II SA/Kr 855/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda / spr. / Sędziowie WSA : Małgorzata Brachel- Ziaja Mariusz Kotulski Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2006 r. sprawy ze skargi B. G. i L. G. na decyzję Wojewody z dnia 21 lutego 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę l. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego B. G. kwotę 10 /dziesięć / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Wydaną z upoważnienie Prezydenta Miasta decyzją, z dnia [...].12.2001r. Nr [...] znak [...], na podstawie art. 28 , art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 , art.36 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane ( Dz.U. Nr 106 poz. 1126 z 2000r. z późniejszymi zmianami ) oraz art. 4 ust. 1 pkt 11 w związku z artykułem 38 ustawy z dnia x06.1998r. o samorządzie powiatowym ( Dz. U. Nr 91 poz. 578 z 1998 r. ze zmianami ) i art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia [...].11.2001 r. - orzeczono o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu K. P. pozwolenia na budowę dla realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną, zlokalizowanych na d/lalkach nr [...], [...], [...] obręb [...] K., zgodnie z projektem budowlanym autorstwa mgr inż. arch. E. M., z /uchowaniem podanych pkt 1 osnowy decyzji szczególnych warunków /ubezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych oraz określonych w pkt 2 zasad prowadzenia robót budowlanych przyłączeniowych w obrębie sieci uzbrojenia terenu. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności decyzji nr [...] znak [...] z dnia [...].04.2001r.o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przedkładając stosowne dokumenty w postaci umowy darowizny, oświadczenie i zgody ZGK znak [...] z dnia [...].12.2001r na przyłącza infrastruktury technicznej oraz uzgodnienie wjazdu z ZGK znak [...] z dnia [...].12.2001r. Stwierdzono nadto, że projekt zagospodarowania jest zgodny z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...].11.1994r. zmieniającą Uchwalę w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (Dz. Urz. Woj. Krak. Nr 24, poz. 108 ) oraz warunkami ochrony środowiska, a także wymaganiami ochrony środowiska oraz wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany oceniono jako kompletny oraz posiadający wymagane przepisami opinie, uzgodnienia, pozwolenia, i sprawdzenia, ze wskazaniem iż został on wykonany jest przez osobę uprawnioną. Powyższe decyzja , od której w terminie wnieśli odwołania L. G. i B. G. została utrzymana w mocy decyzją z dnia 21.02.2002 r. [...] wydaną z upoważnienia Wojewody na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960r. kpa oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.).W uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji podano, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji zostały ustalone w decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta z dnia [...].04.2001 r., która stała się ostateczna. Wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w terminie ważności tej decyzji, w 1 załączeniu do wniosku inwestor przedstawił projekt budowlany, wykonany z wykorzystaniem gotowego projektu domu jednorodzinnego, adaptowanego dla potrzeb przedmiotowej inwestycji przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Teren inwestycji jest położony w obszarze o podstawowym przeznaczeniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka o zgodności zamierzonej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W decyzji tej stwierdzono, że realizacja budynku jednorodzinnego z garażem stanowić będzie uzupełnienie luki w istniejącym tik ładzie urbanistycznym danego obszaru i spełniać będzie kryteria definicji plomby urbanistycznej, w związku z czym, zgodnie z zapisem § 22 ustaleń planu ( Dziennik Urzędowy Województwa Krakowskiego z 1994 r. Nr 24, poz. 108 ), dla przedmiotowej inwestycji nie mają zastosowania określone w planie wskaźniki intensywności zabudowy. Inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy akt darowizny, wykazy zmian gruntowych oraz oświadczenie inwestora, jak również pozwolenie zarządcy drogi na wejście w teren ulicy [...] celem wykonania przyłączy. Ponadto w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji wskazano na zarzuty wniesione w sprawie przez