II OSK 1483/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie NSA Maria Czapska - Górnikiewicz NSA Anna Żak (spr.) Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Łd 50/06 w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2006 r. w sprawie II SA/Łd 50/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na wniosek W. P. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowego na działce nr [...], obręb [...], położonej w Ł. przy ul. [...]. Organ I instancji dokonując analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalił, że sąsiednia działka przy ulicy [...] zabudowana jest obiektem o charakterze stałym pozwalającym określić wymagania dotyczące kształtowania zabudowy. Dostęp do drogi publicznej (ul. [...]) dla planowanej zabudowy jest zapewniony przez istniejący wjazd, a projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Działka na której ma powstać planowana inwestycja składa się w całości z gruntów budowlanych. Ponadto ustalono, iż dominującą funkcją obszaru analizowanego jest funkcja mieszkaniowo usługowa. W. P. zaskarżył powyższą decyzję w części dotyczącej ustalenia nowej linii zabudowy przez organ I instancji. Zarzucił, iż III kondygnacyjny budynek, usytuowany na działce sąsiedniej (nr [...]), w odniesieniu do którego przyjęto nową linię zabudowy, jest w rzeczywistości niesamodzielną przybudówką głównego IV kondygnacyjnego budynku usytuowanego na sąsiedniej posesji w linii granicznej z ulicą [...]. Następne posesje oznaczone numeracją rosnącą również graniczą swą zabudową z w/w ulicą. Stąd też odwołujący się stanął na stanowisku, że przyjęcie jako punkt odniesienia wyznaczenia nowej linii zabudowy cofniętego w głąb sąsiedniej posesji budynku III kondygnacyjnego należy uznać za błędne. Podniósł również, że nadużyciem jest oddzielenie linią zabudowy istniejących na posesji przyłączy i pozostawienie ich poza linią zabudowy, całkowicie od strony ulicy. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, że wykreślenie linii zabudowy jest zgodne z dokonaną analizą i obowiązującymi normami prawa tj. przepisu § 4 ust.1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy wskazał, że działka odwołującego się sąsiaduje bezpośrednio z działką nr [...] (zabudowaną budynkiem pawilonu handlowego) oraz z działką nr [...] (zabudowaną budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym). Zgodnie z par. 4 ust. 3 w/w rozporządzenia jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązująca linia nowej zabudowy tego budynku jest linia będąca kontynuacją linii budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Ponieważ na działce nr [...] znajduje się budynek, którego część położona jest bliżej pasa drogowego ulicy [...], a część w większej odległości, to zasadne było przyjęcie linii zabudowy według budynku znajdującego się w większej odległości od pasa drogowego ulicy. Zebrany materiał dowodowy, a zwłaszcza załącznik graficzny oraz wyniki dokonanej analizy urbanistycznej nie dają podstaw do przyjęcia wykreślenia linii zabudowy zgodnie z żądaniem odwołującego się. W odniesieniu do podniesionej przez odwołującego się kwestii odcięcia znajdujących się na działce przyłączy, organ II instancji stwierdził, że linia zabudowy nie powoduje odcięcia czy też przecięcia znajdujących się na działce przyłączy, a jedynie wykreśla granice, których nie można przekroczyć przy realizacji planowanej inwestycji. Linia ta nie powoduje również pozbawienia strony prawa własności gruntu znajdującego się poza linią zabudowy. Nadto przedmiotowa linia nie powoduje również przecięcia istniejącego budynku gospodarczego, czy też jego rozbiórki w części w której budynek ten wykracza poza ustaloną linię, bowiem odnosi się ona wyłącznie do nowej zabudowy. W. P. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we w Łodzi podnosząc, że przepis § 4 ust. 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., dopuszcza inne wyznaczenie linii zabudowy, jeżeli wynika to z § 3 ust. 1 i powinien zostać zastosowany jako przepis szczególny. W uzupełnieniu skargi, pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3 i § 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędną wykładnię § 3 oraz niezastosowanie § 4 ust. 4 powyżej powołanego rozporządzenia. Pełnomocnik skarżącego zarzucił również naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu poprzez jego niezastosowanie oraz naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 7 Kpa. Skarżący podniósł, że organ odwoławczy nie ocenił rozstrzygnięcia pod kątem interesów skarżącego, nie wykazało