II SAB/Ke 17/05

Sygnatura akt: II SAB/Ke 17/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie: Sędzia WSA Renata Detka, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant: Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2006 r. sprawy ze skargi G. M. na bezczynność Starosty w K.W. I. zobowiązuje Starostę w K. W.do wydania w terminie 30 dni od daty uprawomocnienia się wyroku decyzji administracyjnej w sprawie z wniosku G. M. z dnia 15 października 2004r. o odszkodowanie, II. zasądza od Starosty w K. W. na rzecz G. M. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. G. M. w dniu 16 listopada 2005 r. złożyła skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie braku wydania decyzji w sprawie jej wniosku z dnia 15 października 2004 roku o odszkodowanie za wywłaszczony grunt, stanowiący własność jej ojca S. W. W uzasadnieniu skargi wskazała, że w dniu 15 października 2004 r. złożyła w Starostwie Powiatowym w K. W. wniosek o odszkodowanie za wywłaszczony grunt stanowiący własność jej ojca S. W. wraz z dokumentami. Pismem z dnia 27 października 2004 r. organ wezwał wnioskodawczynię do usunięcia braków wniosku poprzez złożenie postanowienia o stwierdzeniu nabycia praw do spadku po S. W. w celu ustalenia osób uprawnionych do wypłaty odszkodowania. Pismem z dnia 15 listopada 2004 r., złożonym w Starostwie w dniu 18 listopada 2004 r. wnioskodawczyni uzupełniła wniosek. Następnie organ kilkakrotnie jeszcze wzywał skarżącą do uzupełnienia wniosku i złożenia wyjaśnień. Po tak złożonych wyjaśnieniach organ w dniu 18 stycznia 2005 r. przesłał pismo wnioskodawczyni informując ją, że wniosek o odszkodowanie nie może być rozpatrywany przez Starostę. G. M. złożyła kolejne pisma do Starostwa domagając się wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, a następnie złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na bezczynność organu. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że brak jest podstaw do wyznaczenia Staroście Powiatowemu w K. W. dodatkowego terminu załatwienia sprawy, albowiem roszczenie skarżącej ma charakter cywilnoprawny Przesyłając powyższą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Starosta wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, pozostawiając bez rozpoznania wniosek skarżącej o wypłatę odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości, organ naruszył przepis art. 104 § 1 kpa mówiący, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji (nie korespondencji). Natomiast zgodnie z § 2 cytowanego przepisu organy decyzją rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub części albo inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Organ kilkakrotnie wzywał wnoszącą wniosek do uzupełnienia go poprzez złożenie dodatkowych dokumentów i wyjaśnień, nie stosując przy tym żadnego trybu ani sankcji nie wykonania zobowiązania, co mogło budzić przekonanie w skarżącej, że organ rozstrzygnie jej sprawę. Rozpoznając wniosek w niniejszej sprawie, jeżeli organ doszedł do wniosku, iż postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny jest bezprzedmiotowe winien zastosować instytucję przewidzianą w art. 105 § 1 kpa, kiedy to organ administracji wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Należy również pamiętać przy rozpoznawaniu wniosku o dyspozycji art. 35 § 1, § 2, § 3 kpa tj. o rozpoznawaniu sprawy bez zbędnej zwłoki. Brak właściwego rozpoznania wniosku skarżącej poprzez nie wydanie decyzji, nie umożliwienie zaznajomienia się z argumentami, które legły u jej podstaw, powodują niepotrzebnie u skarżącej poczucie dyskryminacji i brak zaufania do organów administracji publicznej. Mając powyższe na uwadze za uzasadnioną należało uznać skargę na bezczynność. Dlatego też na podstawie art. 149 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200 ppsa.