podstawie oferty publicznej, albo 2/dopuszczone do obrotu publicznego i nabyte na giełdzie papierów wartościowych, albo 3/ dopuszczone do obrotu publicznego i nabyte w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym. W niniejszej sprawie sporne pozostaje, czy akcje zbyte przez skarżącą spełniają drugi warunek określony pkt 1, tj. czy zostały przez skarżącą nabyte na podstawie ofery publicznej. Niewątpliwe bowiem, czego nie kwestionowały również orzekające w sprawie organy podatkowe, akcje nabyte przez skarżącą spełniały warunek dopuszczenia do obrotu publicznego. Akcje Banku Handlowego S.A., objęte były bowiem prospektem sprzedaży akcji z dnia 27 marca 1997 r. i zostały dopuszczone do publicznego obrotu decyzją Komisji Papierów Wartościowych z dnia 7 maja 1997 r.nr RF - 411-9/97-49/97. Wszelkie zarzuty i wyjśnienia w tej kwestii eksponowane przez skarżącą korespondują z ustaleniami organów podatkowych i nie wymagają omówienia. Zdaniem Sądu , sprzedane przez skarżącą akcje Banku Handlowego S.A. nie wypełniły drugiego z wymienionych wyżej warunków zwolnienia od podatku dochodowego, a mianowicie nie zostały nabyte na podstawie publicznej oferty. W obowiązujących przepisach prawa podatkowego, jak również w obowiązującej w dacie nabycia akcji ustawie z dnia 22 marca 1991 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi i o funduszach powierniczych (t. j. Dz. U. z 1994 r. Nr 58 poz. 239 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa P.o.p.w. i f.p., brak definicji legalnej pojęcia oferty publicznej, która mogłaby posłużyć dla ustalenia jej desygnatów na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dlatego w ocenie Sądu, należy dokonać ustalenia znaczenia tego pojęcia w oparciu o dyrektywy wykładni językowej, uwzględniając oczywiście wnioski płynące z wykładni systemowej i celowościowej. Przy czym należy mu przypisać znaczenie takie jakie ma ono w języku potocznym, zrozmiałym dla przeciętnego podatnika, nie korzystającego z profesjonanej pomocy prawnej. Według takich założeń za ofertę publiczną należy uznać skierowanie konkretnej propozycji (np. nabycia) do nieokreślonego bliżej adresata, czyli do każdego podmiotu funkcjonujcego w obrocie prawnym, który może stać się potencjalną stroną transakcji. Wnioskując a contrario nie będzie takiego przymiotu posiadać propozycja skierowana do konkretnie określonego adresata, znajdującego się w konkretnej sytuacji, czyli propozycja skierowana wyłącznie do indywidualnie oznaczonego podmiotu czy też pewnej kategorii podmiotów o wspólnych cechach, które to nadają im szczególny status prawny. Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca abstrahuje w ustawie podatkowej od pojęć znanych innym ustawom (m.in. ustawie o P.o.p.w. i f.p.), co wskazuje na celowość takiego działania. Dlatego w ocenie Sądu skoro, konkretna transza akcji Banku Handlowego S.A. skierowana została do precyzyjnie określonego kręgu nabywców - pracowników banku, to nabycie akcji przez tychże nie spełnia kryterium nabycia akcji w ofercie publicznej. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, że te akcje banku nie były dostępne dla wszystkich, a wyłącznie dla pracowników banku. Nie ma znaczenia przy tym liczba akcji jak i liczba potencjalnych nabywców W ocenie Sądu nie można definiować pojęcia "oferty publicznej" jedynie w oparciu o stanowisko Komisji Papierów Wartościowych. Należy bowiem zwrócić uwagę, iż organ ten zawęża definiens tej defnicji do "proponowania nabycia w serii papierów wartościowych". Odnosi się więc jedynie do oferowanego przedmiotu nie uwzgędniając podmiotu - rodzaju adresata. Definicji pojęcia "oferty publicznej" nie sposób utożsamiać również ze znanym ustawie P.o.p.w.i f.p. pojęciem "pierwszej oferty publicznej". Wprawdzie ustawodwca w art. 2 pkt 3 tej ustawy zawiera definicję tego pojęcia lecz po pierwsze czyni to na użytek wyłącznie tej ustawy, a poza tym, co jest znamiennym, definicja ta nie wyjaśnia pojęcia "publiczności". Przepis ten stanowi bowiem, iż pierwsza oferta publiczna to oferowanie przez właściciela papierów wartościowych nabycia praw z emitowanych w serii papierów wartościowych, jeżeli oferta ma charakter publiczny. Można więc powiedzieć, iż definicja ta dotknięta jest wadą tzw. idem per idem (to samo przez to samo). Nie sposób posłużyć się więc taką definicją na gruncie ustawy podatkowej. Pojęcie pierwszej oferty opiera się na określeniu podmiotów, które