I SA/Go 1956/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Asesor WSA Alina Rzepecka (spr.) Protokolant Damian Bronowicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2006r. sprawy ze skargi A.H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2001r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 5.605zł (pięć tysięcy sześćset pięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygnatura akt ISA/Go 1956/05 UZASADNIENIE Skarżąca A.H. reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 2005roku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2005roku Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2005roku Nr [...] ustalającą zobowiązanie w zryczałtowanym podatku za 2001rok od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach . Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Jak wynika z akt sprawy Dyrektor Izby Skarbowej , po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej A.H. z dnia [...] marca 2004roku, od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2004roku, nr [...] ustalającej zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od dochodu ze źródeł nieujawnionych za 2001rok, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Po ponownym rozważeniu sprawy Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego , wydał kolejną decyzją z dnia [...] lutego 2005roku, nr [...] ustalającą Skarżącej zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001rok w kwocie 99.499,50zł od przychodów w wysokości 132.666,00zł. nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach. Z uzasadnienia wynika, że A.H. poniosła w 2001roku wydatki w ogólnej kwocie 176.020,38zł. w skład których wchodziły: 85.639,65zł - zakup udziału w prawie wieczystego użytkowania działki oraz własności posadowionej na tym gruncie nieruchomości budynkowej; 1.331,15zł - opłacenie wpisu do ksiąg wieczystych; 50.036,60 zł - zakup udziałów Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowego "R"; 500,00zł - opłacenie podatku od czynności cywilno-prawnych; 3.362,00zł - opłaty związane z wieczystym prawem użytkowania gruntu oraz podatku od nieruchomości; 231,51zł - uregulowanie zobowiązań z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego; 10.000,00zł - założenie lokaty bankowej w dniu 2 marca 2001roku; 14.005,05zł -składki na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, zaliczki na podatek dochodowy pobrane w ciągu roku, wydatki mieszkaniowe, wydatki zdrowotne [ustalone wg danych wynikających ze złożonego zeznania PIT-37]; 5.041,03zł - rozliczenia czynszu za lokal mieszkalny, 665,03zł - opłacenie rachunków za energię elektryczną, 5.208,37zł - pokrycie kosztów utrzymania gospodarstwa domowego, W 2001 roku Strona uzyskała jedynie dochód ze stosunku pracy, w wysokości 39.707,05 zł. Innych źródeł przychodów w 2001 roku nie wskazała. Znaczna dysproporcja pomiędzy poniesionymi wydatkami i przychodami uzyskanymi w przedmiotowym roku stała się przesłanką do zbadania stanu oszczędności jakimi Strona mogła dysponować na dzień 1 stycznia 2001roku. W wyniku prowadzonego postępowania ustalono, że Skarżąca pierwotnie wskazała na dochody z działalności rolniczej i oszczędności z pracy zawodowej gromadzone na przestrzeni wielu lat, których nie lokowała na rachunkach bankowych, inwestowała natomiast w złoto i walutę (40.000 - 45.000 zł). Organ I instancji stwierdził, iż brak jest jakichkolwiek dowodów na posiadanie powołanych kwot, a ewentualnie zarobione środki finansowe w latach poprzednich musiały być spożytkowane na wcześniej poczynione znaczne wydatki. Na dowód posiadania kwoty 100 tysięcy zł., którą wg oświadczenia miała otrzymać w drodze spadkobrania i darowizny, pełnomocnik przedłożył wniosek z dnia 3 listopada 2003roku o stwierdzenie nabycia spadku po rodzicach skarżącej