również jaki interes prawny stoi na przeszkodzie do wyznaczenia linii zabudowy zgodnie z treścią § 4 ust. 4. Sąd I instancji oddalając skargę W. P. wskazał, że w sprawie zostały spełnione łącznie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołując treść § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (zwanego dalej rozporządzeniem) stwierdził, że organ prawidłowo zastosował § 4 ust. 3 rozporządzenia wyznaczając nową linię zabudowy jako kontynuację linii zabudowy działki sąsiedniej o nr [...] (ul. [...]). Sąd uznał również za nietrafne zarzuty co do tego, że III kondygnacyjny budynek będący odniesieniem do wyznaczenia nowej linii zabudowy nie jest budynkiem samodzielnym, a stanowi jedynie przybudówkę do IV kondygnacyjnego budynku usytuowanego na tej samej działce. Mając bowiem na uwadze, iż decyzje o warunkach zabudowy wydaje się tylko dla inwestycji polegających na wykonaniu robót budowlanych, zasadne jest przyjęcie, że zabudowa to istnienie (lub wykonywanie) obiektów budowlanych w rozumieniu prawa budowlanego. Działka sąsiednia powinna być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Sąd I instancji wskazał, że przyjęty za punkt odniesienia do wyznaczenia linii zabudowy budynek niewątpliwie spełnia powyższe warunki i nie jest istotne, czy jest budynkiem samodzielnym, czy też stanowi przybudówkę do innego obiektu budowlanego. Sąd zwrócił uwagę, że budynek, który stanowi punkt odniesienia dla wyznaczenia linii zabudowy nie jest, jak twierdzi skarżący przybudówką, lecz trzykondygnacyjnym budynkiem o znacznych gabarytach, zbliźniaczonym z budynkiem już znajdującym się na działce nr [...]. W odniesieniu do zarzutów dotyczących zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów rozporządzenia w oderwaniu od art. 6 ust. 2 pkt 1 cytowanej ustawy, Sąd zaznaczył, że akty planistyczne w sposób pośredni bądź bezpośredni wpływają na sposób wykonywania prawa własności. Ustawowe granice prawa własności wyznaczają nie poszczególne przepisy lecz całokształt obowiązującego ustawodawstwa, w tym niewątpliwie przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prawo do zagospodarowania terenu, na które powołuje się pełnomocnik skarżącego należy rozumieć jako element prawa własności, ograniczonego ewentualnymi regulacjami planistycznymi oraz innymi regulacjami ustawowymi. Prawo zagospodarowania jest więc przejawem prawa do korzystania z rzeczy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Ograniczenia (wyłączenia) prawa do zagospodarowania terenu mogą być wprowadzone na podstawie rozlicznych ustaw materialnych. W ocenie Sądu § 4 ust. 3 rozporządzenia w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób przejrzysty określa sposób wyznaczenia nowej obowiązującej linii zabudowy. Stanowi on zasadę ogólną. Powołany przez pełnomocnika skarżącego § 4 ust. 4 powyższego rozporządzenia dopuszczający inne wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy, jest przepisem szczególnym i możliwym do zastosowania w sytuacji gdy taka konieczność wynika z przeprowadzonej analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Konieczność taka w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Ustalony, w sposób prawidłowy obszar analizowany przy zaistnieniu przesłanki podstawowej nie pozwalał na dokonanie odstępstw przez zastosowanie wyjątku z § 4 ust. 4 rozporządzenia. Wyznaczenie więc w przedmiotowej sprawie linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia nie stanowi zawężenia uprawnień skarżącego w odniesieniu do przysługującego mu prawa własności. Sąd I instancji w świetle powyższych ustaleń nie dostrzegł naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 1kpa w zw. z art. 7 kpa. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył W. P. reprezentowany przez radcę prawnego M. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Na podstawie art. 174 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego. art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - poprzez błędną wykładnię, - § 4 ust. 4 cytowanego rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie, - art. 1 ust. 2 pkt. 7 i art. 6 ust. 2 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niezastosowanie, 2. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. art. 141 § 4 poprzez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku przyczyn, dla których Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania § 4 ust. 4 rozporządzenia w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi przykład ustawowego ograniczenia prawa własności, ale jego obowiązywanie nie oznacza, że organy stosujące prawo mają przyznaną swobodę w zakresie kształtowania ograniczenia prawa własności. Przepis ten bowiem zawiera zasady zgodnie, z którymi należy interpretować ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a jeśli sformułowania w niej zawarte (np. rozumienie sąsiedztwa) są niejasne to należy je interpretować na korzyść uprawnień właścicielskich. Następnie autor skargi kasacyjnej powołał tezy zawarte w Komentarzu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Z. Niewiadomski, 2 wydanie, str. 501 i nast.), cytując że kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy "traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy." Kasator podkreślił, że powyższe odnosi się także do przypadków stosowania rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Uzasadniając naruszenie przez Sąd art. 6 ust. 2 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skarżący wskazał, że przepis ten zawiera zasadę wolności zagospodarowania terenu, co jego zdaniem, oznacza, że przy ocenie warunków zabudowy należy uwzględnić racje skarżącego, tak aby nie zawężać jego uprawnień. W konsekwencji błędna jest teza, iż § 4 ust. 4 rozporządzenia może mieć zastosowanie w wyjątkowych przypadkach, a w niniejszej sprawie organ miał pełne prawo do zastosowania w/w przepisu, chociażby z tego powodu, że wyznaczenie linii zabudowy zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia skutkowało tym, że poza budynkiem znajdą się przyłącza wody, kanalizacji oraz energii elektrycznej. Z kolei studnie: wodomierzowa i kanalizacyjna znajdą się poza granicą posesji, co narazi skarżącego na dodatkowe wydatki związane z zabezpieczeniem tych instalacji przed zniszczeniem przez osoby trzecie. Dlatego też Sąd nie stosując art. 6 ust. 1 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przyjął dopuszczalność nadmiernej ingerencji w prawo własności skarżącego. Podniesiono również, że pogląd Sądu nie może znaleźć aprobaty z powodu nie zastosowania art. 1 ust. 2 pkt. 7 w/w ustawy, zgodnie z którym w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza: prawo własności, co oznacza, że na równi z interesem publicznym należy traktować interes jednostki. Reasumując wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że Sąd w żaden sposób nie ocenił rozstrzygnięcia organu odwoławczego pod kątem interesów skarżącego, nie podał, jaki interes prawny stanowi przeszkodę do wyznaczenia linii zabudowy zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia. Dodatkowo, Sąd I instancji nie odniósł się do tego, czy dokonana przez organ analiza została przeprowadzona pod kątem § 4 ust. 4 rozporządzenia, a jedynie ograniczył się do stwierdzenia, że nie znalazł podstaw do przyjęcia, że organ mógł wykreślić linie zabudowy w sposób, który uwzględniałby żądanie skarżącego (zwłaszcza w sytuacji gdy przyłącza mediów znalazły się poza granicą posesji). W ocenie skarżącego kasacyjnie, Sąd powinien uzasadnić dlaczego nie znalazł podstaw do zastosowania § 4 ust. 4 rozporządzenia przy uwzględnieniu wszystkich podniesionych w skardze kasacyjnej przepisów, ponieważ stanowią one funkcjonalną całość. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art.183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm., dalej zwaną w skrócie p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w paragrafie 2 tego przepisu. Oznacza to, że o ile nie zachodzi nieważność postępowania, kontrola sądu ogranicza się wyłącznie do weryfikacji zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw zaskarżenia. W niniejszej sprawie skarżący oparł zarzuty na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art.174 p.p.s.a. W związku z tym w pierwszej kolejności wymagają oceny zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania sądowego, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą podlegać ocenie dopiero wówczas, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji naruszył przepis art.141§ 4 p.p.s.a w ten sposób, że w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie wyjaśnił dlaczego w sprawie nie ma zastosowania § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U .nr 164 poz. 1588) zwanej dalej rozporządzeniem. Powyższy zarzut należy uznać za chybiony. Podkreślić należy, że zarzut naruszenia przepisu art. 141§ 4 p.p.s.a można skutecznie podnosić tylko wtedy, gdy Sąd I instancji nie zawrze w uzasadnieniu wymaganych przez ustawodawcę elementów albo jeśli poszczególne składniki uzasadnienia nie są sformułowane w sposób wyczerpujący. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji ustosunkował się szczegółowo do wszystkich zarzutów podnoszonych w skardze w tym również, co do możliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie § 4 ust. 4 rozporządzenia. Przepis § 4 ust.3 rozporządzenia stanowi, że jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Ustęp 4 tego przepisu stanowi, że dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 4 ust. 4 rozporządzenia. Sąd I instancji trafnie stwierdził, że przepis § 4 ust.3 rozporządzenia w sposób jasny określa sposób wyznaczenia nowej obowiązującej linii zabudowy stanowiąc zasadę ogólną. Natomiast powoływany przez skarżącego przepis § 4 ust. 4 rozporządzenia dopuszczający inne wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy jest przepisem szczególnym i możliwym do zastosowania w sytuacji, gdy taka konieczność wynika z przeprowadzonej analizy, o której mowa w § 4 ust. 4. Prawidłowo też Sąd I instancji ocenił, że ustalony w sposób niewadliwy obszar analizowany przy zaistnieniu przesłanki podstawowej dla wyznaczenia nowej linii zabudowy nie pozwalał na dokonanie odstępstwa przez zastosowanie regulacji przewidzianej w § 4 ust. 4 rozporządzenia. W świetle powyższego stwierdzić należy, że zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy o jakich mowa w art 141§ 4 p.p.s.a. Sąd I instancji złożoną do akt dokumentację poddał analizie i zarzut braku prawidłowości oceny dokonanej przez ten Sąd jest całkowicie nieuprawniony. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego. Skarżący zarzuca, że Sąd I instancji dokonał błędnej interpretacji art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 i § 4 ust. 3 rozporządzenia. Z całości wywodów skargi kasacyjnej wynika, że Sąd I instancji stosując wymienione przepisy nie uwzględnił treści art. 1 ust. 2 pkt. 7 i art. 6 ust. 2 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w efekcie czego, nie zastosował § 4 ust. 4 rozporządzenia, czym przyjął dopuszczalność nadmiernej ingerencji w prawo własności skarżącego i naruszył swobodę zagospodarowania terenu. Jednocześnie autor skargi kasacyjnej jasno nie określił na czym ma polegać owa błędna interpretacja. Szeroko przytacza on poglądy doktryny nie wskazując konkretnych wniosków czy też zarzutów odnoszących się do realiów przedmiotowej sprawy. Stwierdzić należy, że Sąd i instancji trafnie przyjął, że w sprawie spełnione zostały łącznie wszystkie przesłanki o jakich mowa w art.61 ust.1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz.717). Jak wyżej podniesiono złożoną do akt dokumentację poddał analizie i prawidłowo ją ocenił. Podnieść należy, że prawo do zagospodarowania terenu będące przejawem prawa do korzystania z własności ograniczone jest jednak przez szereg ustaw. Właśnie ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest jedną z ustaw szczególnych, wyznaczających granice władania rzeczą przez właściciela. Z mocy ustaw regulujących problematykę zagospodarowania przestrzennego, organy administracji publicznej zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Przepis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa właśnie wymogi związane z zachowaniem ładu przestrzennego, tak by nowa zabudowa odpowiadała charakterystyce urbanistycznej zabudowy już istniejącej. Jak już wyżej to zaznaczono, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela przyjętą przez Sąd I instancji interpretację § 4 ust. 4 rozporządzenia, że zastosowanie tego przepisu ogranicza się do przypadków wyjątkowych, gdy taka konieczność wynika z przeprowadzonej w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W przedmiotowej sprawie przeprowadzona analiza nie wskazywała na potrzebę wyznaczenia linii zabudowy z odstępstwem od zasad określonych w § 4 ust. 1-3 rozporządzenia. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej wyznaczenie nowej linii zabudowy nie odbiera skarżącemu własności i nie "odcina" dostępu do mediów, ani nie zmienia granic nieruchomości, lecz wykreśla granice, których nie można przekroczyć realizując zamierzoną inwestycję W toku całej sprawy skarżący nie podnosił, iż przedmiotową analizę wykonano nieprawidłowo. Tym samym nie ma żadnych podstaw, by podzielić jego stanowisko, że w sprawie winien mieć zastosowanie § 4 ust. 4 rozporządzenia oraz, że dokonano błędnej interpretacji art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 i § 4 ust. 3 rozporządzenia. W tym stanie rzeczy podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego nie jest zasadny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.