II FSK 1528/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędziowie NSA Włodzimierz Kubiak (sprawozdawca), sędzia del. WSA Sławomir Presnarowicz, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. D. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 czerwca 2006 r. sygn. akt I SA/Gd 463/05 w sprawie ze skargi T. D. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 13 kwietnia 2005 r. sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty podatku od nieruchomości za lata 2001-2002 oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 463/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę T. D. S.A. w W. (dalej: "skarżąca", "spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 13 kwietnia 2005 r. w przedmiocie zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2001 - 2002. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że skarżąca wystąpiła do Burmistrza Miasta M. z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2001 - 2002 i zwrot kwoty nadpłaconego podatku wraz z odsetkami, załączając do wniosku deklaracje korygujące. Strona argumentowała, że w 2001 i 2002 r. do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości błędnie zakwalifikowała linie telekomunikacyjne jako budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem spółki, linie telekomunikacyjne w postaci kabli i przewodów umieszczonych w kanalizacji teletechnicznej (podziemnej) nie są budowlami w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.), w związku z czym nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Decyzją z dnia 28 lutego 2003 r. Burmistrz Miasta M. odmówił stronie stwierdzenia nadpłaty. Przedmiotowa decyzja została następnie uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., które przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji (decyzja z dnia 25 listopada 2003 r.). Po powtórnym rozpoznaniu sprawy, Burmistrz Miasta M. w dniu 5 marca 2004 r. wydał decyzję podtrzymująca dotychczasowe stanowisko. Decyzją z dnia 13 kwietnia 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że do końca 2002 r. w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych brak było definicji legalnej pojęcia "budowli", czy chociażby odesłania w tym zakresie do innej regulacji prawnej. W konsekwencji znaczenia tego terminu należało poszukiwać na gruncie ówcześnie istniejącego systemu prawnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. - odwołując się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2001 r., sygn. akt FPS 2/01 (publ. ONSA 2002/1/2) oraz uchwały Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2002 r., sygn. akt III ZP 34/01 (publ. OSNAP 2002/23/561) - wyraziło przekonanie, że pojęcie "budowli" na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (do 2002 r.) powinno być rozumiane zbieżnie z pojęciem "budowli" zawartym w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.). Organ drugiej instancji podkreślił ponadto, że z treści opinii technicznej sporządzonej w styczniu 2004 r. przez rzeczoznawcę budowlanego w zakresie konstrukcyjno - budowlanym wynika, iż sieć telekomunikacyjna T. D. składa się z kanalizacji teletechnicznej rozumianej jako ciąg rur osłonowych i studni oraz linii telekomunikacyjnych wciągniętych w kanalizację. Fakt ten potwierdzają projekty budowlane dotyczące budowy telekomunikacyjnej sieci magistralnej, rozdzielczej i abonenckiej w M. oraz wydane w oparciu o nie decyzje w sprawie pozwolenia na budowę. W ocenie organu podatkowego, przedstawione okoliczności prowadzą do jednoznacznego wniosku, że przedmiotowa sieć rozdzielcza (telekomunikacyjna) została zaprojektowana i wykonana jako techniczno - użytkowa całość składająca się z ciągu rur (kanalizacji teletechnicznej) i ułożonych w nich kabli (linii telekomunikacyjnych), w związku z czym stanowi ona budowlę w rozumieniu Prawa budowlanego i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W skardze do sądu administracyjnego T. D. S.A. w W. wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego, wskazując na naruszenie art. 21 § 2, art. 72 § 1 pkt 1, art. 122, art. 124, art. 210 § 1 pkt 6 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżąca wywodziła, że w procesie wyjaśniania pojęcia "budowli" użytego w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych należy sięgnąć do języka potocznego, który określa dane pojęcie jako "obiekt, który wybudowano, trwale połączony z ziemią", "to, co zostało wybudowane, efekt działalności budowniczych stanowiący skończoną całość użytkową, wyodrębniony w przestrzeni i połączony z gruntem w sposób trwały". Zgodnie z przytoczonym znaczeniem kabel nie stanowi budowli, już chociażby z tego powodu, że nie jest trwale powiązany z gruntem. Spółka