B. i M.H., kwota ta miała być przeznaczona na zakup nieruchomości. Organ okoliczność tą, z uwagi na sprzeczności w składnych zeznaniach i oświadczeniach, oraz brak dowodów bezpośrednich na uzyskanie przychodu w tak znacznej wysokości uznał za niewiarygodną. Uzasadniając powyższe przyjął, że kwota oszczędności pochodząca z lat poprzednich, która mogła zostać przeznaczona na pokrycie wydatków miała swoje odbicie jedynie w zmianach sald rachunków bankowych i wynosiła 3.647,22 zł. Odnośnie kwoty przeznaczonej na zakup udziałów w spółce "R" Strona przedłożyła weksel płatniczy, chcąc tym samym udowodnić, iż z tytułu przedmiotowego zakupu w stosunku do sprzedającego ( brata – P. J.H.) powstało zobowiązanie wekslowe, a ona tym samym nie poniosła faktycznego wydatku. Organ I instancji nie dał wiary przedłożonym dowodom, oraz składanym w tym zakresie wyjaśnieniom i zeznaniom. Wskazał na nieścisłości w materiale dowodowym, w tym na sprzeczności pomiędzy przedłożoną w toku postępowania umową nabycia udziałów, a okazanym w terminie późniejszym wekslem i na fakt zmiany zeznań i oświadczeń strony w zależności od potrzeb. Od przedmiotowej decyzji pełnomocnik złożył odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej . Zażądał alternatywnie - jej uchylenia w całości i umorzenia postępowania w sprawie, bądź uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił naruszenie art.20 ust.3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie. Wskazał na naruszenie art.121 §1, art.122 w związku z przepisami art.180 § 1, art.187 § 1 i art.191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu podkreślił, iż organ I instancji błędnie ustalił wysokość środków finansowych posiadanych przez Stronę na dzień [...] grudnia 2000roku, oraz że wbrew zebranym dowodom przyjął, iż Skarżąca objęła w posiadanie udziały w spółce R w drodze transakcji gotówkowej. Dyrektor Izby Skarbowej po przeprowadzeniu w trybie art.229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa postępowania uzupełniającego wydał decyzję z dnia [...] lipca 2005 roku, nr [...] utrzymującą zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu wskazał na sprzeczności i nieścisłości tak w zeznaniach i oświadczeniach Strony jak również w podnoszonych przez nią okolicznościach, które zmieniały się w zależności od ustaleń poczynionych w toku postępowania przed organem I instancji. Uznał za nieprawdopodobne twierdzenia dotyczące zgromadzenia na dzień 1 stycznia 2001roku środków finansowych, poza ujawnionymi na rachunkach bankowych, w wyniku wieloletniej pracy na gospodarstwie rolnym oraz darowizny i spadkobrania po rodzicach. Uznał również za niewiarygodną okoliczność, iż za udziały w spółce R Strona zapłaciła wekslem, nie ponosząc w związku z tym faktycznego wydatku. Pełnomocnik A.H. składając skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł o uchylenie decyzji w całości, oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej kosztów postępowania. Jednocześnie zarzucił naruszenie art.20 ust.3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, po pierwsze poprzez przyjęcie, iż Skarżąca nie uprawdopodobniła posiadania w 2001roku środków finansowych pochodzących z lat wcześniejszych, a pozwalających na pokrycie przez nią wydatków tego roku; po wtóre - poprzez uznanie, że poniosła ona wydatek w związku z zakupem udziałów sp. z o.o. R w sytuacji, gdy faktycznie zapłata nastąpiła w formie zobowiązania wekslowego. Zarzucił ponadto naruszenie przepisów proceduralnych: art.121§1 i art.122 w związku z przepisami art.180 §1, art.187 §1 i art.191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997roku Ordynacja podatkowa poprzez: przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wybiórczy, oraz przeprowadzenie wnioskowania pomijającego dokonane