II OSK 811/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska /spr./, Sędziowie NSA Jerzy Bujko, Andrzej Jurkiewicz, Protokolant Magdalena Baduchowska, po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 114/05 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2004r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 2004r. odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej pod nazwą "M." nr [...] przy ul. D. na działce nr ew. [...] w W. W powyższym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał za uzasadniony zarzut P. Sp. z o.o., że organy administracyjne obu instancji dopuściły się naruszenia art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zwanej dalej ustawą, przyjmując, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie stanowi inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) W ocenie Sądu I instancji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia budowa stacji bazowej telefonii komórkowej spełnia ustawowe warunki do uznania jej za inwestycję celu publicznego, skoro przepis art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000r., Nr 46, poz. 543 ze zm.), znajdujący w tej sprawie zastosowanie wobec odesłania zawartego w art. 50 ustawy, a zawierający zamknięty katalog celów publicznych, za taki cel uznał m. in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowę i utrzymanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczenia ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Zdaniem Sądu I instancji pojęcie "łączność" odnosi się w szczególności do spraw związanych ze świadczeniem szeroko rozumianych usług telekomunikacyjnych bowiem z przepisu art. 16 ustawy z dnia 4 września 1997r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2003r., Nr 159, poz. 1548 ze zm.) wynika, iż dział "łączność" obejmuje m. in. sprawy telekomunikacji. Świadczenie usług w zakresie telefonii komórkowej spełniało natomiast kryteria definicji "telekomunikacji" określonej w art. 2 pkt 29 ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm.), obowiązującej w dacie wydania decyzji organu I instancji, a identyczne brzmienie tej definicji nadał ustawodawca w art. 2 pkt 42 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), obowiązującej w dacie orzekania przez organ odwoławczy. Zdaniem Sądu I instancji z przepisów powołanej ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne wynika, że świadczenie usług sieci telefonii komórkowej spełnia także kryteria publicznej sieci telefonicznej (art. 2 pkt 20) eksploatowanej przez "operatora publicznego" (art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 17). Tak samo z przepisów nowej ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne wynika, że telefonia komórkowa stanowi "publiczną sieć telefoniczną" (art. 2 pkt 33), a świadczącym usługi telekomunikacyjne jest przedsiębiorca nazwany przez ustawodawcę odpowiednio "dostawcą usług" lub "operatorem" (art. 2 pkt 27 lit. a i b). Sąd podzielił także stanowisko strony skarżącej, że o możliwości uznania budowy stacji bazowej telefonii komórkowej za inwestycję celu publicznego przesądza także przepis art. 140 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne. Z treści art. 140 ust. 1 tej ustawy wynika bowiem, że ustawodawca zobowiązał właścicieli i użytkowników nieruchomości do umożliwienia m. in. operatorom instalowania na nieruchomości m. in. urządzeń telekomunikacyjnych, przeprowadzania linii kablowych pod, na albo nad nieruchomością. Warunki korzystania z nieruchomości przez operatora ustala się w umowie, która powinna być zawarta w terminie 30 dni od dnia wystąpienia przez operatora o jej zawarcie (ust. 2). Jeżeli nie dojdzie do zawarcia umowy w tym terminie ustawodawca w ust. 4 tego przepisu przyjął stosowanie art. 124 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z jego brzmieniem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia zarzucając mu stosownie do art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 2 pkt 6 ustawy w zw. z art. 2 pkt 29 ustawy z 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne. W uzasadnieniu skargi organ podnosi, że nie każdy zwrot "publiczny" może być utożsamiany z pojęciem "celu publicznego", a pojęcia te pozostają do siebie w stosunku niezależności, gdyż mogą zachodzić przypadki, kiedy jakiś obiekt albo czynność są określane jako "publiczne" chociaż związane z nimi inwestycje nie mogą być uznawane za realizację celu publicznego i odwrotnie. W skardze kasacyjnej wskazano także, że z art. 2 pkt 29 Prawa telekomunikacyjnego (ustawa z dnia 16 lipca 2004r.), gdzie za publiczną sieć telekomunikacyjną uznano "sieć telekomunikacyjną wykorzystywaną głównie do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych" nie można wywieść, że chodzi o świadczenie wynikające z dowolnego uznania każdego obywatela, który z takich usług może korzystać za pomocą powszechnie dostępnych środków, lecz chodzi o działalność komercyjną, kiedy dostęp do tych usług można uzyskać dopiero po zarejestrowaniu się i uzyskaniu zgody przedsiębiorcy. Choć art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami używa pojęcia "użyteczności publicznej" to nie chodzi tu o wszystkie przejawy takiej użyteczności i nie wszystkie podmioty, których działania mają w jakikolwiek sposób tej użyteczności służyć. Rozbudowanie stacji bazowej telefonii komórkowej za taką czynność nie może być uznane, tym bardziej, że ma być ona realizowana przez komercyjną spółkę. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił Sądowi I instancji, że nie wysublimował kategorii elementów infrastruktury telekomunikacyjnej , jakie odpowiadają pojęciu "inwestycji celu publicznego". Powołując się na tezę wyroku NSA z dnia 20 stycznia 2001r. (sygn. akt I SA 1984/99), gdzie przyjęto, że "w pojęciu obiektów i urządzeń użyteczności publicznej (art. 6 ust. 1 ustawy z 1997r. o gospodarce nieruchomościami) nie mieści się wydzielenie gruntu pod budynki służące do obsługi klientów Przedsiębiorstwa Państwowego Użyteczności Publicznej ‘Poczta Polska’ oraz budynki pomocnicze" wnoszący skargę kasacyjną podniósł, że jeżeli w ten sposób została oceniona "publiczność" instytucji państwowej używającej w swej nazwie pojęcia "użyteczności publicznej", to trudno znaleźć podstawy do przyjęcia, że w zakresie pojęciowym "inwestycji celu publicznego" powinny znaleźć się zamiary inwestycyjne komercyjnego podmiotu tylko w oparciu o używanie określenia "publiczny" w niektórych zapisach Prawa telekomunikacyjnego. W powołaniu na powyższe wnoszący skargę kasacyjną domaga się na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Słuszny jest pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarty w zaskarżonym orzeczeniu, że budowa stacji telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy. Stosownie do brzmienia tego przepisu przez "inwestycję celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami. Pierwszym warunkiem przyporządkowania inwestycji do wskazanej kategorii jest więc jej co najmniej lokalne lub ponadlokalne znaczenie. Nie ulega wątpliwości, że realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej operatora świadczącego usługi na terenie całego kraju wymóg ten spełnia. W przedmiotowej sprawie problem w wykładni tej definicji pojawia się na etapie wskazania objętych nią przedmiotów (celów) danej inwestycji oraz charakteru podmiotów, które mogą je realizować. Wobec odwołania zawartego w art. 2 ust. 5 ustawy możliwość uznania realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej za inwestycję celu publicznego wymaga wykazania, że cel tej inwestycji mieści się w katalogu określonym w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W przepisie tym wskazano, że celem publicznym jest m. in. "budowa i utrzymanie obiektów i urządzeń łączności publicznej". Decydujące dla ustalenia, czy realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej może być uznana za inwestycję celu publicznego jest więc wykazanie, że inwestycja ta może być uznana za "urządzenie łączności publicznej", a szerzej, że działalność operatora telefonii komórkowej wchodzi w zakres pojęcia "łączność publiczna". Dla wyjaśnienia tych pojęć niezbędne jest nawiązanie do szczegółowych regulacji prawnych, w tym powołanej ustawy z dnia 26 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne, obowiązującej w dniu wydania zaskarżonej decyzji oraz uchylonej tą ustawą, a obowiązującej w dniu wydania decyzji przez organ I instancji - ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne. We wcześniejszych regulacjach prawnych jednym z elementów pojęcia łączności było świadczenie usług telekomunikacyjnych, np. w dacie uchwalenia ustawy o gospodarce nieruchomościami obowiązywała ustawa z dnia 23 listopada 1990r. o łączności (Dz. U. z 1995r., Nr 117, poz. 564 ze zm.), która regulowała w myśl art. 1 ust. 1 "zasady działalności w dziedzinie łączności – poczty i telekomunikacji". Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, pojęciem łączności obejmującym sprawy poczty i telekomunikacji posługuje się też przepis art. 16 ust. 1 powołanej ustawy o działach administracji rządowej. Telekomunikacja zaś, stosownie do regulacji zawartej w art. 2 pkt 29 ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne i art. 2 pkt 42 ustawy Prawo telekomunikacyjne z dnia 16 lipca 2004r. to nadawanie, odbiór lub transmisja informacji jakiejkolwiek natury za pomocą przewodów, fal radiowych bądź optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną. Wobec powyższych regulacji uzasadnione jest uznanie, że działalność operatora telefonii komórkowej jest działalnością z zakresu telekomunikacji, mieszczącej się w definicji łączności. Na tym etapie analizy zakresu pojęcia "łączności publicznej" pojawia się problem znaczenia kwantyfikatora "publiczny" dla możliwości zaliczenia przedsiębiorcy świadczącego usługi telekomunikacyjne do grupy określanej tym wyrażeniem. Prawo telekomunikacyjne nie zawiera definicji pojęcia "łączność publiczna" czy "telekomunikacja publiczna", ale w definicjach ustawowych wielokrotnie używa określenia "publiczny", co pozwala na podjęcie prób ustalenia znaczenia przypisywanego temu słowu w ustawie. I tak stosownie do brzmienia art. 2 pkt 22 ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne przez sieć publiczną należy rozumieć sieć telekomunikacyjną niebędącą siecią wewnętrzną (czyli siecią eksploatowaną przez podmiot wyłącznie dla własnych potrzeb), służącą do świadczenia usług telekomunikacyjnych. Jak łatwo zauważyć "publiczność" w tej definicji oznacza ogólną dostępność usług telekomunikacyjnych. Podobne znaczenie określenia "publiczny" zawiera art. 2 pkt 28 nowej ustawy Prawo telekomunikacyjne, który definiuje pojęcie publicznej sieci telefonicznej jako wykorzystywaną do świadczenia publicznie dostępnych usług telefonicznych, zapewniającą łączność głosową między zakończeniami sieci (...) Również "publicznie dostępna usługa telefoniczna" to stosownie do brzmienia art. 2 pkt 30 tej ustawy – usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników. Analiza znaczenia określenia "publiczny" użytego w powyższych definicjach ustaw prowadzi do wniosku, że ogólna dostępność (usług, sieci itp.) jest jedynym czynnikiem przesądzającym o przynależności do grupy określanej tym przymiotnikiem na gruncie prawa telekomunikacyjnego. W takiej sytuacji należy uznać, że w zasadzie bez znaczenia dla przynależności do kategorii definiowanej tym pojęciem jest charakter podmiotu podejmującego działania w zakresach, dla których określenia użyto słowo "publiczny". Twierdzenie to wydaje się być uprawnione na tle uregulowań Prawa telekomunikacyjnego także wobec zmiany sposobu wykonywania zadań publicznych od czasu, w którym słowem "publiczny" określało się jedynie działania objęte monopolem państwa. Chodzi tu o postępujący proces rezygnacji z tego monopolu w wielu dziedzinach działalności gospodarczej, prywatyzację zadań publicznych i związane z nią dopuszczenie, na różnych zasadach podmiotów niepublicznych do wykonywania zadań publicznych, określany jako prywatyzacja zadań publicznych. Przeniesienie tego procesu na grunt usług telekomunikacyjnych prowadzi do zniesienia monopolu państwa także w tej dziedzinie i dopuszczenia różnych podmiotów do wykonywania, na zasadzie konkurencyjności, usług telekomunikacyjnych. Wyrazem akceptacji, a zarazem kontynuacji tych zmian jest sposób określenia przez ustawodawcę w art. 1 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne z dnia 16 lipca 2004r. celów tej ustawy jako wspieranie równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych, rozwoju i wykorzystania nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej, zapewnienie ładu w gospodarce numeracją, częstotliwościami oraz zasobami orbitalnymi, zapewnienie użytkownikom maksymalnych korzyści w zakresie różnorodności, ceny i jakości usług telekomunikacyjnych oraz zapewnienie neutralności technologicznej. Określony w ten sposób cel ustawy, zakładający świadczenie usług na zasadzie konkurencyjności wyklucza rezerwację tej dziedziny działalności gospodarczej jedynie dla podmiotów publicznych (które ze swej natury konkurencyjne być nie mogą), dopuszczając działalność podmiotów prywatnych. Stąd art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. definiując pojęcie przedsiębiorcy telekomunikacyjnego uprawnionego do świadczenia usług telekomunikacyjnych określa nim przedsiębiorcę lub inny podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów, który wykonuje działalność gospodarczą polegającą na dostarczeniu sieci telekomunikacyjnych, uzgodnień towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych, a więc nie zawęża definicji do kategorii podmiotów publicznych. Ustawa z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne, która w podobny do nowej ustawy sposób określała swoje cele, a przedsiębiorcę świadczącego usługi telekomunikacyjne nazywała operatorem zawierała dodatkowo pojęcie operatora publicznego, wykonującego działalność telekomunikacyjną na podstawie zezwolenia telekomunikacyjnego. Operator telefonii komórkowej spełniał wymogi tej definicji na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 17 tej ustawy. Tak dokonana wykładnia językowa i systemowa określenia "publiczny" w ustawach Prawo telekomunikacyjne prowadzi do wniosku, że wobec zmian gospodarczych znajdujących swoje odzwierciedlenie także w dziedzinie telekomunikacji winno być ono odczytywane szeroko, bez zawężania zakresu jedynie do aktywności podmiotów publicznych, ale z uwzględnieniem przedsiębiorców