zarzuciła organowi podatkowemu, że mimo rozbieżności w orzecznictwie i judykaturze dotyczących interpretacji spornego terminu, nie dokonał on jego wykładni, ograniczając się jedynie do przytoczenia treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. domagało się jej oddalenia. W motywach rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie podzielił prezentowanego w skardze stanowiska jakoby kwoty zobowiązania podatkowego określone w deklaracji korygującej miały charakter wiążący dla organu, w sytuacji gdy nie wydał on decyzji w trybie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Sąd, odwołując się do treści art. 79 § 2b powołanej ustawy oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2004 r., sygn. akt III SA 2757/02 (publ. Mon. Pod. 2004/8/43), podkreślił, że złożone przez spółkę korekty deklaracji budziły wątpliwości, co powodowało, że organ podatkowy był zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie faktycznie istniała nadpłata w rozumieniu art. 72 Ordynacji podatkowej. Skład orzekający - ustosunkowując się do głównego przedmiotu sporu - zwrócił uwagę, że brak definicji legalnej pojęcia "budowli" w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, jak również brak odesłania w tej mierze do definicji zawartej w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, nie pozwala na konstruowanie w procesie wykładni art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych definicji budowli w oparciu o język powszechny. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2001 r., sygn. akt FPS 2/01 wskazano, że język aktu prawnego ma pierwszeństwo przed językiem powszechnym, przy czym zasada ta ma szczególne znaczenie, gdy interpretowany termin został zdefiniowany w akcie prawnym zawierającym podstawową regulację dla definiowanego przedmiotu. Sąd wskazał jednocześnie na treść art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, zgodnie z którym "obiektem budowlanym" jest budowla stanowiąca całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W art. 3 pkt 3 tej ustawy jako przykład budowli wymienia się każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, m. in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. Skład orzekający podniósł, że opinia techniczna biegłego rzeczoznawcy budowlanego potwierdza, że sporna sieć tworzy całość techniczno - użytkową. W dalszej części rozważań Sąd zaakcentował, że podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, będąca podstawą obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszana o odpisy amortyzacyjne (por. L. Etel [w:] L. Etel, S. Presnarowicz "Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz.", Dom Wydawniczy ABC 2003). W konsekwencji, w analizowanej sprawie wartość sieci telekomunikacyjnej należy ustalać w oparciu o przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych regulujące amortyzację środków trwałych, w szczególności art. 16a. W załączniku nr 1 do cytowanej ustawy zawierającym wykaz stawek amortyzacyjnych zamieszczono również linie (sieci) telekomunikacyjne pod nazwą "obiekty inżynierii lądowej i wodnej". Zdaniem Sądu, jeżeli na potrzeby amortyzacji wycenia się środek trwały w postaci kanalizacji i kabla, to ta sama wartość powinna być wykazana w deklaracji na podatek od nieruchomości jako podstawa opodatkowania budowli - linii telekomunikacyjnej. Na potwierdzenie prezentowanego stanowiska skład orzekający przywołał pogląd Ministerstwa Finansów zawarty w piśmie z dnia 30 maja 2006 r., w którym podniesiono, że na budowlę sieciową, jaką jest sieć telekomunikacyjna lub elektroenergetyczna, składa się nie tylko sama konstrukcja budowlana (np. kanalizacja techniczna, słupy wysokiego napięcia) ale również to, co znajduje się poza nią (np. kable światłowodowe, linie wysokiego napięcia). Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia zarzucanych w skardze przepisów postępowania podatkowego (art. 122, 124 i art. 210 Ordynacji podatkowej). W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku T. D. S.A. w W. wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie - w razie uznania przez Sąd, że nie wystąpiło naruszenie przepisów postępowania - o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz ustalenie, że skarżąca dokonała nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2001 - 2002. Strona zażądała ponadto zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1/ naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 15 § 1 pkt 3 oraz art. 187 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poprzez oparcie zaskarżonego wyroku na założeniu, że uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2001 r., sygn. akt FPS 2/01 znajduje bezpośrednie zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy cytowane powyżej art. 15 § 1 pkt 3 oraz art. 187 § 2 wyraźnie stwierdzają, że uchwała Sądu wyjaśniająca wątpliwości prawne wiąże jedynie w danej sprawie; 2/ naruszenie prawa materialnego: a) polegające na nieuwzględnieniu przy wydawaniu zaskarżonego wyroku art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który wyraża zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz wywodzącą się z niej zasadę "lex retro non agit", jak również zasadę niewprowadzania zmian w prawie podatkowym w trakcie roku podatkowego przez: - stwierdzenie przez Sąd istnienia obowiązku podatkowego w drodze dokonanej wykładni, nie zaś wprost na podstawie przepisów ustawy, - złamanie zakazu wprowadzania zmian w prawie podatkowym w trakcie roku podatkowego, - zastosowanie norm prawnych do sytuacji zaistniałych przed wejściem w życie tych norm; b) polegające na naruszeniu art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady bezpieczeństwa prawnego i pewności prawa podatkowego oraz zasady pogłębiania zaufania do organów państwa; c) polegające na błędnej wykładni art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez odwołanie się do definicji "budowli" z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i uznaniu na tej podstawie linii telekomunikacyjnej (kabla) za budowlę w rozumieniu prawa podatkowego, mimo braku wyraźnego odesłania w ustawie do w/w definicji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt FPS 2/01, na której oparł się Sąd, dotyczyła opodatkowania wyrobiska górniczego i była korzystna dla podatnika. W ocenie skarżącej, stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku prowadzi do ustanowienia nowego obowiązku podatkowego, który nie istniał przed wprowadzeniem nowelizacji w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Według strony, zaskarżone rozstrzygnięcie prowadzi w konsekwencji do naruszenia zasad konstytucyjnych wskazanych w petitum skargi kasacyjnej. Spółka argumentowała, że definicja budowli zawarta w Prawie budowlanym została ustanowiona wyłącznie na potrzeby tejże ustawy (por. art. 3 Prawa budowlanego). Skarżąca zwróciła ponadto uwagę, że nowelizacji ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, która dopuściła posługiwanie się definicją "budowli" zamieszczoną w Prawie budowlanym, towarzyszyła modyfikacja pojęcia "budynku" poprzez przyjęcie znaczenia tego terminu w kształcie istniejącym na gruncie Prawa budowlanego (por. ustawę z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych ustaw - Dz. U. Nr 200, poz. 1683). Zmiana taka była niezbędna, albowiem przed nowelizacją nie było dopuszczalne sięganie na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych do definicji "budowli" znajdującej się w Prawie budowlanym. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że za decydującą w sprawie należy uznać kwalifikację linii telekomunikacyjnej jako budowli. Drugorzędne znaczenie należy natomiast przypisać kwestii, czy kable wraz z kanalizacją telekomunikacyjną tworzą techniczno - użytkową całość. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, uwzględniając z urzędu jedynie nieważność postępowania. Przedstawione przez skarżącego zarzuty kasacyjne i wnioski, jak również ich uzasadnienie wyznaczają zatem zakres kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny drugiej instancji. Z tego względu tak istotną rolę odgrywa treść wniesionego środka zaskarżenia, a w szczególności prawidłowe i precyzyjne sformułowanie podstaw kasacyjnych, których Naczelny Sąd Administracyjny nie może uzupełniać, modyfikować czy też korygować (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2004 r., sygn. akt GSK 10/04, publ. Monitor Prawniczy 2004/9/392, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2004 r., sygn. akt FSK 102/04; niepubl.). Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej złożonej w niniejszej sprawie zostały oparte na obydwu podstawach kasacyjnych przewidzianych art. 174 pkt 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W pierwszej kolejności rozstrzygnięcia wymaga zarzut o charakterze procesowym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, twierdzenie spółki o naruszeniu art. 15 ust. 1 pkt 3 i art. 187 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest całkowicie pozbawione podstaw. Pierwszy z wymienionych przepisów określa właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego do podejmowania uchwał zawierających rozstrzygnięcia zagadnień prawnych budzących poważne wątpliwości w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej. Biorąc pod uwagę treść przytoczonej regulacji, niezrozumiałe pozostaje, w jaki sposób Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpoznając skargę strony od decyzji organu podatkowego mógłby dopuścić się naruszenia normy kompetencyjnej adresowanej do sądu wyższej instancji. Jednocześnie za chybione uznać należy powołanie przez autora skargi kasacyjnej art. 187 § 2 cytowanej ustawy. Wbrew sugestiom strony, z zawartego w tym przepisie unormowania nie wynika zakaz powoływania się przez sądy administracyjne na uchwały wydane na tle konkretnych spraw. Do całkowicie odmiennych niż prezentowane przez skarżącą wniosków prowadzi analiza dalszych przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. art. 269). Przede wszystkim jednak zwrócić uwagę należy, że wskazany przepis odnosi się do uchwał wydanych po dniu 1 stycznia 2004 r. (data wejście w życie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a zatem nie stanowi miarodajnej podstawy dla ustalenia mocy wiążącej uchwały z dnia 2 lipca 2001 r. (sygn. akt FPS 2/01). W doktrynie podkreśla się, że uchwały podjęte na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), formalnie utraciły moc wiążącą (por. art. 100 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Prezentowane w nich poglądy prawne zachowały jednak charakter wykładni sądowej, do której można sięgać do chwili obecnej (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, str. 472, podobnie J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wyd. Prawn. LexisNexis Warszawa 2006, str. 545). Tym samym nie można czynić Sądowi pierwszej instancji zarzutu, że odwołał się do argumentacji zawartej w uchwale wydanej przed dniem 1 stycznia 2004 r. Wprost przeciwnie, działanie takie należy ocenić jako pożądane. Przyczynia się ono bowiem do zapewnienia jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej, a także sposobu sformułowania samego zarzutu jasno wynika, że spółka uznaje za nieprawidłowe kwalifikowanie przez Sąd pierwszej instancji linii telekomunikacyjnej jako budowli w rozumieniu prawa podatkowego. Ustalenie takie stanowi element stanu faktycznego przyjętego za podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia. W piśmiennictwie i judykaturze wielokrotnie wyjaśniano, że próba zwalczania ustaleń faktycznych wymaga podniesienia zarzutu naruszenia prawa procesowego (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wyd. Prawn. LexisNexis Warszawa 2006, str. 373 - 374, B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, str. 410, 458 - 459 i powołane tam orzecznictwo). Niepowołanie przez spółkę jako podstawy kasacyjnej odpowiednich przepisów postępowania sądowego i podatkowego powoduje, że za wiążące należy w omawianym zakresie uznać ustalenia organów podatkowych, na jakich oparł się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika zaś, że Sąd pierwszej instancji przyjął, iż linie telekomunikacyjne w postaci kabli i przewodów umieszczonych w kanalizacji teletechnicznej stanowią budowlę. Z uwagi na brak skutecznego zakwestionowania stanu faktycznego, bezprzedmiotowe staje się rozważanie zasadności zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego, polegającej na odwoływaniu się do definicji "budowli" zawartej w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Analizowanie tego rodzaju uchybienia byłoby bowiem uzasadnione wyłącznie wówczas, gdyby strona - poprzez podniesienie prawidłowo skonstruowanych zarzutów procesowych - podjęła polemikę z oceną kluczowej dla sprawy okoliczności faktycznej. Niemożność rozstrzygnięcia kwestii prawidłowości wykładni art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r.) rzutuje również na ocenę twierdzeń strony o naruszeniu przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z treści rozpoznawanego środka zaskarżenia można wyprowadzić wniosek, że spółka dopatruje się uchybienia art. 2 i art. 217 ustawy zasadniczej jako konsekwencji przyjętej przez Sąd pierwszej instancji wykładni prawa materialnego. Z uwagi na fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny - z wyjaśnionych wyżej przyczyn - nie mógł odnieść się do problemu wykładni spornego przepisu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, za niedopuszczalne należało także uznać badanie, czy dokonana w zaskarżonym wyroku interpretacja prowadziła do naruszenia norm konstytucyjnych. Jednocześnie zwrócenia uwagi wymaga, że całkowicie nietrafne było wskazywanie przez autora skargi kasacyjnej art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, którego adresatem są organy administracji. Próba przypisania przez stronę wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu naruszenia powołanej regulacji nie może odnieść zamierzonego skutku. Sąd nie może bowiem postępować wbrew przepisom, których nie stosuje. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.