L. G., który w odwołaniu podnosił, że projektowany budynek narusza linię zabudowy od strony ulicy P. i zawęża tę ulicę, przekracza dopuszczalną intensywność zabudowy, a istniejący na działce spadek terenu spowoduje znaczne wypiętrzenie obiektu nad wysokość domu odwołującego się, pogarszając w istotny w sposób istotny jego stan oraz degradują wartość domu i warunki zamieszkania. W odniesieniu do powyższych zarzutów, które uznano za bezzasadne wyjaśniono, że widoczne na zatwierdzonym projekcie zagospodarowania terenu usytuowanie projektowanego budynku nie zawęża ulicy Poręba, nie wykracza poza linię zabudowy tej ulicy, usytuowanie takie wraz z lokalizacją wjazdu na teren posesji zostało zaakceptowane przez zarządcę drogi - Zarząd Gospodarki Komunalnej w znajdującym się w aktach sprawy piśmie z dnia [...] r. nr [...], a dla przedmiotowej inwestycji nie obowiązują wskaźniki intensywności określone w miejscowym planie zagospodarowania terenu, zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wysokość projektowanego budynku jest określona w projekcie. Poziom zerowy parteru budynku znajduje się na wysokości bezwzględnej 211,54 m n.p.m. - co zaznaczono na projekcie zagospodarowania terenu, z przekroju wynika, że kalenica dachu projektowanego budynku jest na wysokości 8,06 m w stosunku do poziomu parteru, zaś istniejący teren przy północno - wschodniej ścianie projektowanego budynku jest na wysokości średnio 209,92 m n.p.m., co można odczytać z mapy sytuacyjno wysokościowej, na kopii której sporządzono projekt zagospodarowania terenu. Łącznie wysokość kalenicy budynku od istniejącego poziomu terenu przy jego północno — wschodniej ścianie będzie wynosić 9,68 m , a odległość projektowanego budynku od budynku odwołujących się sąsiadów wynosi 11.50 m . Jest ona nawet dla tak określonej wysokości projektowanego budynku większa od wysokości, a tym bardziej odległość między budynkami jest większa od wysokości badanej zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. (tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, którą liczy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego. Wyklucza to możliwość ograniczenia dopływu światła do okien budynku odwołujących się tym samym usytuowanie projektowanego budynku nie pogarsza w sposób niedopuszczalny warunków zamieszkania sąsiadów, jak również nie pogarsza stanu ich budynku i nie degraduje jego wartości. Za bezzasadne uznano także zarzuty odwołania B. G. dotyczące wymiarów działki i usytuowania budynku oraz jego kubatury, która zdaniem odwołującego się odbiega od kubatury innych obiektów. W odniesieniu do tych zarzutów wyjaśniono iż żaden przepis nie wymaga, aby kubatury sąsiednich obiektów były jednakowe. Mniejsza kubatura, to również mniejsze wymiary budynku, co z kolei w mniejszym stopniu wpływa na otoczenie. Budynek jest usytuowany w odległościach zapewniających wymaganą odległość 4 m od ściany z otworami i okien do granic nieruchomości inwestora, który oprócz działki nr [...] posiada również przyległą działkę nr [...], stanowiące łącznie jego nieruchomość. W ramach adaptacji projektu szerokość balkonów została zmniejszona do szerokości dopuszczalnej według przepisów wyżej powołanego rozporządzenia. Projekt zagospodarowania terenu został opracowany na kopii mapy przyjętej do zasobu geodezyjnego, co potwierdza się na mapie stosowną pieczęcią. Sporządzenie projektu na takiej mapie przez osobę do tego uprawnioną pozwala na uznanie rzetelnego zwymiarowania oraz zgodnego z możliwościami usytuowania budynku w terenie według projektu. Sprawdzenie wymiarów następuje na budowie, przed wytyczeniem budynku w terenie, co w myśl przepisów ustawy Prawo budowlane powinno nastąpić pod nadzorem kierownika budowy z wymaganymi uprawnieniami budowlanymi, przy czym od momentu rozpoczęcia budowy jej prowadzenie zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi należy do zadań organu nadzoru budowlanego. Wnosząc w terminie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie -Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia 21.02.2002 r. [...] B. G. domagał się jej uchylenia w całości, zaś uzasadnienie powyższego wniosku przedstawił w stanowiącej wspólne pismo procesowe uczestników skardze L. G. i B. G. na przedmiotową decyzję, która także została złożona z zachowaniem przewidzianego dla powyższej czynności terminu. Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcia skarżący zarzucali, że organ drugiej instancji nie wyjaśnił wszystkich istotnych zarzutów odwołania, a decyzję o pozwoleniu na budowę wydano bez uprzedniego sprawdzenia na miejscu, czy posadowienie spornego budynku na działce nr [...] przy ul. [...] nie narusza interesów sąsiadów. Skarżący wskazywali, że przedmiotowa działka posiada konfigurację nie nadającą się pod zabudowę nie tylko z powodu przekroczenia norm intensywności zabudowy, ale przede wszystkim z uwagi na wielkość i spadek terenu. Projektowany budynek pogorszy warunki otoczenia, w tym mieszkania skarżących, gdyż nie jest możliwe jego wzniesienie bez ograniczenia dostępu światła do ich pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz naruszenia linii zabudowy. Wymiary działki na planie przedłożonym do sprawy są zaniżone i pomimo zgłoszonych zastrzeżeń nikt lego nie sprawdził drodze oględzin, a w uzasadnieniu nie podano ani odległości projektowanego domu od budynku skarżących, ani od drogi, jak również wysokości. Ponadto nie zachowano wszystkich warunków z WZIZT, nie dopuszczono dowodu z linijki światła, choć w istniejących warunkach jest to konieczne dla wykazania faktu zachowania wystarczającej odległości, która z uwagi na istnienie stoku jest za mała niezależnie od założeń dotyczących minimalnych odległości, przy czym wskazywanie przez organ na możliwość interwencji po rozpoczęciu budowy zmierza do zalegalizowania inwestycji budowanej wbrew wymogom i warunkom technicznym oraz założeniom planu miejscowego. W odpowiedzi na skargi Wojewoda wnosił o ich oddalenie jako bezzasadnych podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji, oraz wyjaśniając dodatkowo, że w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organ administracyjny opiera się na aktualnych wyrysach z map ewidencyjnych, które jako dokumenty urzędowe korzystają z domniemania prawdziwości ( art. 76 kpa ) i nie ma uprawnień do kwestionowania ich prawidłowości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje . Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a. ) uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 p.p.s.a.), Uwzględniając treść opisanych wyżej decyzji oraz okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania, skargi należy uznać za zasadne wobec skuteczności niektórych podnoszonych w niej zarzutów, przy czym przy braku innych branych pod uwagę z urzędu uchybień rozważania zostają ograniczone do kwestii pomiędzy stronami spornych. Zgodnie z treścią obowiązującego w dacie wydania kwestionowanych decyzji art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdzał: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane , przy czym w myśl ust 2 tego artykułu właściwy organ mógł badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. Artykuł 35 ust. 3 stanowił, /e w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 i 2, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, /.as w myśl art. 35 ust. 4 w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Uwzględniając wyżej wskazane obowiązki organów oraz stan faktyczny niniejszej sprawy należy uznać, że zgodność projektu budowlanego z przepisami - w tym zagospodarowania terenu inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wymogami wynikającymi z ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...].04.2001r. Nr [...] znak [...] - została w prawidłowo sprawdzona, a odpowiednie rozważania obrazujące w sposób dostateczny tę analizę zawarto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w odpowiedzi na zarzuty skarżących. Ta pozytywna uwaga nie dotyczy jedynie dwóch kwestii sygnalizowanych w toku postępowania, które pomimo ich istotnego znaczenia nie zostały przez organy orzekające wyjaśnione, a wiążą się z zachowaniem linii zabudowy oraz zapewnieniem odpowiedniego nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku znajdującym się na nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji. . O ile trafne są wywody organu odwoławczego co do intensywności zabudowy, czy wskazanie, że widoczne na zatwierdzonym projekcie zagospodarowania terenu usytuowanie projektowanego budynku nie zawęża ulicy [...], nie wykracza poza linię zabudowy tej ulicy, a ponadto usytuowanie takie wraz z lokalizacją wjazdu na teren posesji zostało zaakceptowane przez zarządcę drogi - Zarząd Gospodarki Komunalnej w znajdującym się w aktach sprawy piśmie z dnia [...],12.2001 r. nr [...], o tyle pomija on błędnie w analizie i rozważaniach zagadnienie zachowania innych wymogów zawartych w ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...].04.2001r. Nr [...] znak [...]