w sprawie ustalenia., Zarzucił naruszenie art.210§1pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez brak uzasadnienie w zakresie zarzutów zawartych w odwołaniu. W jego ocenie, obciążenie podatnika obowiązkiem udokumentowania dochodów w stosunku do których upłynął okres przedawnienia jest sprzeczne z postanowieniami art.70 §1 Ordynacji podatkowej. Upływ pięcioletniego okresu uwalnia bowiem podatnika od obowiązku przechowywania dokumentacji. Wg pełnomocnika dla stwierdzenia, że podatnik posiadał dochody z okresu objętego przedawnieniem powinno wystarczyć jakiekolwiek uprawdopodobnienie wsparte chociażby zeznaniami świadków. Podkreślił, że z jednej strony wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść podatnika, z drugiej strony organ podatkowy winien udowodnić podatnikowi braki w pokryciu wydatków poniesionych w roku podatkowym. Wskazał na specyfikę tego typu postępowania, które sprawia, iż ustalenie dochodu nieujawnionego wymaga przestrzegania procedury administracyjnej gwarantującej wszechstronne i dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Tak więc, na każdym etapie postępowania Strona powinna mieć możliwość ustosunkowania się do zgromadzonych dowodów. Zarzucił, iż w sposób wadliwy ustalono sumę środków finansowych pochodzących ze źródeł opodatkowanych, bądź wolnych od opodatkowania jakimi Skarżąca A.H. dysponowała na dzień [...] grudnia 2000roku. W szczególności zanegował ustalenia dotyczące oszczędności posiadanych przez Skarżącą w wyniku pracy na gospodarstwie rolnym. Stwierdził, iż zarówno strona jak i jej rodzice uzyskiwali z tego tytułu znaczne środki finansowe. Natomiast powodem nie przechowywania ich na rachunkach bankowych był brak zaufania do instytucji finansowych. Dalej wywodząc stwierdził, iż przepisy prawa nie zobowiązują podatników do lokowania oszczędności na rachunkach bankowych. Ich brak zatem nie może być okolicznością obciążającą Skarżącą. Podważył stanowiska organów podatkowych dotyczące wydatków poniesionych przez stronę w latach wcześniejszych, które w żadnym razie nie były znaczne w odniesieniu do zarobków uzyskiwanych przez nią w tamtych latach. Pełnomocnik nie zgodził się ponadto z twierdzeniem, że za udziały w sp. z o.o. zapłacono gotówką. Jego zdaniem Strona skarżąca przedstawiła w postępowaniu wystarczające dowody na to, że przedmiotowe nabycie opłacone zostało wekslem z odroczonym terminem płatności. Organy podatkowe nie wykazały ponadto, aby okoliczność związana z zaciągnięciem pożyczki nie była związana z koniecznością uregulowania zobowiązania wekslowego. Wg pełnomocnika z materiału dowodowego nie wynika, że przeznaczony on został na remont nieruchomości. W odpowiedzi na zarzuty skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i powołując argumenty jak w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wydanego w wyniku rozpatrzenia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył co następuje : Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), – sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - zwaną dalej P.p.s.a.), sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga, może zostać uwzględniona jedynie, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 – 150 ustawy). Jednocześnie należy podkreślić, iż celem postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy podatkowej, lecz jedynie kontrola, czy organy podatkowe ustaliły i oceniły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu podatkowym, a następnie czy do poczynionych ustaleń prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. W pierwszej kolejności rozważenia wymaga zarzut naruszenia prawa procesowego jako rzutujący na możliwość oceny prawidłowości zastosowanego prawa materialnego. Właściwie ustalona podstawa faktyczna rozstrzygnięcia, należąca