II SA/Gd 120/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant Robert Daduń po rozpoznaniu w dniu 26 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. H. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 9 października 2002 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1/ stwierdza niezgodność z prawem § 11 zaskarżonej uchwały ; 2/ zasądza od Rady Miejskiej na rzecz skarżącego kwotę 29,80 zł (dwadzieścia dziewięć złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rada Miejska uchwałą z dnia 9 października 2002 r. nr [...], podjętą na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. Nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.), w § 11 odrzuciła wniesiony przez H. H. protest do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru strefy krajobrazowo – przyrodniczej zespołu jezior Płoczyca – Boruja Mała – Boruja Duża, dotyczący zapisu planu nie sankcjonującego istniejącej zabudowy na działce [...] w obrębie R. Pismem z dnia 7 listopada 2002 r. H. H., powołując się na art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. Nr 13 z 1996 r., poz. 74), wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa. Wskazał, że złożył zarzuty, nie protest, wobec czego organ gminy odrzucając je i podejmując przedmiotową uchwałę naruszył tryb postępowania przewidziany w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W dniu 30 grudnia 2002 r. Rada Miejska zajęła stanowisko o odmowie uchylenia wyżej wymienionej uchwały. H. H. w dniu 13 stycznia 2003 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej, wnosząc o jej uchylenie w § 11. Wskazał, że jest właścicielem działki rolnej nr [...] położonej w R. oraz właścicielem [...] części jeziora Duży Borek. Będąc właścicielem gospodarstwa rolnego wybudował magazyn narzędzi i sprzętu rolniczego. Decyzją z dnia 7 stycznia 1997 r. uzyskał pozwolenie na użytkowanie budynku gospodarczego. Wskazał, że złożył zarzut do projektu planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem pomijał on istnienie jego budynku. Zarzucił naruszenie procedury planistycznej poprzez zakwalifikowanie jego zarzutu jako protestu. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie wskazując, że Rada Gminy jest uprawniona do oceny, czy wniesione pismo do projektu planu jest rzeczywiście zarzutem, czy protestem, a skarżący nie wykazał w treści pisma naruszenia interesu prawnego przez ustalenia projektu przedmiotowego planu. Wobec powyższego uznano, że pismo jest protestem, którego odrzucenie nie wymaga doręczenia zainteresowanemu wyciągu z uchwały o jego nieuwzględnieniu z pouczeniem o dopuszczalności wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wniesienie do Sądu skargi na uchwałę rady gminy o odrzuceniu protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego musi być poprzedzone bezskutecznym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, tekst jednolity Dz.U. Nr 142 z 2001 r.). Skarżący dochował wymogów wniesienia skargi do sądu w tym trybie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. Nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.), ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy (...) do zadań własnych gminy. Gmina ustalając przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego musi respektować warunki gospodarowania przestrzenią zawarte w przepisach szczególnych, jak i stosować zasady określone w art. 1 ustawy. Tworzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego często ujawnia konflikt interesów obywateli, wspólnot samorządowych, państwa, w sprawach przeznaczania terenów na określone cele i ustalania zasad ich przeznaczania. W celu rozwiązania tych konfliktów gmina musi poszukiwać rozwiązań satysfakcjonujących wszystkie strony konfliktu, opierając się na rzetelnym i obiektywnym rozpatrzeniu sprzeczności interesów i przedstawionych racji. Rozwiązania te muszą mieścić się w granicach obowiązujących przepisów prawa. Ustawodawca przez zasady i tryb rozwiązywania konfliktów rozumie uczestniczenie obywateli i inne podmioty w niektórych czynnościach dotyczących prac nad sporządzaniem planu, w tym prawo wnoszenia protestów i zarzutów do projektu planu. Zgodnie z art. 23 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu, a zgodnie z art. 24 tejże ustawy - zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Przeznaczenie terenu i związane z tym jego zagospodarowanie określają granice korzystania z prawa własności terenu i wpływają na interesy prawne właściciela terenu. Możliwość wnoszenia zarzutów pozwala właścicielowi na przedstawienie propozycji lub żądań mających na celu ochronę jego praw i interesów. Zarzut, o którym mowa cytowanym wyżej art. 24 ustawy, to skierowane do organu gminy żądanie poszanowania opartych na przepisach ustawowych indywidualnych interesów lub uprawnień wnoszącego żądanie. O charakterze pisma – żądania – wnoszonego do projektu planu nie może przesądzać jego nazwa lub zakwalifikowanie przez organ gminy. Decydować może jedynie fakt naruszenia bądź nie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego żądanie. W sprawie niniejszej skarżący pismem z dnia 1 października 2001 r. wniesionym do projektu planu sformułował żądanie – co prawda nieporadnie – "uwzględnienia w planie już istniejącej zabudowy oraz dopuszczenie na działce nr [...] funkcji mieszkalno – rekreacyjnej". Skarżący otrzymał pozwolenie na użytkowanie budynku gospodarczego ("już istniejąca zabudowa") zlokalizowanego na jego działce, wobec czego jego interes prawny został naruszony przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (działka została określona jako teren rekreacyjno – wypoczynkowy z zabudową mieszkalno – rekreacyjną – pkt 1.11). Jego pismo powinno być zatem zakwalifikowane jako zarzut, którego zasadność powinien rozstrzygnąć merytorycznie organ gminy, tymczasem wniesiony zarzut zakwalifikowano jako protest i odrzucono w § 11 zaskarżonej uchwały na podstawie art. 23 § 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy prawa nie wymagają uzasadnienia uchwały o odrzuceniu protestu. W przypadku tak uwzględnienia, jak i odrzucenia zarzutu – zgodnie z art. 24 § 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym – powinna być podjęta uchwała, zawierająca uzasadnienie faktyczne i prawne. Uchwała taka powinna być doręczona wnoszącemu zarzut. Rozpoznanie błędnie zakwalifikowanego pisma skarżącego jako protest a nie zarzut stanowi naruszenie przepisu art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co powoduje nieważność zaskarżonej uchwały w części odrzucającej protest skarżącego. Zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, wobec czego Sąd na mocy art. 94 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym orzekł o jej niezgodności z prawem w zaskarżonej części. Zgodnie z art. 205 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), do niezbędnych kosztów postępowania zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony oraz równowartość utraconego zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Kosztami sądowymi poniesionymi przez skarżącego do zamknięcia rozprawy jest jedynie wpis od skargi w sprawie niniejszej. Takimi kosztami nie jest ani koszt nadania przesyłek pocztowych, ani koszty uzyskania wypisu z planu lub "zaświadczenia o lesie". Ustawa odsyła w art. 205 § 3 w kwestii zasady ustalania wysokości kosztów przejazdu strony do sądu do przepisów odrębnych, którymi jest dekret z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz.U. Nr 49, poz. 445). Zgodnie z art. 13 w zw. z art. 4 ust. 1 tego dekretu za koszty podróży uznaje się koszty przejazdu środkiem transportu masowego (koleją, autobusem). Mając powyższe na względzie Sąd orzekł o kosztach na mocy art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz na podstawie przywołanych wyżej przepisów.