II OSK 1389/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Maria Czapska-Górnikiewicz Sędziowie Halina Kuśmirek (spr.) Małgorzata Stahl Protokolant Joanna Gołębiewska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 559/06 w sprawie ze skargi H. Ł. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r. – sygn. akt VII SA/Wa 559/06, oddalona została skarga H. Ł. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] lutego 2006 r. znak [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podniósł, iż decydującą kwestią dla decyzji wydanych przez organy administracyjne były orzeczenia lekarskie o braku podstaw do uznania u skarżącej którejkolwiek z chorób ujętych jako choroby zawodowe narządu głosu w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Wyniki badań skarżącej jednoznacznie wykluczały występowanie u niej wymienionych w załączniku do rozporządzenia chorób. Zdjęcia strun głosowych, którymi dysponuje obecnie skarżąca nie zawierają opisu wskazującego aby któraś z wymienionych chorób miała miejsce. Zdaniem Sądu organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń lekarskich i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają podstaw do przyjęcia, iż stan zdrowia skarżącej kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich. Skargę kasacyjną złożyła H. Ł. reprezentowana przez adwokata A. A. Skarga kasacyjna zarzuciła wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 3 i § 5 ww. ustawy w zw. z art. 227-257 kpc oraz art. 113 § 1 ww. ustawy poprzez nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego z opisu zdjęć rentgenowskich, przedstawionych przez skarżącą. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż skarżąca przedstawiła zdjęcia rentgenowskie strun głosowych (bez opisu) wykonane w Międzynarodowym Centrum Słuchu i Mowy w dniu 25.01.2006 r. (po wydaniu orzeczeń lekarskich) podnosząc, iż jej stan zdrowia w rzeczywistości odbiega od wyników badań będących podstawą orzeczeń lekarskich. Zatem w sprawie występowały istotne wątpliwości powodujące konieczność przeprowadzenia z urzędu postępowania dowodowego przez dokonanie analizy zdjęć, uzyskanie stosownego opisu uwidocznionego na nim obrazu. Sprawa została przez Sąd uznana za dostatecznie wyjaśnioną, co świadczy o naruszeniu przepisów procesowych. Po wydaniu wyroku skarżąca we własnym zakresie uzyskała opis zdjęć krtani i w opisie tym stwierdzono niedomykalność fonacyjną głośni (szpara fonacyjna w odcinku tylnym) i niedowład mięśni fałdów głosowych, powodujący zaburzenie synchroniczności drgań fałdów głosowych, powodujący zaburzenia synchroniczności drgań fałdów i zwiększenie amplitudy ich drgań – rozpoznanie odpowiada chorobom wymienionym pod poz. 15.3 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów i stanowi kontrdowód podważający orzeczenia lekarskie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno ono umożliwić sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że Sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej decyzją (wyrok NSA z dnia 7.02.2001 r. V SA 671/00, wyrok NSA z dnia 1.03.2001 r. V SA 2746/00). Art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., dopuszcza możliwość przeprowadzenia przez Sąd administracyjny dowodu uzupełniającego z dokumentów. Do takich dowodów nie należy powołanie biegłego w celu opisania zdjęć rentgenowskich strun głosowych skarżącej wykonanych w dniu 25.01.2006 r., a załączonych dopiero do akt sądowych. Już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku dnia 25.09.2000 r. FSA 1/00 wypowiedział pogląd, iż brak jest podstaw do dopuszczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodu z dokumentów, który w istocie ma charakter opinii biegłego. Tym bardziej brak jest podstaw prawnych do przeprowadzenia takiego dowodu przed Sądem I instancji, bowiem opinia biegłego nie mieści się w charakterze "uzupełniającego dowodu z dokumentów" wymienionych w art. 106 § 3 ww. ustawy. Zauważyć natomiast trzeba, że stosownie do § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz.1115) tylko wskazane tam jednostki są uprawnione do stwierdzenia choroby zawodowej. Zdjęcia rentgenowskie wykonane przez Międzynarodowe Centrum Słuchu i Mowy w Warszawie z dnia 25.01.2006 r. opisane przez lekarza otolaryngologa dopiero na etapie postępowania kasacyjnego stanowić mogą tylko dowód w sprawie, ale nie spełniały one żadnych wymogów formalnych do uznania choroby zawodowej. Taki dowód nie może stanowić podstawy kwestionowania dwóch opinii podmiotów uprawnionych do stwierdzania choroby zawodowej – Mazowieckiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Płocku i Instytutu Medycy Pracy w Łodzi. W świetle powyższego nie mógł być uznany za zasadny zarzut naruszenia art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. Zważywszy zatem, iż skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, z mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.