do materii procesowej, jest bowiem niezbędną przesłanką dokonania jego oceny prawnej przyjętej w zaskarżonym wyroku. Zaskarżona decyzja nie może się ostać albowiem naruszone zostały przepisy prawa procesowego - art.121 §1; art.122, art.187 §1 i art.191, art.210§1pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Przedmiotowa sprawa dotyczy tzw. postępowania w sprawie opodatkowania przychodów ze źródeł nie ujawnionych. Problematykę tę regulują przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zmianami) - art.10ust.1pkt9, art.20ust.1 i ust.3 art.30ust.1 pkt 7. Zgodnie z treścią art.20 ust3 w/w ustawy wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym, oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Tym samym, ustalenie podlegającego opodatkowaniu przychodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzącego ze źródeł nie ujawnionych wymaga z jednej strony ustalenia wysokości poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków oraz wartości zgromadzonego przezeń w tym roku mienia, z drugiej zaś - ustalenia wielkości takiego mienia zgromadzonego w roku podatkowym, oraz w latach poprzednich, które to mienie pochodzi z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, Tylko takie mienie może być uznane za mienie pokrywające poniesione przez podatnika w danym roku podatkowym wydatki. Podkreślenia wymaga fakt, iż przedmiotowe postępowania nie różnią się od postępowań w innych spawach podatkowych. Jedyny wyjątek związany jest z instytucją ciężaru dowodu. Inicjatywa dowodowa podatnika rozpoczyna się z momentem zobowiązania go do wskazania nieznanych organowi źródeł przychodu lub majątku będących pokryciem poniesionych wydatków. To etap, na którym jest on zobowiązany do przedstawienia dowodów potwierdzających powyższe pokrycie. Na dowody składają się nie tylko różnego rodzaju dokumenty, ale również np. wyjaśnienia, których wartość dowodowa jest uzależniona przede wszystkim od tego, na ile są prawdopodobne. Jednakże przerzucenie ciężaru dowodu na stronę nie jest całkowite, ponieważ jeżeli strona wskaże lub chociażby uprawdopodobni źródło przychodów, z którego pokrywane były wydatki, a organ podatkowy poddaje w wątpliwość jego moc dowodową, to wówczas na organie ciąży obowiązek obalenia takiego dowodu. Musi on w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów ocenić wartość dowodową złożonych przez podatnika dowodów. Dokonana przez organ podatkowy ocena materiału dowodowego nie może być dowolna, a niejasności w zebranym materiale dowodowym nie mogą być tłumaczone na niekorzyść strony. W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się właściwie do dwóch płaszczyzn. Z jednej strony do oceny zasadności wszczęcia i prawidłowości prowadzenia przez organy podatkowe postępowania z zakresu nieujawnionych źródeł przychodów, których konsekwencją było ustalenie zryczałtowanego podatku w wysokości 75% dochodu Z drugiej strony do oceny, czy okoliczności na które powołuje się strona skarżąca oraz jej pełnomocnik, co najmniej uprawdopodabniają fakt posiadania środków finansowych pozwalających na zakup udziału w prawie wieczystego użytkowania działki i własności posadowionej na tym gruncie nieruchomości budynkowej, oraz do oceny, czy w istocie wydatek związany z zakupem udziałów w spółce R Strona poniosła w 2001 roku, czy też dopiero w 2004 roku. Z poczynionych ustaleń faktycznych wynika, że strona co najmniej od 1981 roku uzyskiwała odpowiednie środki finansowe zarówno z pracy zawodowej jak i pracy na gospodarstwie rolnym. Fakt ten jest bezsporny i ma swoje potwierdzenie w materiale dowodowym. Jednak okoliczność ta nie została przez organy zbadana. Brak w tym zakresie konkretnych ustaleń, analizy - zestawień osiąganych w poszczególnych latach przychodów z poniesionymi