wprowadzają papiery wartościowe, czyli podmiocie będącym właścicielem emitowanych w serii papierów wartościowych. Przepis ten nie określa trybu ich proponowania, nabywania. Znaczenia pojęcia "oferty publicznej" nie można też wprost wywodzić z zawartej w art. 1 § 1 ustawy P.o.p.o.w i f.p. definicji publicznego obrotu. Stosownie do tej normy cechami charakteryzującymi publiczny obrót jest proponowanie nabycia, nabywanie lub przenoszenie praw z emitowanych w serii papierów wartościowych przy wykorzystaniu środków masowego przekazu albo w inny sposób, jeżeli proponowanie nabycia skierowane jest do więcej niż 300 osób albo do nie oznaczonego adresata. Przepis ten reguluje inną materię, a mianowicie określa w jakich to przypadkach należy uznać, że mamy już do czynienia z publicznym obrotem papierami wartościowymi, a w konsekwencji więc należy spełniać wszelkie wymogi stawiane przez tę ustawę z uwagi na poddanie reglamentacji publicznoprawnej tego obrotu. Samo stwierdzenie faktu, że proponowanie nabycia lub nabywanie emitowanych w serii papierów wartościowych przy wykorzystaniu środków masowego przekazu albo w inny sposób, jeżeli propozycja skierowana jest do więcej niż 300 osób albo do nieoznaczonego adresata, nie pozwala udzielić twierdzącej odpowiedzi, iż nabycie papierów wartościowych w każdym tym przypadku nastąpiło w drodze oferty publicznej. Z pewnością można zaś stwierdzić, iż jest to już, z uwagi na sposób proponowania, obrót publiczny normowany i regulowany przez przepisy tejże ustawy. Proponowanie nabycia lub nabywanie emitowanych w serii papierów wartościowych skałada się na pojęcie obrotu, a nie oferty. Nawet zaś przyjmując, iż to proponowanie nabycia, o którym mowa w definicji publicznego obrotu jest synonimem publicznej oferty, to należy wskazać, iż ustawodawca wprost pozbawia ofertę nabycia akcji przez pracowników danej spółki charakteru publicznego. Wynika to z treści art. 1 § 1 pkt 1 ustawy P.o.p.w.i f.p., który wyłącza z regulacji objętej tym paragrafem udostępnianie w procesie prywatyzacji przez Skarb Państwa akcji pracownikom danej spółki. Jedną z dróg wprowadzenia akcji, jako papierów wartościowych, do obrotu prawnego ustawodawca przewidział w ustawie z 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. Nr 51, poz. 298 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa prywatyzacyjna. Regulacja ta przewidywała kilka trybów zbywania akcji. W przepisie art.23 ust.1 tej ustawy ustawodawca wskazał na: przetarg, ofertę ogłoszoną publicznie oraz rokowania podjęte na podstawie publicznego zaproszenia. W przepisie art. 24 ustawy prywatyzacyjnej ustawodawca przewidział odrębny tryb zbycia akcji. Otóż stosownie do tego przepisu pracownikowi przedsiębiorstwa państwowego przekształconego w spółkę przysługiwało ustawowe prawo zakupu określonej ilości akcji na zasadach preferencyjnych. A więc zakup tego rodzaju akcji nie następował w drodze oferty czy rokowań pomiędzy zbywcą akcji a pracownikiem, którego uprawnienie do zakupu akcji na określonych warunkach wynika z przepisu prawa. W przypadku zbywania akcji Banku Handlowego S.A. zastosownie znalazła szczególna procedura. Rada Ministrów skorzystała bowiem z delegacji ustawowej zawartej w art. 23 ust. 2 ustawy prywatyzacyjnej, stosownie do której, w szczególnych przypadkach organ ten mógł zezwolić na inny niż określony w art.23 ust. 1 tryb zbycia akcji należących do Skarbu Państwa. Realizując to upoważnienie uchwałą Nr 18 z dnia 25 marca 1997 r., w sprawie udzielenia zgody na prywatyzacji i zezwolenia na szczególny tryb zbycia części akcji Banku Handlowego w Warszawie Spółka Akcyjna (M.P. Nr 18, poz.172), Rada Ministrów zezwoliła Ministrowi Skarbu Państwa na zbycie nie więcej niż 73% akcji Banku w wyniku rokowań podjętych na podstawie zaproszenia skierowanego do oznaczonych osób lub w wyniku oferty skierowanej do oznaczonych osób. Ponadto, co jest znamiennym w nieniejszej sprawie, zezwolono na zbycie nie więcej niż 7,14% ogólnej liczby akcji osobom zatrudnionym w tym Banku po cenie odpowiadającej wartości nominalnej tych akcji. W § 3 uchwały upoważniono Radę Banku Handlowego do określenia szczegółowych zasad i warunków przydziału akcji pracownikom w formie regulaminu podlegającego zatwierdzeniu przez Ministra Skarbu. Delegacja ta została zrealizowana. W ocenie Sąd zrealizownanie powyższych delegacji, najpierw przez Radę Ministrów, a następnie Radę Banku również potwierdza tezę, iż nabycie