. Powyższa decyzja z uwagi na warunki określone w obowiązujących na danym obszarze strefach polityki przestrzennej oraz mając na uwadze powołaną w niej ekspertyzę urbanistyczną określa bowiem w części zachodniej terenu inwestycji nieprzekraczalną linię zabudowy. Jak wynika z załącznika Nr 1 do powyższej decyzji linia ta jest linią prostą, która przebiega od krańca południowo zachodniego narożnika budynku znajdującego się na sąsiadującej od strony północnej z terenem inwestycji działce skarżących nr [...], przez teren inwestycji, prostopadle do ulicy [...]. Projekt zagospodarowania będącej terenem inwestycji działki nr [...], stanowiący częścią projektu budowlanego zatwierdzonego przez organ przez organ pierwszej instancji w decyzji o pozwoleniu na budowę, który był także podstawą ustaleń organu odwoławczego, został sporządzony podobnie jak wyżej wskazany załącznik graficzny nr 1 do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania na mapie sytuacyjno wysokościowej w skali 1:1500. Na projekcie zagospodarowanie działki nr [...] nie zaznaczono co prawda opisanej wyżej nieprzekraczalnej linii zabudowy, jednakże jej przeniesienie na ten projekt wskazuje, że projektowany przez inwestora jednorodzinny budynek mieszkalny przekracza tę linię nieznacznie w swej północno -zachodniej części . Ponadto w załączniku nr 2 do decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...].04.2001r. Nr [...] znak [...], niezależnie od wskazań dotyczących obowiązku wykonania projektowanego budynku zgodnie z zasadami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzenne i Budownictwa z dnia 14.12.1994r. (tekst jednolity Dz.U. Nr 15 z 1999r., poz. 140 zawarto wymóg takiego zaprojektowania i usytuowania budynku na terenie objętym inwestycją, by zapewniał ochronę interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich z tym terenem, o których mowa w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, a w szczególności, by zapewniał ochronę przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarto nawiązujące do obowiązujących przepisów oraz danych wynikających z projektu budowlanego, znajdujące odzwierciedlenie w materiale dowodowym rozważania dotyczące zachowania wymaganej w myśl § 13 ust. 1 rozporządzenia odległości pomiędzy budynkiem przesłanianym i przesłaniającym, które w znacznej części są poprawne. Kończą się one jednak błędną konkluzją , iż zachowanie wskazanych w tym przepisie odległości wyklucza możliwość ograniczenia dopływu światła do okien budynku odwołujących się, tym samym usytuowanie projektowanego budynku nie pogarsza w sposób niedopuszczalny warunków zamieszkania sąsiadów, jak również nie pogarsza stanu ich budynku i nie degraduje jego wartości, czemu w odpowiedzi na skargę towarzyszy dodatkowo wskazanie, iż wnioskowany przez skarżących dowód z " linijki światła " należało uznać za zbędny. Takie stanowisko organu drugiej instancji budzi zastrzeżenia na tle treści § 13 ust. 1 rozporządzenia. Zarówno wykładnia gramatyczna powyższego przepisu, jaki systematyka regulacji zawartych rozporządzeniu nakazuje uznać, że poza - spełnieniem przewidzianego w § 13 ust. 1 warunku należy dodatkowo brać pod uwagę wskazania wynikające z § 57 i 60 rozporządzenia, odróżniając też kwestie naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych od ich nasłonecznienia, a to ostatnie zagadnienie nie było przedmiotem ustaleń organów pierwszej instancji i drugiej instancji pomimo zgłoszenia przez skarżących zarzutów. Zgodnie z treścią art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, zaś w myśl art. 77 kpa są one zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie organy administracji publicznej uchybiły obowiązkom wynikającym z art. 7 kpa i art. 77 kpa oraz art. 35 Praw budowlanego w wyżej wskazanym zakresie, zaś naruszenie tych przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a.. Podstawę orzeczenia o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego stanowi art. 200 p.p.s.a.