wydatkami. Tylko tak należało, w oparciu o zebrany materiał i przy zachowaniu reguł wynikających z przepisów Ordynacji podatkowej ( zasady prawdy obiektywnej, zaufania do organów, swobodnej, a nie dowolnej oceny dowodów ) ustalić czy strona była zdolna poczynić oszczędności, czy je poczyniła i w jakiej ewentualnie mogły one być wysokości. Tym samym, z powodu braku tych danych, nie można w żadnym razie uznać za trafną argumentację przyjętą przez organy podatkowe, iż po pierwsze - ewentualnie zarobione w latach poprzednich środki finansowe musiały być spożytkowane na wcześniej poczynione wydatki, po drugie - że strona nie mogła tych wygospodarowanych środków finansowych przetrzymywać w domu, z uwagi na fakt, że jednak posiadała lokaty i rachunki bankowe tak w złotówkach, jak i walucie zagranicznej. To gdzie, ile i jak podatnik, przechowuje, czy lokuje swoje oszczędności, zależy wyłącznie od jego suwerennej woli. Tylko właściwie przeprowadzone postępowanie może dać odpowiedzieć, czy środki przechowywane w bankach, były jedynymi możliwymi jakie strona mogła zgromadzić, z wyżej wymienionych źródeł przychodów. Zupełnie nie wiadomo też na jakiej podstawie organ wysnuł wniosek , iż skala wydatków poczynionych w latach wcześniejszych np. na nabycie samochodu marki [...] była znaczna. W tym zakresie nie przeprowadzono przecież żadnej szczegółowej analizy porównawczej " posiadanych zasobów do ponoszonych wydatków". Podkreślić również należy, że organy chcąc powołać się na określone dane ogłaszane przez GUS i dokonując w ich oparciu odpowiednich ustaleń, powinny podać w sposób precyzyjny źródło, z którego czerpią określone informacje, wraz z uzasadnieniem dlaczego właśnie to konkretne źródło zostało zastosowane. Ponadto, koszty wg GUS należy rozpatrywać łącznie z okolicznościami faktycznymi sprawy, z tym co w danym okresie strona robiła, w jakich warunkach żyła, jak kształtowała się jej sytuacja osobista. Reasumując, poprawnie przeprowadzone postępowanie podatkowe powinno w każdym badanym roku podatkowym, ustalić wartość posiadanego przez skarżącą mienia pochodzącego z przychodów opodatkowanych bądź wolnych od opodatkowania na dzień 1 stycznia; kwotę wydatków poniesionych w roku podatkowym; wartość zgromadzonego w roku podatkowym mienia; kwotę opodatkowanych bądź wolnych od opodatkowania przychodów osiągniętą w roku podatkowym, które z wydatków lub zgromadzonego mienia pokryte zostały przychodami bądź mieniem pochodzącym z przychodów opodatkowanych, albo wolnych od opodatkowania. Rozważając niniejszą sprawę należy również zwrócić uwagę na treści art.210 §1pkt6 w związku z §4 ustawy Ordynacja podatkowa, z której między innymi wynika, iż decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. Odnosząc to, do uzasadnienia faktycznego zaskarżonego rozstrzygnięcia, powinno ono wykazywać się starannością, czytelnością i rzetelnością argumentacji przyjętej przez organ na podstawie zebranego materiału. Tymczasem, jak wynika z akt administracyjnych sprawy organ dopuścił się swoistej nadinterpretacji zebranego materiału dowodowego poprzez sugerowanie stanów niezgodnych z jego treścią. Przejawia się to np. w rozważaniach Dyrektora Izby Skarbowej w kwestii dotyczącej zakupu przez skarżącą udziałów w spółce "R" , to jest w jego stwierdzeniu, iż Strona "pierwotnie wskazywała, że środki na zakup nieruchomości, jak i udziałów w spółce pochodziły z jej pracy własnej i powstałych w wyniku tej pracy oszczędności, w tym z prowadzonej wspólnie z rodzicami, oraz przez nią samą rolniczej działalności gospodarczej." Następnie, zdaniem organu, w dalszym toku prowadzonego postępowania zaczęła się powoływać na darowiznę otrzymaną od rodziców w kwocie 100 tysięcy złotych, którą z kolei sfinansowała zakup nieruchomości, oraz na fakt zaciągnięcia