akcji (w § 3 ust.2 Uchwały RM posłużono się pojęciem przydziału) przez pracowników banku nastąpiło na szczególnych zasadach i propozycja nabycia akcji została skierowana do konkretnie określonej grupy odbiorców. Również fakt zamieszczenia w publicznym prospekcie sprzedaży akcji, także akcji, podlegających sprzedaży pracownikom na zasadach preferencyjnych nie może mieć istotnego znaczenia dla kwestii trybu nabywania akcji przez tychże. Tryb ten, jak wskazano wyżej został odrębnie określony na podstawie delegacji zawartej w przepisie art.23 ust 2 ustawy prywatyzacyjnej. Przesądzającego znaczenia nie mają też zapisy i nazwa regulaminu, który stał się szczególną podstawą do nabycia akcji przez pracowników. Stosownie do § 1 tego aktu, nazwany on został "Regulaminem nabywana akcji przez pracowników Banku Handlowgo w Warszawie S.A. w ramach oferty publicznej". Jednak jednoznacznie należy wskazać, iż na mocy tej regulacji (§2) ustalona ściśle ilość akcji, tj. 7,14% ogólnej liczby akcji mogła być nabyta wyłącznie przez pracownków Banku. Pojęcie publiczność w tym przypadku zostało więc wyraźnie zawężone. Wniesek ten potwierdza również zapis pkt 2 w § 2 Regulaminu, stosownie do którego "pracownicy Banku zachowują prawo do nabywania i obejmowania dalszych akcji na zasadach ogólnych". To również wskazuje na szczególność oferty, kierowanej wyłącznie do pracowników Banku. Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika skarżącej, że oferta nosi charakter publiczny m.in. gdy "proponowane nabycie skierowane jest do więcej niż 300 osób", Sąd nie podziela powyższego poglądu, ponieważ mówiąc o publicznym charakterze oferty należy mieć na względzie powszechny dostęp do akcji przez ogół społeczeństwa bez względu na liczbę osób, do których jest skierowana oferta. Jeśli oferta nie jest skierowana do ogółu społeczeństwa, a do konkretnie oznaczonych adresatów, nawet jeśli ich liczba przewyższa 300 osób, to nie sposób jest mówić o ofercie publicznej. W ocenie Sądu, na ocenę zdarzeń podatkowych nie mają bezpośrednigo wpływu szczegółowe kwestie związane z procesem prywatyacji Banku Handlowego, choć należy przywołać w tym miejscu stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w orzeczeniach: z 29 września 2000r. sygn. akt III SA 367/00, z 28 grudnia 2001.r. sygn. akt III SA 2204/00, z 17 grudnia 2001r. sygn. akt III SA 1022/00, z 18 września 2001 r. III SA 871/00, z 3 stycznia 2002r, sygn. akt III SA 2259/00 oraz z 1 lutego 2002r. sygn. akt III SA 2485/00 , iż nabycie spornych akcji nastąpiło w wyniku udostępnienia ich w procesie prywatyzacji przez Skarb Państwa pracownikom spółki. Zdaniem Sądu, w sprawie znamiennym jest, iż dokonując zbycia akcji Banku Handlowego S.A., co do części akcji zawężono krąg nabywców wyłącznie do pracowników banku. Wobec tego więc, skoro brak jest definicji legalnych, którymi można by się posiłkować dla zdefiniowania pojęcia "oferty publicznej", posługując się, zaprezentowaną wyżej wykładnią o charakterze podstawowym, czyli wykładnią językową, stwierdzić należy, iż nabycie akcji Banku nie nastąpiło na podstawie takiej oferty. Nie można więc uznać, iż został przez skarżącą spełniony warunek uprawniający do skorzystania ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w przepisie art. 52 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przedstawione rozważania i wnioski z nich wyciągnięte pozwalają na stwierdzenie, że organy podatkowe prawidłowo odmówiły skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż dochód ze sprzedaży przedmiotowych akcji uzyskany przez skarżącą podlegał opodatkowaniu tym podatkiem. Odnosząc się do zarzutów eksponowanych przez pełnomocnika skarżącej w załączniku do protokołu z rozprawy, należy stwierdzić, że powielają one argumenty skargi. Przy czym zasadnicza ich część stanowi wyraz polemiki z twierdzeniami zawartymi w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zapadły w innych indywidualnych sprawach. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie jest uprawniony do oceny tych twierdzeń. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia prawa procesowego. Organy podatkowe ustaliły stan faktyczny sprawy, rozpatrzyły cały materiał dowodowy, wydane rozstrzygnięcia zawierają wymagane uzasadnienie faktyczne i prawne. W związku z powyższym, skoro nie stwierdzono naruszenia prawa materialnego, czy procesowego mającego wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.