prywatnych, które na mocy przepisów prawa są dopuszczane do świadczenia usług telekomunikacyjnych w dziedzinie łączności, która wcześniej była objęta monopolem państwa. Wobec zaszłych zmian gospodarczych znaczenie pojęcia "publiczny" w prawie telekomunikacyjnym ewoluuje w stronę przedmiotową, oznaczając ogólną dostępność usług, choć ustawodawca, z uwagi na znaczenie tej dziedziny, poddaje podmioty świadczące usługi w tym zakresie szczególnej kontroli (co dodatkowo podkreśla publiczny charakter tej działalności). Prawo telekomunikacyjne nakłada bowiem na przedsiębiorców telekomunikacyjnych szereg obowiązków o charakterze publicznym, dotyczących m. in. numeru alarmowego, obowiązku przekazywania informacji o realizowaniu obowiązków, nałożonych ustawą lub decyzją Prezesa URTiP, przedstawiania rocznych sprawozdań i danych w zakresie określonym ustawą, udostępniania określonych danych innym przedsiębiorcom telekomunikacyjnym i swoim abonentom, obowiązku świadczenia przez wyznaczonego przedsiębiorcę usługi powszechnej i usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu dla uprawnionych ustawą jednostek organizacyjnych itp. (art. 176 – 182 Prawa telekomunikacyjnego). Również zakres nadzoru Prezesa URTiP nad działalnością przedsiębiorców telekomunikacyjnych jest rozległy i głęboko ingeruje w ich działalność. Tak więc przemiany w regulacji telekomunikacji, cele ustaw, publiczny charakter sieci i usług telekomunikacyjnych, szczególny – powszechny – charakter usług świadczonych przez przedsiębiorców, wielość podmiotów, które mogą prowadzić w tej sferze działalność gospodarczą i nałożone na nich obowiązki sprawiają, że treść pojęcia "łączność publiczna" może być odnoszona także do działań podmiotów prywatnych, a skoro tak to pojęcie to obejmuje działania takiego podmiotu polegające na dostarczaniu elementów sieci lub świadczenia usług, z czym mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Biorąc te ustalenia pod uwagę należy odpowiedzieć na pytanie, czy stacja bazowa telefonii komórkowej może być uznana za "urządzenie łączności publicznej", a w konsekwencji za inwestycję celu publicznego. Jeżeli świadczenie usług telekomunikacyjnych jest rozumiane jako świadczenie usług z zakresu łączności, to urządzeniem łączności publicznej jest także urządzenie, które jest wykorzystywane do świadczenia usług telekomunikacyjnych. Stosownie do brzmienia art. 2 pkt 46 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne urządzenie telekomunikacyjne to urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewnienia telekomunikacji. Stacja bazowa telefonii komórkowej z pewnością jest urządzeniem, które spełnia wymogi tej definicji, jest bowiem elementem niezbędnym dla funkcjonowania sieci, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i jest inwestycją celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 ustawy. W świetle powyższego bezzasadny jest zarzut skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji nie wysublimowal w zaskarżonym orzeczeniu kategorii elementów infrastruktury telekomunikacyjnej, jakie odpowiadają pojęciu "inwestycji celu publicznego" skoro Sąd ten ustalił, że skarżący świadczy usługi mieszczące się w kategorii "łączność publiczna" a planowany obiekt jest elementem sieci niezbędnym dla jej funkcjonowania. Nie są także zasadne zawarte w skardze kasacyjnej twierdzenia o niedopuszczalności zaliczenia planowanej inwestycji do "inwestycji celu publicznego" w oparciu o zawężoną definicję określenia "publiczny". Jak dowiedziono wyżej przepisy prawa powołane w zaskarżonym wyroku pozwalają na dokonanie szerokiej wykładni tego określenia i prowadzą do słusznego wniosku, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego. Ustalenia tego nie może zmienić fakt, że rozbudowa ta ma charakter komercyjny, bowiem jak wskazano wyżej w aktualnym stanie prawnym możliwa jest realizacja inwestycji celu publicznego przez podmiot prywatny i w całości z niepublicznych środków, pod warunkiem, że ów podmiot zmierza do realizacji jednego z ustawowo określonych celów publicznych, o zasięgu lokalnym lub ponadlokalnym (Grossmann T., Pojęcie inwestycji celu publicznego w dziedzinie łączności, PiP 2005/9/81 – t. 1), co ma miejsce w niniejszej sprawie (stacja bazowa jest inwestycją o znaczeniu ponadlokalnym i stanowi realizację celu publicznego określonego w przepisach szczególnych jako budowa urządzeń łączności publicznej). Skoro stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie orzekł o uchyleniu decyzji organów administracyjnych obu instancji, wydanych na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy i opartych na nie znajdującym potwierdzenia w przepisach prawa poglądzie, że stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest inwestycją tego rodzaju. Z uwagi na powyższe skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.