zobowiązania wekslowego, które miało dowodzić, iż faktyczna zapłata za udziały w spółce R nastąpiła nie w roku 2001, lecz w okresie późniejszym. Tymczasem, należy podkreślić, że organ pierwszej instancji w protokołach z [...] października 2003roku spisywanych przy udziale skarżącej na okoliczność przyjęcia wyjaśnień w zakresie źródła uzyskanych przychodów oraz poniesionych wydatków w latach 1999- 2001, skupił swą uwagę jedynie na wyjaśnieniu źródeł finansowania zakupu nieruchomości. Oświadczenia strony w zakresie dotyczącym zakupu przedmiotowych udziałów w spółce "R" złożone zostały po raz pierwszy, po przystąpieniu pełnomocnika do postępowania podatkowego, który to dopiero po uprzednim zapoznaniu się z dotychczas zebranym materiałem, przedłożył weksel płatniczy z dnia [...] kwietnia 2001roku. Tym samym, nie znajduje w aktach sprawy potwierdzenia uzasadnienie Dyrektora Izby Skarbowej o składaniu przez A.H. sprzecznych zeznań w zakresie dotyczącym źródeł finansowania zakupionych przez nią udziałów w spółce "R" Ponadto, według twierdzeń Strony, w celu zamiaru spłaty zobowiązania wynikającego z przedmiotowego weksla, zaciągnęła ona w czerwcu 2004roku kredyt hipoteczny w wysokości 66 tysięcy złotych. W ocenie organu, powyższe zobowiązanie zaciągnięto jednak nie na spłatę długu, lecz na pokrycie kosztów remontu i prac adaptacyjnych na nieruchomości (k-5 decyzji). Istotnie, część przedmiotowej nieruchomości po przeprowadzeniu niezbędnych czynności budowlanych wynajęta została spółce jawnej "M" [zgodnie z umową - od dnia 18 maja 2004roku]. Lecz wg zebranego materiału, prace remontowe musiały się odbyć w miesiącach poprzedzających czerwiec 2004roku – to jest miesiąc zaciągnięcia kredytu, gdyż zgodnie z pismem firmy "M" z dnia [...] października 2004roku pomieszczenia biurowe znajdujące się na pierwszym piętrze były już wyremontowane. Poza tym, z oświadczeniem spółki wynika, że prace w magazynach, oraz klatce schodowej, zostały wykonane na jej koszt [wszystkie faktury wystawiane na spółkę pochodzą z okresu od kwietnia do czerwca 2004roku.]. Natomiast organy powołując się w zaskarżonej decyzji na okoliczności wcześniej wskazane, nie dowiodły jednak zasadności swojego stanowiska, gdyż nie uściśliły czy rzeczywiście od miesiąca czerwca 2004roku były w istocie przeprowadzane przez Skarżącą jakiekolwiek prace remontowe na które przeznaczonoby pieniądze z kredytu oraz w jakim terminie one miałyby być wykonywane. W świetle tego co powiedziano powyżej, należy podkreślić, iż przywoływana przez organy podatkowe argumentacja, mająca stanowić o słuszności przyjętych przez nie ustaleń, bez wątpienia pozostaje w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem. Tym samym organ powinien dokonać jej ponownej weryfikacji opierając się tym razem na całokształcie właściwej treści zebranego w sprawie materiału dowodowego. Natomiast w ocenie składu orzekającego w sprawie, za właściwe z kolei należy uznać stanowisko organów podatkowych przyjęte w kwestii oceny wniosku o nabycie przez Skarżącą spadku po rodzicach – B. i M.H.. Treść samego wniosku jak i postanowienia sądu w żadnym razie nie uprawdopodobniają, a już na pewno nie stanowią dowodu na to, że skarżąca A.H. uzyskała w drodze przedmiotowej czynności 100 tysięcy zł. Reasumując, w związku z powyższymi ustaleniami, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracyjny winien uzupełnić materiał dowodowy w oparciu o wskazania wynikające z uzasadnienia wyroku. Z wszystkich wyżej wymienionych powodów należało, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchylić zaskarżoną decyzję oraz na podstawie art. 152 określić, że nie może być wykonana. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Asesor WSA Sędzia NSA Sędzia WSA Alina Rzepecka Jan Grzęda Dariusz Skupień